முன்னுரை    
               

         தமிழரின் பண்டைய வரலாற்றையும், பண்பாட்டையும் அறிந்துக் கொள்ள நமக்கு பயன்படுவது தமிழ்மக்களின் உயிர்நாடியாக விளங்கக்கூடிய தமிழ்மொழி ஆகும். எட்டுத்தொகையும், பத்துப்பாட்டும், பதினெண் கீழ்க்கணக்கும், சிலம்பும், மேகலையும், பழந்தமிழரின் சால்பை விளக்கி காட்டுகின்றன. தாம் வாழும் நிலத்தின் இயல்புக்கு ஏற்றவாறு மக்களின் வாழ்க்கை முறையும், பண்பாடும் அமையும் என்பது பண்டைய தமிழா்களின் சிறப்பான கொள்கை ஆகும். ”பண்பாடு என்பது திருந்திய ஒழுக்கம், நாகரிகம் என்பது திருந்திய வாழ்க்கை முன்னது “அகக்கூறு“ பின்னது புறக்கூறு, மேலும் நாகரிகம் சேர்ந்த பண்பாடு” என்பர்.


“யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்”
               

என தனக்கென முயலாது பிறர்க்கென வாழும் பண்பாளரால் தான் உலகம் நிலைபெற்றிருக்கிறது.


முல்லைப்பாட்டு ஒரு பார்வை
               

      தமிழகத்தை நில அடிப்படையில் குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை எனப்பாகுபடுத்திய நம் முன்னோர்கள் அந்நிலத்தின் வழி, அந்நில மக்களின் பண்பாட்டை வளர்த்துள்ளனர்.


“பண்பெனபடுவது பாடறிந் தொழுகல்”
    (கலித்.133)
               

     கூறுகின்றது. பத்துப்பாட்டில் நான்கு ஆற்றுப்படைக் 103 அடிகளால் ஆன இப்பாட்டு அளவால் மிகச் சிறியது பாடியவர் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துப் பொன் வாணிகனார் மகனார் நப்பூதனார் ஆவார். சங்க இலக்கியத் தொகை நூல்களுள் இவர் பாடியதாக வேறு எந்தப் பாடலும் காணப்படவில்லை. முல்லைப்பாட்டு, முல்லைத்திணையின் இயல்புகளை மட்டுமல்ல”


“வஞ்சி தானே முல்லையது புறனே”  (தொல் – புறந்-61)
               

     எனக் கூறுவதோடு வஞ்சித்திணை இயல்புகளையும் இயைத்துப் பாடுகின்றது. இவ்வகையி்ல் அகத்திணை ஒன்றினை முதன்மையாகக் கொண்டு, அதற்கு இயைபான புறத்திணையையும் சேர்த்து பாடும் ஓர் அரிய நூலாக முல்லைப்பாட்டு விளங்குகின்றது புறத்திணையான வஞ்சி, முல்லைத்திணையோடு நொடுக்கப்பட்ட போதிலும்,


“மக்கள் நுதலிய அகன்ஐந் திணையும்
           

                                             சுட்டி ஒருவா்ப் பெயா்கொளப் பெறாஅா்”  (தொல்.அகம்.நூ.57)
               

       என்னும் அகநூல் மரபைப் பின்பற்றி, பாட்டுடைத்தலைவனின் இயற்பெயரைச் சுட்டாகக் கூறாத அகப்பொருள் சார்ந்த இலக்கியமாக விளங்குகிறது. முல்லைத்திணைக்கு நிலம் காடு வஞ்சித்திணையின் நிலமும் காடேயாகும். இவ்வாறாக பல சிறப்புகளை உடைய முல்லைப்பாட்டில் தமிழா் பண்பாடானது சிறப்பான முறையில் அமைந்துள்ளன.


முல்லைப்பாட்டில் தமிழர் பண்பாடு
             

   மனித இனத்தைப் பிற உயிரினங்களிலிருந்து வேறுபடுத்தி தமக்குரிய செம்மையையும், உயர்வையும் எடுத்துக்காட்டுவது பண்பாடாகும். மேலும் ”உரைறுறந்த வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையாக அமைகின்ற உள்ளப்பாங்கின் வெளிப்பாட்டையெ பண்பாடு, என்கிறோம்.


1.கற்பு நெறி


2.விரிச்சி


3.விளக்கு ஏற்றிடல்


4.காவல் காத்தல்


5.நாழிகை பார்த்தல்


ஆகியவற்றை பற்றிக் காண்போம்.


1.கற்பு நெறி
           

         மனித வாழ்வில் ஒவ்வொரு நொடிப் பொழுதிலும் காதலுக்கும், கற்பிற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். தலைவனுக்குத் தலைவியை அவளுடைய பெற்றோர்கள் உரிய சடங்குகளோடு திருமணம் புரிந்து கொடுப்பது கற்பு ஆகும்.
           

“செய்ர்நீர் கற்பிற் சேயிழை கணவ” (புறம்)
               

       கற்புடைமை கணவனின் புகழை மிருவந்நிம் என புற நானூறுப்பாடல் கூறுகின்றன. இதன் மூலம் மனைவியின் தூய்மையான கற்பு அவளுடைய தலைசிறந்த பண்பாடாகப் போற்றப்பட்டது. மனைவியின் கற்பு, கணவன் புகழை மென்மேலும் சிறப்பிக்கும் என்பதாகும்.
           

“முல்லை சான்ற கற்பு” 

        என்று கற்புடன் தொடா்புபடுத்திப் பேசப்படுகின்றது. போர் காரணமாகவோ அல்லது  பொருள் தேடல் காரணமாகவோ பிரிந்து சென்ற தலைவன் காலகாலத் தொடக்கத்திற்குள் வந்துவிடுவதாகக் கூறிப்பிரிவான் அவ்வாறு அவன் வரும்வரை ஆற்றியிருந்தல் தலைவியின் கடமை ஆகும். இதுவே முல்லைத்திணை என்று சிறப்பாகப் போற்றப்படுகின்றது. தலைவனது பிரிவினால் தலைவி துன்பப்படுகிறாள். பின்பனிக் காலத்தில் பிரிந்து செல்வம் தலைவன் கார் காலத்தில் திரும்பி வருவது இயல்பு. அதுவரை ஆற்றியிருத்தல் தலைவியின் கடமை ஆகும். தலைவன் ”ஆற்றியிரு” எனக் கற்பித்த சொல்லைக் கடப்பதுது கற்புநெறிக்கு மாறானது என்பதை எல்லாம் நினைத்து தலைவி ஆற்றியிருக்கின்றாள் இதனை,

“இன்துயில் வதியுறற் காணாள் துயா் உழந்து


                                 நெஞ்சு ஆற்றுப் படுத்த நிறைநபு புலம்பொடு”  (முல்.80)
               

         என்ற வரிகளின் மூலம் அறியலாம். மேலும் நம் தமிழா் பண்பாட்டில் கற்பு என்பது மிகவும் மிக்கியமான ஒன்றாக போற்றப்படுகின்றது.


2.விரிச்சி
               

          விரிச்சி என்பது நற்சொல்லாகும். இது சங்ககாலப் பழக்கவழக்கங்களுள் ஒன்றாகும். பழந்தமிழ் மக்களிடம் நிலவிய ஒரு நம்பிக்கை ஆகும். தாம் விரும்பி  மேற்கொள்ளும் செயல் நன்கு முடிதலை விரும்பி, அதற்கான நன்னிமிந்தம் பெறும் வகையில், ஊரின் புறந்தே, படியில் நெல்லும், மலரும் கொண்டு சென்று தெய்வத்தை வழிபட்டு நிற்பா். அப்பக்கம் செல்வோர் கூறும் சொல் தமக்கு ஏற்றதாக இருப்பின் தாம் மேற்கொள்ளும் செயல் இனிது நிறைவேறும் என நினைப்பது அக்கால மக்களின் நம்பிக்கையை உணா்த்துவதாகும்.


“நெல்லொடு”


நாழி கொண்ட நறுவி முல்லை


அரும்பு அவிழ் அலரி தூஉய் கைதொழுது


பெருமுது பெண்டிர், விரிச்சி நிற்ப” (முல் -10)


என்ற பாடலின் மூலம் அறிய முடிகிறது.
 

“ஞால மூன்றடித்தாய முதல்வன்”


என்ற வாமன அவதாரச் செய்தி மூலம் அறியலாம்.


“மூவுலாகும் ஈரடியால் முறைநிரம்பா வகை

முடியத்தாவிய சேவடி”  (சிலப் 17-35)


“காலை யரும்பிப் பகலெல்லாம் போராகி


மாலை மலருமிந்நோய்” (குறள்1227)


       என்ற குறளின் மூலம் நாம் ஒப்பிட்டு பார்க்க முடிகின்றது. இவ்வாறாக, விரிச்சி கேட்பது என்ற நம்பிக்கை நம் பண்பாடாக விளங்குகின்றன.


3.விளக்கு ஏற்றிடல்
           

       நம்முடைய வாழ்வில் விளக்கு ஏற்றுதல் என்பது மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாகும். நம்மிடையே இருக்கும் எதிர்மறை எண்ணங்களை நீக்கும் தன்மை விளக்கிற்கு உண்டு. விளக்கு இல்லா வீடு பொழிவிழந்துக் காணப்படும் அவ்வகையிலே” அரசனுக்கென அமைந்த பாசறையிலே திண்மையான பிடியமைந்த வாளினைக் கச்சோடு சோ்த்துக்கட்டிய மகளிர், பாவை விளக்கில் நீண்ட திரியை இட்டு, நெய் வார்க்கும் குழாயால் நெய் வார்த்து விளக்கேற்றினா்.இதனை,

“விரவரிக் கச்சின் பூண்ட மங்கையர்


நெய்உமிழ் கரையர் நெடுந்திரிக் கொளீஇ


                                                    கைஅமை விளக்கம் நந்துதொறும் மாட்ட (முல் – 497)
       என்பதாகும்.


4.காவல் காத்தல்
               

           காவல் என்பது ஒரு முக்கிய சொல்லாக இருந்து வருகின்றது. பண்டைய காலம் முதலே காவல் காத்தல் ஒரு தொழிலாகவும் இருந்து வந்தது. பகைவர்களிடமிருந்து தம்முடைய உடைமைகளை பாதுகாப்பது என்பது மிகவும் முக்கியமானதாகக் கருதப்பட்டது. அரசனுக்கு காவலராக இருக்கும் மெய் காப்பாளா்கள் மன்னனைச் சூழ்ந்து காவலராக நின்றனா் என்பதை,


“துகில் முடித்துப் போர்த்த தூங்கல் ஓங்குநடைப்


பெருமூ தாளர் ஏமம் சூழ”
      (முல்-50)


என்ற பாடலின் மூலம் அறியலாம்.


5.நாழிகை பார்த்தல்
     

           நாழிகை என்ற சொல், அக்கால மக்களிடையே புழக்கத்தில் இருந்து வந்தது. நாழிகை கணக்கா் என்பவா் தனியே இருந்தனா். அவா்கள் நாழிகையை அளர்து இவ்வளவு என்று அறியும் தொழிலனை செய்தனர். மேலும், கடல் சூழ்ந்த உலகத்தே பகைவரை வெல்லச் செல்கின்றவனே! உன்னுடைய நாழிகை வட்டிலிற்சென்ற நாழிகை இத்துணை காண்” என்று மன்னனுக்கு அறிவிக்கின்றனர், இதனை,


“பொழுதுஅளர்து அறியும், பொய்யா மாக்கள்


தொழுதுகாண் கையா், தோன்ற வாழ்த்தி


எறிநீா் வையகம் வெரீஇய செல்வோம் நின்


குறுநீர்க் கின்னல் இனைத்து”  (முல்-55)


     என்பவற்றின் மூலம் அறிய முடிகிறது. இவ்வாறாக, முல்லைப்பாட்டில் தமிழர் பண்பாடு இடம்பெற்றுள்ளன.


முடிவுரை
                 

       பண்டைய தமிழ் மக்கள் அளவற்ற இன்பத்துடன் இவ்வாழ்வில் ஈடுபட்டனர். தொழில் புரிவதை தலைவன் நம் உயிராக மதித்தனர். மகளிர் நம் கணவரைத் தம் உயிருக்கு நேராகக் கருதி வாழ்ந்தனா். மேலும், உணவு, உடை, அணிகலன்கள், உறையுள், வாணிகம், கலைகள், கல்வி, மொழி, நிலங்கள், விளையாட்டுகள், அரசியல் ஆகிய அணைத்திலும் சிறந்து விளங்கியும், பின்பற்றியும் வாழ்ந்து வந்தனா். முல்லைப்பாட்டில் தமிழா் பண்பாடு சிறப்புடன் வீற்றிருந்தது. இப்பண்பாட்டு முறையை நாமும் பின்பற்றி வாழ்ந்தால் நல்ல சிறப்பானதொரு வாழ்வை வாழலாம் என்பதில் ஐயமில்லை.

ஆய்வுக்கட்டுரையின் ஆசிரியர்

முனைவர் இரா.வனிதாமணி,

உதவிப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை,

குயின்ஸ் கலை மற்றும் அறிவியல் மகளிர் கல்லூரி,

புனல்குளம், புதுக்கோட்டை 

ஆய்வுச் சுருக்கம்


   சங்க இலக்கியங்களில் அகப்பாடல்களில் தோழி கூற்று முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் ஒன்றான திணைமாலை நூற்றைம்பதில் தோழி கூற்றின் பங்கு பற்றி இக்கட்டுரையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. தொல்காப்பியத்தில் தோழி கூற்றுப் பற்றிக் கூறப்பட்டுள்ளதை இங்கு விவரிக்கப்படுகிறது. பதினெண்மேற்கணக்கு நூல்களில் அகம் ஐந்திணையில் தோழி கூற்று எவ்வகையில் அமைந்துள்ளது என்பது பற்றி விளக்கப்பட்டுள்ளது. திணைமாலை நூற்றைம்பதில் இடம் பெற்றுள்ள ஐந்திணையில் தோழி கூற்று வரும் இடங்களை இங்குச் சுட்டப்பட்டுள்ளது. இக்கட்டுரையில் தோழி கூற்றின் முக்கியத்துவத்தை எளிதாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.


திறவுச் சொற்கள்


     திணைமாலை நூற்றைம்பது, தோழி கூற்று, ஐந்திணைகள், தொல்காப்பியம், சங்க இலக்கியம், பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்.


முன்னுரை


     திணைமாலை நூற்றைம்பது என்ற நூல் பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் ஒன்றாகும். இந்நூலை எழுதியவர் கணிமேதாவியார். இவர் சமணச் சமயத்தைச் சார்ந்தவர். இந்நூல் 153 அகப்பொருள் சார்ந்த பாடல்களைக் கொண்டது ஆகும். ஐந்திணை ஒழுக்கங்களைக் கோவையாக அமைத்து மாலைப் போலத் தந்துள்ளமையால் திணைமாலை என்றும், பாடல் அளவினால் திணைமாலை நூற்றைம்பது என்றும் இந்நூல் பெயர் பெற்றது. இந்நூல்,


குறிஞ்சி – 31 பாடல்கள்


நெய்தல் – 31 பாடல்கள்


பாலை – 30 பாடல்கள்


முல்லை – 31 பாடல்கள்


மருதம் – 30 பாடல்கள்  – மொத்தம் 153 பாடல்களை உள்ளடக்கியது.


இந்நூலில் உள்ள பாடல்களில் தோழி கூற்றின் பங்கு பற்றி ஆராய்வது இக்கட்டுரையின் நோக்கம் ஆகும்.


      அறவோர் என்பவர்கள் அறத்தின் வழி நடப்பவர்கள், அறத்தைப் பற்றி சிந்திப்பவர்கள், அறத்தின் வழி இயங்கச் சமுதாயத்தை நல்லாற்றுப் படுத்துபவர்கள், மனித நல மேம்பாட்டையே முதன்மைப்படுத்திச் செயற்படுபவர்கள். இத்தகைய அற உணர்வாளர்களில் அகப்பாடல்களில் பங்குபெறும் தோழி கூற்றின் பங்கு பற்றி இனி விரிவாகக் காண்போம்.


அகப்பாடல்களில் தோழிக்கான அறம்


     அறம் எனப்படுவது பல பண்புகளைத் தழுவிய பொதுச் சொல்லாயினும், ஈண்டு பெண்ணுக்கு உரிய முதற்பண்பான கற்பையே குறிக்கும். இறையனார் களவியல் உரையாசிரியரும் “அறம் என்பது தக்கது; தக்கதைச் சொல்லி நிற்றல் தோழிக்கும் உரியது” என்று கூறப்பட்டுள்ளதை அறிகிறோம்.


அறத்தொடு நிற்றலில் தோழியின் பங்கு


       கற்பென்னும் கடைப்பிடியில் நின்று களவொழுக்கத்தைப் பெற்றோர்க்கு வெளிப்படுத்தல் என்பது பொருள். களவொழுக்கத்தைப் பெற்றோர் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது நோக்கமில்லை. தலைவி ஏற்கனவே கற்பு நெறிப்பட்டு விட்டாள் என்பதை முதன்மையாக வலியுறுத்துவதே அறத்தொடு நிற்றலின் நோக்கம். வேறு வழியெல்லாம் பயனற்றுப் போற காலை “அறத்தொடு நிற்றல்” என்னும் நேர்நெறியைத் தலைவியும் தோழியும் மேற்கொள்வர் என்பதிலிருந்து தோழிக்கூற்றின் அறம் விளங்குகிறது.


தொல்காப்பியர் கூறும் அறத்தொடு நிற்றலில் தோழியின் பங்கு


      தொல்காப்பியர் களவையும் காந்தருவத்தையும் இணைத்துக்காட்டி இரண்டின் இயல்பும் ஒன்றெனக் கூறுவது போல் தோன்றினாலும் இரண்டையும் இனங்கண்டு அறியப் பயன்படுவது அறத்தொடு நிற்றல் ஆகும்.


“காந்தருவருக்குக் கற்பின்றிக் களவு அமையவும்
பெறும்;

ஈண்டுக் கற்பின்றிக் களவே அமையாது”


என்ற நச்சினார்க்கினியர் தெளிவுரையில் தலைவி தோழி குரைத்த பின் அல்லது தோழி தானே அறிந்த பின் இருவருக்கும் மணமுடித்து வைக்கத் துணிவாள். அதன் பின்னரே அறத்தொடு நிற்றல் முறையாக நிகழும் என்பதை இப்பாடல் மூலம் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது.


வாயில்களின் கடமையில் தோழியின் பங்கு


தலைமகன் தலைமகள் ஆகியோருக்கிடையேயான அன்பின் பிணைப்பு இழை அறுபடாமல் காக்கும் அற உணர்வு வாய்க்கப் பெற்றவர்களாகவே வாயில்கள் அமைவதைத் தொல்காப்பியத்தின் வழி அறிய முடிகின்றது. இதில் குறிப்பாகத் தோழி என்பவள் பெரிதும் கடமை உணர்வில் பொலிவுற்று விளங்குகின்றாள். அதானால்தான் தோழியைத் தொல்காப்பியர்,


“சூழ்தலும் உசாத்துணை நிலைமையிற் பொலிமே” (தொல்.1072)


எனவரும் தோழியைப் பற்றிய வரையறையிலும் வாயில்களின் கடமை உணர்வின் வெளிப்பாட்டை உணர முடிகின்றது.


பிரிவு காலக் கூற்றில் தோழியின் பங்கு


எதிர்வரும் துயர் நிலை உரைத்தல்


போக்கற்கண் உரைத்தல்


விடுத்தற்கண் உரைத்தல்


பிரிவினால் தன் துயர் உரைத்தல்


தலைபெயர்த்து உரைத்தல்


வன்புறை உரைத்தல்


இவை அனைத்துமே பிரிவு காலக் கூற்றில் தோழியின் பங்கு ஆகும்.


சங்க இலக்கியத்தில் ஐந்திணையில் தோழி கூற்றின் பங்கு


      சங்கக் கால நூற்களாக விளங்கும் எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு ஆகிய இலக்கியங்களில் அகப்பொருள் ஏழு திணைகளாக வகுக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு திணையிலும் பல துறைகள் இடம் பெற்றுள்ளன. அன்பின் ஐந்திணையாக அகனைந் திணையாகப் போற்றப்பட்ட முல்லை, குறிஞ்சி, பாலை, மருதம், நெய்தல் ஆகிய ஐந்து திணைகளும் நிறைந்த அளவு தோழி கூற்றுப் பெருவாரியாகப் பாடல்கள் பங்கு பெற்றன என்பதை அறிய முடிகிறது.


குறிஞ்சித் திணையில் தோழி கூற்று – 289 பாடல்கள்


பாலைத் திணையில் தோழி கூற்று – 178 பாடல்கள்


முல்லைத் திணையில் தோழி கூற்று – 52 பாடல்கள்


மருதத் திணையில் தோழி கூற்று – 96 பாடல்கள்


நெய்தல் திணையில் தோழி கூற்று – 180 பாடல்கள்


ஐந்திணையில் தோழி கூற்று – 795 பாடல்கள்


உவமப்போலி கூறுவார் வரையறையில் தோழி கூற்று


     உவமை ஒன்று கூற, அதனுள் உள்ளுறையாக அமையும் பொருள் வேறாக அமைபவை உவமப்போலிகள். இந்நிலையில், அகத்திணை மாந்தர்களில் தோழி அறிந்த கருப்பொருள்களை அடிப்படையாகக் கொண்டே உவமப்போலிகள் வரையறுத்தால்தான் உவமப்போலி சிறப்பு பெற்று உண்மை உணர்வு ஒளிகிறது.


“கிழவி சொல்லின் அவளறி கிளவி;


தோழிக் காயின் நிலம்பெயர்ந் துரையாது”        (தொல்.1247)


“தோழியும் செவிலியும் பொருந்துவழி நோக்கிக்


கூறுதற் குரியர் கொள்வழி யான”                   (தொல்.1252)


இப்பாடலில், தோழியும் செவிலியும் பொருந்தும் இடம் பார்த்து, கேட்போர் கொள்ளும் முறை அறிந்து உவமப்போலி அமைய உரை நிகழ்வதை அறிய முடிகிறது.


சங்க இலக்கிய வாசிப்பில் முக்கியப் பங்குபெறும் தோழி கூற்று


      ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கருத்துநிலை உடைய வாசகர்கள் இருக்கமுடியும் என்பதை வாசிப்புக் கோட்பாடு உணர்த்துகிறது. அடுத்த நிலையில் தொகுப்பாசிரியரே பதிவுசெய்யப்பட்ட வாசகர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது ஆகும். சங்க அகப்பாடல்களில் திணை துறைக் குறிப்புகள் ஆகியவற்றை ஆராயும் போது உணர்வுகளை அறிவு அடிப்படையில் பகுப்பதில் ஏற்படும் பல்வேறு கருத்து மாறுபாடுகள் ஏற்படுவதை அறிய முடிகிறது.


“நிலந்தொட்டு புகாஅர் வானம் ஏறார்


விலங்கிரு முந்நீர் காலிற் செல்லார்
நாட்டின்

நாட்டின் ஊரின் ஊரின்


குடிமுறை குடிமுறை தேரிற்


கெடுநரும் உளரோநம் காதலோரே”


                                                                                                                                   (குறுந்.130வெள்ளிவீதியார்)


இந்தப் பாடலைத் தலைவி கூற்றாகவும், தோழி கூற்றாகவும் துறை வகுக்கப்பட்டுள்ளது

.
தோழி – பிரிவிடை ஆற்றுவித்தது,


தலைவி – பிரிவு ஆற்றாமை,


செவிலி – தலைவியைத் தேடத் துணிந்து.


தோழி கூற்று என்பதற்கு,


     “பிரிவிடை அழிந்த தலைமகளைத் தோழி வற்புறுத்தியது. நீ அவர் பிரிந்தார் என்று ஆற்றாமையாகின்றது என்னை? யான் அவர் உள்வழி அறிந்து தூதுவிட்டுக் கொணர்வேன், நின் ஆற்றாமை நீக்குக எனத் தோழி தலைமகளை ஆற்றுவித்தது.”
“தோழி தூதுவிடுவாளாகத் தலைமகள் தனது ஆற்றாமையைக் கூறியதுமாம்” என்பது தலைவியின் ஆற்றாமையை விளக்குகிறது.


திணைமாலை நூற்றைம்பதில் ஐவகைத் திணையில் தோழி கூற்று
குறிஞ்சித் திணையில் தோழி கூற்று


1.தலைமகளும் தோழியும் ஒருங்கு இருந்தவழிச் சென்று, தலைமகன் தோழியை மதியுடம்படுத்தது


2.தோழி செவிலிக்கு அறத்தொடு நின்றது


3.பகற்குறிக்கண் வந்த தலைமகனைக் கண்டு, தோழி செறிப்பு அறிவுறீஇயது


4.தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தலைமகட்குச் சொல்லுவாளாய், தோழி செறிப்பு அறிவுறீஇயது


5.இரவுக்குறி வேண்டிய தலைமகற்குத் தோழி மறுத்துச் சொல்லியது


6.பின்னிலை முடியாது நின்ற தலைமகன் தோழியை மதி உடம்படுத்தது


7.தோழி நெறி விலக்கியது


8.வெறி விலக்கி, தோழி செவிலிக்கு அறத்தொடு நின்றது


9.நெறியினது அருமை கூறி, தோழி இரவுக்குறி மறுத்தது


10.செவிலிக்குத் தோழி அறத்தொடு நின்றது


11.தோழி சேட்படுத்த இடத்து, தலைமகன் தனது ஆற்றாமையால் சொல்லியது


12.’நின்னால் சொல்லப்பட்டவளை அறியேனா’ என்ற தோழிக்குத் தலைமகன் அறிய உரைத்தது


13.பகற்குறிக்கண் தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாக, தோழி செறிப்பு அறிவுறீஇ வரைவு கடாயது


14.பின்னின்ற தலைமகன் தோழி குறை மறாமல் தனது ஆற்றாமை மிகுதி சொல்லியது


15.கையுறை மறை


16.ஆற்றானாய தலைமகனைத் தோழி ஏற்றுக்கொண்டு கையுறை எதிர்த்தது


17.பகற்குறிக்கண் தலைமகள் குறிப்பு இன்றிச் சார்கிலாத தலைமகன் தனது ஆற்றாமை சொல்லியது


18.’நின்னால் குறிக்கப்பட்டாளை யான் அறியேன்’ என்ற தோழிக்குத் தலைமகன் கூறியது; பாங்கற்குக் கூறியதூஉம் ஆம்


19.தோழி குறை மறாமல் தலைமகன் தனது ஆற்றாமை மிகுதியைச் சொல்லியது


20.தோழி தலைமகனை நெறி விலக்கி, வரைவு கடாயது


21.தோழி படைத்து மொழி கிளவியான் வரைவு கடாயது


22.பகற்குறிக்கண் இடம் காட்டியது


23.தோழி தலைமகளை மெலிதாகச் சொல்லி, குறை நயப்புக் கூறியது


நெய்தல் திணையில் தோழி கூற்று


1.புணர்ந்து நீங்கும் தலைமகனைக் கண்ணுற்று நின்ற தோழி வரைவு கடாயது


2.இரவும் பகலும் வாரல்’ என்று தலைமகனைத் தோழி வரைவு கடாயது


3.தோழி வரைவு கடாயது


4.நொதுமலர் வரைந்து புகுந்த பருவத்து, தோழி செவிலிக்கு அறத்தொடு நின்றது


5.வலிதாகச் சொல்லிக் குறை நயப்பித்தது


6.தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாகத் தோழியால் சொல் எடுக்கப்பட்டு, தலைமகள் தனது ஆற்றாமையால் சொல்லியது


7.நயப்பு; கையுறையும் ஆம்


8.தலைமகனைத் தோழி வரைவு கடாயது


9.பகற்குறியிடம் காட்டியது


10.தோழி நெறி விலக்கி, வரைவு கடாயது


11.தலைமகற்கு இரவுக்குறி மறுத்தது


12.தோழி வரைவு கடாயது


13.தலைமகற்குத் தோழி குறை நேர்ந்து, பகற்குறியிடம் அறியச் சொல்லியது


14.தலைமகனைத் தோழி வரைவு கடாயது


15.தலைமகற்கு இரவுக்குறி நேர்ந்த தோழி, இடம் காட்டியது


16.தோழி வரைவு கடாயது


17.தலைமகற்குத் தோழி பகற்குறி நேர்ந்து, இடம் காட்டியது


18.இப்பொழுது வாரல்!’ என்று தோழி வரைவு கடாயது


19.பாங்கற்குத் தலைமகன் கூறியது


20.தலைமகற்குத் தோழி இரவுக்குறி மறுத்தது


21.தலைமகளை ஒருநாள் கோலம் செய்து, அடியிற் கொண்டு முடிகாறும் நோக்கி, இவட்குத் தக்கான் யாவனாவன் கொல்லோ?’ என்று ஆராய்ந்த செவிலிக்குத் தோழி அறத்தொடு நின்றது


பாலைத் திணையில் தோழி கூற்று


1.தலைமகளைத் தோழி பருவம் காட்டி, வற்புறீஇயது


2.தோழி பருவம் காட்டி வற்புறுத்தியது


3.பருவம் கண்டு ஆற்றாளாகிய தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது


4.முன்னை ஞான்று, உடன்போக்கு வலித்து, தலைமகனையும் தலைமகளையும் உடன்படுவித்து, பின்னை அறத்தொடு நிலை மாட்சிமைப்பட்டமையால் தலைமகளைக் கண்டு, தோழி உடன்போக்கு அழுங்குவித்தது


5.ஆற்றாள்!’ எனக் கவன்ற தோழிக்கு, ‘ஆற்றுவல்’ என்பதுபடச் சொல்லியது


6.பருவம் காட்டி, தலைமகளைத் தோழி வற்புறுத்தியது


7.தலைமகனது செலவுக் குறிப்பு அறிந்து ஆற்றாளாய தலைமகளைத் தோழி உலகினது இயற்கை கூறி, ஆற்றாது உடன்படுத்துவித்தது


8.தலைமகன் செலவு உணர்த்திய தோழிக்குத் தலைமகள் உடன்படாது சொல்லியது


9.தலைமகனைத் தோழி செலவு அழுங்குவித்தது


10.தலைமகள் தோழிக்குச் செலவு உடன்படாது சொல்லியது


11.புணர்ந்து உடன்போக்கு நயப்பித்த தோழிக்குத் தலைமகள் உடன்பட்டுச் சொல்லியது


12.புணர்ந்து உடன் போவான் ஒருப்பட்ட தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது


13.சுரத்திடைச் சென்ற செவிலிக்குத் தலைமகனையும் தலைமகளையும் கண்டமை எதிர்ப்பட்டார் சொல்லி, ஆற்றுவித்தது


14.தலைமகன் செலவு உடன்படாத தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது


முல்லைத் திணையில் தோழி கூற்று


1.பருவம் கண்டு அழிந்த தலைமகள் தோழிக்கு உரைத்தது


2.தோழி தலைமகளைப் பருவம் காட்டி வற்புறுத்தியது


3.மாலைப் பொழுது கண்டு ஆற்றாளாய தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது


4.பருவம் அன்று’ என்று வற்புறுத்திய தோழிக்குத் தலைமகள் வன்புறை எதிர் அழிந்து சொல்லியது


5.பருவம் கண்டு அழிந்த கிழத்தி தோழிக்குச் சொல்லியது


6.பருவம் அன்று’ என்று வற்புறுத்தின தோழிக்குத் தலைமகள், ‘பருவமே’ என்று அழிந்து சொல்லியது


7.பருவம் கண்டு அழிந்த கிழத்தி கொன்றைக்குச் சொல்லுவாளாய்த் தோழி கேட்பச் சொல்லியது


8.பருவம் கண்டு அழிந்த தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது


9.வற்புறுத்தும் தோழிக்குத் தலைமகள் வன்புறை எதிர் அழிந்து சொல்லியது


10.பருவம் கண்டு அழிந்த கிழத்திக்குத் தோழி சொல்லியது


11.பருவம் அன்று’ என்று வற்புறுத்தும் தோழிக்குத் தலைமகள் ஆற்றாது சொல்லியது


12.பருவம் கண்டு ஆற்றாளாய தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது


13.பருவம் காட்டி, தோழி, தலைமகளை வற்புறுத்தியது


14.பருவம் கண்டு அழிந்த தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது


15.பருவம் கண்டு அழிந்த தலைமகள் கேட்ப, தோழி குருந்த மரத்திற்குச் சொல்லுவாளாய், ‘பருவம் அன்று’ என்று வற்புறுத்தியது


16.வினை முற்றி மீண்ட தலைமகன், தலைமகட்குத் தூது விடுகின்றான், தூதிற்குச் சொல்லியது


17.பருவம் கண்டு, ஆற்றாளாய தலைமகள் ஆற்றல் வேண்டி, தோழி தான் ஆற்றாளாய்ச் சொல்லியது


18.தலைமகளைத் தோழி பருவம் காட்டி, வற்புறுத்தியது


19.பருவம் அன்று’ என்று, வற்புறுத்தும் தோழிக்குத் தலைமகள் வன்புறை எதிர் அழிந்து சொல்லியது


20.குறித்த பருவத்தின்கண் வந்த தலைமகனைப் புணர்ந்திருந்த தலைமகள் முன்பு தன்னை நலிந்த குழல் ஓசை அந்திமாலைப் பொழுதின்கண் கேட்டதனால், துயர் உறாதாளாய்த் தோழிக்குச் சொல்லியது


மருதத்திணையில் தோழி கூற்று


1.விறலி தோழியிடம் கூறியது.


2.காமக்கிழத்தி தோழியிடம் கூறியது.


3.தலைவி தோழிக்குக் கூறியது.


4.தலைவி மகனைப் புகழ்வதுபோல் தந்தையைத் (தலைவனை) புகழ்ந்து தோழியிடம் கூறியது.


5.தோழி செவிலிக்குக் கூறியது.


6.தோழி தலைவனிடம் கூறியது.


7.தோழி செவிலிக்குக் கூறியது


8.தோழி கூறியது.
9.தலைவி தோழியிடம் வினவியது.


தொகுப்புரை


♣ அக்காலம் முதல் இக்காலம் வரை அறம் என்பது வாழ்வின் முக்கிய அங்கமாகத் திகழ்கிறது.


♣ இலக்கண நூல்கள், சங்க நூல்கள் மற்றும் இக்கால நூல்கள் அறத்தை முதன்மையாக உணர்த்துகிறது.


♣ திணைமாலை நூற்றைம்பதில் தோழி கூற்று என்பது முக்கிய இடம் பிடித்துள்ளதற்கு அறத்தொடு நிற்றலே காரணமாகும் என்பதை விளக்கப்பட்டுள்ளது.


♣ அகம் ஐந்திணைப் பாடல்களில் தோழியின் கூற்றே முக்கியப் பங்கு வகிக்துள்ளதை நாம் இவ்வாய்வின் மூலம் அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது.


♣ இலக்கண மரபின் அடிப்படையிலும் தெளிவான கருத்துகளைக் கொண்ட அகப்பாடல்களில் தோழி கூற்று நிலைபெற்றுள்ளதை உணர முடிகிறது.


♣ இக்கால வாசிப்பிற்கு உட்படுத்தப்பட்ட அகப்பாடல்களில் சிறப்பு மிக்கதாக அமைவது தோழி கூற்றே என்பது அறிய முடிகிறது.


♣ திணைமாலை நூற்றைம்பதில் அறத்தொடு நிற்றலில் தோழி கூற்று முக்கித்துவம் பெறுவதை இவ்வாய்வு கட்டுரையின் வழி தெளிவாகிறது.


துணை நூற்பட்டியல்


1.திணைமாலை நூற்றைம்பது மூலமும் உரையும் – ஞா. மாணிக்க வாசகன் – முதல் பதிப்பு-நவம்பர்,2011 – உமா பதிப்பகம், 18,பவளக்காரத் தெரு, மண்ணடி, சென்னை – 600001.


2.தமிழ் இலக்கியத்தில் அகப்பொருள் கொள்கைகள் – ந.வள்ளியம்மாள் – சாரதா பதிப்பகம் – ஜி-4, சாந்தி அடுக்ககம், 3ஸ்ரீ கிருஷ்ணாபுரம் தெரு, ராயப்பேட்டை, சென்னை-14.


3.தொல்காப்பிய ஆய்வுத் தெளிவுகள் – பேராசிரியர் முனைவர் கு. மோகனராசு – முதல் பதிப்பு-ஆகஸ்ட்,2016 – மணிவாசகர் பதிப்பகம், 31,சிங்கர் தெரு, பாரிமுனை, சென்னை-600108.


4.சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று – முனைவர் இரா. நிர்மலா – முதல்பதிப்பு-2010 – உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், இரண்டாம் முதன்மைச் சாலை, மையத் தொழில் நுட்பப் பயிலக வளாகம், தரமணி, சென்னை-600113.


5.சங்க இலக்கியத்தில் உவமைகள் – டாக்டர் ஆர். சீனிவாசன் – முதல் பதிப்பு-2012 – ஹர்ஷா புக் ஹவுஸ், எண்.22/73, காந்தி தெரு, மேற்கு மாம்பலம், சென்னை-600033.


6.யாப்பும் நோக்கும்(தொல்காப்பியரின் இலக்கியக் கோட்பாடுகள்) – முனைவர் செ. வை. சண்முகம் – முதல் பதிப்பு-2006 – மெய்யப்பன் பதிப்பகம், 53, புதுத்தெரு, சிதம்பரம்-608001.


ஆய்வுக்கட்டுரையின் ஆசிரியர்

முனைவர் இரா. அருணா,


மொழியியல் ஆய்வாளர்,


கோபிசெட்டிபாளையம்

arunatamilgobi@gmail.com

முன்னுரை
           

     உலகத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் மிகவும் இன்றியமையாதது உணவு, உடை, இருப்பிடமாகும். அவரவர் வாழ்விடங்களில் கிடைக்கப்பெற்ற உணவுகளையே உண்டு வாழக்கையினை நடத்தினர். பிறகு பண்பாடு மூலம்  அனைத்து இடங்களிலும் உணவுப் பொருட்கள் கிடைக்கப்பெற்றன. சங்க தமிழர்களுக்குக் காட்டில் வாழும் விலங்குகளும், கடல்வாழ் உயிரினங்களும் மிகவும் முக்கியமான உணவாக இருந்தன. அதன் பின் இயற்கையாகக் காய்களும், உழவர்களால் விளைவிக்கப்பட்ட செந்நெல், வெண்ணெல், மலைநெல், வரகு போன்றவையும் இது தவிர பிற சிறுதானியங்களும், கிழங்கு வகைகளும் உணவாகப் பயன்படுத்தி இருப்பதை இவ்வாய்வு கட்டுரை வெளிப்படுத்த முயலுகின்றது.


உணவு வகைகள்
           

     சோற்றை வல்சி, சொன்றி, மிதவை, அடிசில், புன்கம், விதவை, துழவை, கூழ், என்ற பல பெயர்களில் உணவுப் பொருள்களையும், சமையல் முறைகளையும் குறிக்கும் பெயராகும். உணவுகள்  உழுந்து, அவரை, பருப்பு சேர்த்த கலவையான உணவும், நெய், புளி, சோறு கலந்த உணவும், முல்லை நில மக்கள் செம்மறியாட்டின் பாலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட தயிரை உலையாகவைத்து, வரகு அரிசியை சேர்த்து அதோடு ஈசல் சேர்த்த உணவுகளும் மக்களிடம் பயன்பாட்டில் இருந்துள்ளது. புளி, தயிர் கலந்த சோற்றுடன் மாமிசத்தை, கலசிகம் உண்டுள்ளதை,


“படமடைக் கொண்ட குறுந்தாள் உடும்பிஞ்


வழுக்குறிணம் பாணரொடு, ஒராங்கு” (புறம்,326:9-10)


     இப்பாடலின் மூலம் அறியவருகிறது. மோருக்கு அளவான புளியம்பழம் சேர்த்தும், தினைமாவையும் கொழியலரிசினையும், கள்களை சேர்த்தும், பழந்சோற்றையும் கட்குடிகளுக்கு மயக்கதருவனாவாக இருந்துள்ளது. பாரிநாட்டில் மூங்கில்நெல், பலாப்பழம், வள்ளிக்கிழங்கு, தேன் போன்றவை இயற்கையாகக் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளதை,
           

“உழவர் உழாபலேயே நான்கு பயன்உடைத்தே
           

ஒன்றே, சிறியிலைவெதிரின், நெல்விளை யும்மே
           

இரண்டே, தீஞ்சுளைப் பலவின்வழம் ஊழ்கிகும்மே
           

மூன்றே கொழுங்கொடி வள்ளிகிழங்கு வீழ்க்கும்மே” (புறம், 109:3-6)


எனும் பாடலில் கொண்டு அறியலாம். மேலும், தமிழர் உணவுவகைகளைப் பின்வருமாறு காண்போம்.


கறி வகைகள்


      குழம்பு, பொரிக்கறிகள், இறைச்சியால் செய்யப்பட்ட கறிவகைகள், புளியுடன் மீன்கறி, தயிர், கொம்மட்டி உணவு, மாதுளையின் மசிய காயொடு மிளகு பொடி கருவேப்பிலை, அளாவிப் பசு வெண்னையும் சேர்த்து உணவாக அந்தணர்கள் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.
கீரையுண்ணுதலைப் “பாசபத மிசைதல்” என்பார்கள். நண்டு பீர்க்கங்காய், வெள்ளரிக்காயால் செய்த கூட்டும் சோறும். மழைக்கால பருவத்தில் விளையும் வேளைக்கீரை, குப்பைக்கீரை, சிறிய இலைகளையுடைய இலைக்கறிகள் சேர்த்த கறிவகைள் உணவுகளாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.


கிழங்குகள்


    கிழங்குவகைளான, வள்ளிக் கிழங்கு, சேப்பங் கிழங்கு, கூவைக்கிழங்கு, மற்றும் பலாபழக்கொட்டையும் போன்றவையும்  பிற கிழங்குகளும் பயன்படுத்தியுள்ளார்கள்.


ஊறுகாய்


     உணவிற்கு துணையாக ஊறுகாயை வைப்பது சங்க கால மக்கள் பழக்கத்தில் இருந்துள்ளது. அந்தணர்கள் “மாவடு” என்ற பெயரில் பயன்படுத்தினர். குறிப்பாக, மாங்காய் ஊறுகாய், மாங்காயுடன் புளியம்பழம் சேர்த்தும் ஊருகாய் தாயரித்துள்ளார்கள். “கூட்டு நுகரும் இயல்பினை மாங்காய் நறுங்காடி கூட்டுவோம்” (109:23)  என வரும் கலித்தொகை பாடல் மூலம் அறியலாகிறது.


மாமிச உணவு


      தமிழ் மக்களிடையே விலங்குகள், பறவைகள், மீன், நத்தை, நீர்வாழ் உயிரினங்கள் முக்கியமான உணவாகும். ஆடு, கடமான், மான், முயல், உடும்பு, எலி, கோழி,  போன்றவற்றை வேகவைத்தோ, தீயில் சுட்டோ, நெய்யில் இட்டோ பொரித்தே மாமிசத்தை உண்டுள்ளார்கள்.
நெயில் பொரித்த இறைச்சியை வறை, வாட்டு, செதுக்கண், குறை எனும் பெயர்களில் வழங்கியுள்ளனர். பச்சை மீனைச் சுட்டு காயவைத்து உப்பு கண்டம் போட்டும், இயற்கையாக எழும் தீயில் புகை நாற்றம் இல்லாத வகையில் வதக்கி, அவற்றின் மேலுள்ள மயிரையும், தோலையும் நீக்கி விட்டு இறைச்சியை உண்டுவாழ்ந்துள்ளனர்.
ஆண்பன்றிக்கு நெல்லை இடித்த உணவைக் கொடுத்து பெண் பன்றிகளுடன் கூடப் புணராமல் தவிர்த்து விலநாள் குழியிலே நிறுத்தி வளர்த்து, பின் வேண்டிய நேரத்தில் உணவாகப்பயன்படுத்தியுள்ளார்கள்.
இறைச்சியை மேற்சொன்னபடியல்;லாமல் பச்சை இறைச்சியையும் உண்பதும் மக்களிடம் வழக்கத்தில் இருந்துள்ளதை,


“……………….. தீம் ந்தாரம்


நிறுத்தஆயம் தலைச் சென்று உண்டு,


பச்சூன் தின்று, பைந்நிணம் பெருத்த


எச்சில் ஈர்ங்கை விற்புறம் திமிறி


புல்புக்கனனே, புல் கணற் காளை


ஒருமுறை உண்ணி அளவை, பெருநிரை


ஊர்ப்புறம் நிறையத் தருகுபவன்” (புறம், 258:2-8)


      எனும் பாடலில், வீரர்கள் வேற்றுநாட்டிற்கு சென்று ஆநிரைகளைக் கவர்ந்து செல்லும் போது போர் முனைக்கு செல்லும் வேகத்தில் பச்சை ஊனைத்தின்று கள்ளை அருத்திவிட்டு கையை வில்லிலே துடைத்துக் கொண்டு சென்றுள்ளனர். எனவே அவசரகாலத்தில் பச்சை உணவை உட்கொண்டுள்ளார்கள் என்பதை அறியமுடிகிறது. புலால் நாற்றம் வீசும் பச்சை இறைச்சிக்குப் பூநாற்றம் உடைய புகையையூட்டி சமைத்த ஊனும் உண்ணப்பட்டது.
பச்சூன் என்பது எவ்வகை மாற்றமும் செய்யப்படாத பச்சை இறைச்சி என்பதை,


“பச்சூன் பெய்த கவல்பினி பைந்தோல்
கோல்வல்

பாண் மகனே” (பெரும்,283-284)


எனும் அடிகளின் மூலம் பச்சை இறைச்சியையே குறிப்பிடுகிறது.


கள் வகைகள்


ஊனோடும் விருப்பமாக உட்கொண்ட மற்றொன்று கள்ளே. என்பதை,


“மட்டுவாய் திறப்பவும் மைவிடை வீழ்ப்புவும்” (புறம்,113)


எனும் பாடலில், இவ்விரண்டின் முக்கியத்துவத்தினை உணர்த்துகின்றது. பானையில் இருந்து இறக்கும் கள்ளும், தேனும் அரிசிதிணை முதலிய தானியங்களிலிருந்து வடிக்கப்பட்ட கள் அக்காலத்தில் அதிகம் பயன்பாட்டில் இருந்துள்ளது. பனைஅரும்புகளிலிருந்தும், தேனை பக்குவபடுத்தியும், இல்லத்திலிருந்தும் கள்ளினை தோப்பி என்னும் பெயரரல் வழக்கத்தில் இருந்தது. கள்ளை பன்னாடையில் வடிக்கட்டி சாடியிலும், மூங்கில் குழாயிலும் இட்டு பக்குவப்படுத்தி உண்டனர். நாட்பட்ட பழங்கள் மிக்க போதையைக் கொடுப்பதற்கு அதிகமாக பயன்படுத்தியுள்ளதை,


“அரவு வெகுண்டன்ன தேறல்” (புறம்,376:14)


“பாம்பு வெகுண்டன்ன தேறல்” (சிறுபாண்,237)


“பாப்புக் சுடுப்பன்ன தொப்பி” (அகம்,348:7)


“தேற்கடுப்பன்ன நாட்பவ தேறல்” (புறம்,392:16)


என வரும் பாடல்களின் மூலம் அறியலாம்.


“கள்ளை மகிழ்தால் மரபின் மட்டு” (புறம்,390:16)
         

   என்ற பாடலில் கள் மகிழ்ச்சியைக் கொடுப்பது பானமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். இது ஒரு மரபு என்பதையும் அறிய முடிகிறது. கமுகம் பூவின் பாளையைக் கள் வைக்கும் குப்பிற்க்கு ஒப்பிட்டு கூறுதலின, பச்சை நிறமான குப்பிகள் கள் வைப்பதற்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கள்ளின் நாற்றத்தை மாற்றப் பூவும் கட்குடியும் காலத்து கட்குடிக்கும் காலத்தில் இடை இடையே கட்டியும், இஞ்சியையும் பயன்படுத்தியுள்ளார்கள். களிப்பு மிகுதியால் கள்ளுண்டவர் உடல் ஆடுவதைப் போல கட்குடம் கள்ளின் முதிர்ச்சியால் அசைவதும் உண்டாம்.


யவனர்களின் மது
           

யவனர்கள் தங்கள் நாட்டிலிருந்து பக்கல் வழியாகக் கொண்டு வந்த மது வகைகள் பழந்தமிழர்கள் மிகவும் விரும்பி உண்டனர். செல்வர் மனைகளில் இளம் பெண்கள் இதனைப் பொற்கலத்தில் ஊற்றி ஆடவரை உண்பித்தனர் என்பதை (புறநானூறு,24:32-34,56:18-21), (மதுரைக்காஞ்சி,779-78)  இப்பாடல்கள் மூலம் மதுக்களைப் பற்றி அறிந்துக் கொள்ள முடிகிறது.


            அந்தணர்களும் ஊன், மது, உண்ணும் பழக்கத்தைப் பெற்றிருந்துள்ளனர் என்பதை, அந்தணர் மரபில் இருந்து புலவராகிய கபிலர் (புறம்,113) கூறியுள்ளார்.


இனிப்புவகைகள்


    இனிப்பு உணவுகள் பண்டைய தமிழ்மக்கள் ஊன், கள்ளையும் முதன்மையான உணவாகவும், அதன் பிறகு அனைவரும் இனிப்பையே அதிகமாக விரும்பி உண்டுள்ளனர்.
பருப்புடன் வெல்லம் கலந்த பொங்கலும், வெல்லப்பாகுடன் மாவைக் கலந்து அப்பமும், வரகில் பால் கலந்த உணவும் கரும்பஞ்சாற்றுப் பாகுடன் பால், நெல், அவலை சேர்த்து இனிப்பு உணவும், தேன், பால் சேர்ந்த இனிய இனிப்பு வகையாக மக்களிடையே வழக்கத்தில் இருந்திருக்கின்றன.
பலாப்பழம், இளநீர், வாழை, பனைநுங்கு, இனிய  பழங்ளையும் இனிப்பு உணவாகவும் மற்றும் பிற பழங்களையும் உணவாக பயன்படுத்தியுள்ளதை,


“தாழ்கோட் பலவின் சூழ்களைப் பெரும்பழம்


வீழ்இல் தாழைக் குலவித் தீம்நீர்


கவைமுலை இரும் பிடிக்கவுள் மருபு ஏய்க்கும்


மிரள் அரைப் பெண்ணை நு{ற்கொடு, பிளவும்


தீம்பால் தாரம் முனையின்” (பெரும்,356:36)


     என்னும் பாடல் மூலம் இனிய பழங்களையும் “பிறவும் தீம்பல் தாரம்” எனக் குறிப்பிட்டுள்ளதை கொண்டு அறியமுடிகிறது.
கரிகாலன் பொருநர்களுக்கு ஊனையும், கள்ளையுமே முதன்மையான உணவாக கொடுத்தனர். பிறகு அவற்றில் அவர்களுக்கு வெறுப்பு ஏற்பட்டதால் பலகாரங்களும், சோறும் வழங்கப்பட்டதை,


“ஊனும் ஊணும் மனையின் இனிதுஎன


பாலின் பெய்தவுமு;, பாகின் கொண்டவும்


அளவுபு கலந்து, மெல்லியது பருகி


விருந்துறுத்த, ஆற்றி இருந்த னமாக” (புறம்,381:1-4)


என்பதை இப்பாடல் வாயிலாக இனிப்புவகையான உணவுகளையும் மக்கள் பயன்பாட்டில் இருந்துள்ளமையை அறிந்துக் கொள்ள முடிகிறது.


முடிவுரை


      சங்கத் தமிழர்கள் வாழ்விடங்களில் கிடைக்கப் பெற்ற இயற்கையான உணவுகளையும், காட்டு விலங்குகளையும், நீர்வாழ் உயிரினங்களையும், தினைவகைகளையும், பழங்களையும் உண்டு வாழ்க்கையினை வாழந்திருக்கின்றனர். பிறகு உழவர்கள் உழவின் மூலம் நெல்வகைகளை விளைவித்து அறுவடை செய்து  களத்தில் அடித்து பிறருக்கு கொடுத்தும் அங்கு வருபவர்களுக்கு உணவுகளையும் கொடுத்து அறங்களையும் செய்துள்ளனர். மேலும், ஆண்பன்றியை,  பெண்பன்றிகளுடன் புணர்ச்சியில் இருந்து முற்றிலுமாக தடுத்து தனியாக வளர்த்து  உணவுகளை சேமித்து தேவையான போது பயன்படுத்தயிருக்கின்றன.

    கிழக்குகள், தென், கீரை போன்ற இயற்கையான உணவுகள் இக்காலத்தில் சிறந்த உணவாகவும் இந்நாளில் சைவ உணவாகவும் பின்பற்றப்படுகிறது.
நாடிவரும் பாணர்களுக்கு ஊன், சோறு, கள் போன்றவுணவுகள் கொடுக்கப்பட்டு பின்னர் வெறுக்கப்பட்டதின் காரணமாக இனிப்புவகை உணவுகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. சங்கநூல்களை உற்று நோக்கும் போது தமிழர்கள் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்ந்துள்ளதையும், உணவு பழங்கள் வழக்கங்களை அறிந்துக் கொள்ள முடிகின்றது.


ஆய்வுக்கட்டுரையின் ஆசிரியர்

ர. அரவிந்த்


உதவிப் பேராசிரியர்


தமிழாய்வுத்துறை,


எம்.ஜி.ஆர். கல்லூரி,


ஓசூர் – 635 001.



இ-மெயில்: omarivuom.999@gmail.com

ர. அரவிந்த்
 அவர்களின் ஆய்வுக்கட்டுரைகளைப் படிக்க…

முன்னுரை


           தமிழ் இலக்கியங்கள் நம் வாழ்வை படம் பிடித்து காட்டும் காலப் புகைப்படக் கருவிகள் என்றே சொல்லலாம் பாட்டும் தொகையும் பழந்தமிழ்ப்  பனுவல்கலாம். சங்க இலக்கியங்கள் நம் பண்பாட்டை வெளிப்படுத்தும் விழுமியங்களாக இன்றளவும் திகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. மக்களோடு மக்களாக பயணித்த புலவர்களினுடைய கவிதை வரிகளினூடே அறநெறிகளும் பின்பற்றப்பட்டு இருக்கின்றன பண்பாட்டு நெறிமுறைகளும் பின்பற்றப்பட்டு இருக்கின்றன. சங்கம் தொடங்கி சமகாலம் வரை உள்ள பலவகைப்பட்ட இலக்கியங்களில் அறநெறி முறைகள் எவ்வாறு கையாளப்படுகின்றன என்பதை விளக்கும் இக்கட்டுரை அவற்றின் பின்புறமான இவ்விளக்கியம் அக்கதையை கூறும் சான்றோர் அவை அன்று பயன்பட்ட விதம் ஆகிய எல்லாவற்றையும் திறம்பட விளக்குவதாய் அமைந்துள்ளது.


அறநெறிக் கதைகள் கூறும் இலக்கியங்கள்


               கதைகள் இன்று இலக்கியங்களாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு இருக்கின்றன. ஆனால் அன்றோ! பாமர மக்களின் பொழுது போக்கிற்காகவும், அவர்கள் நாளும் உரையாடும் உரையாடல்களிலும், ஒருவன் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற வரைமுறைகளையும் செவிவழியாக கடத்தப்பட்டு இன்றைக்கு நூல்களாக அச்சுக்கு ஏறி பயன்பாட்டிற்கு வந்துள்ளது என்பதை பார்க்கும் போது பன்னெடுங்காலக் கதைகள் வழி அறநெறிச் சிந்தனைகளை பழந்தமிழ் மக்கள் எந்த அளவிற்குக் கையாண்டுள்ளனர் என்பது புலப்படும். மன்னனுக்கும் மக்களுக்கும் ஒரே நீதி என்ற உயர்ந்த அறநெறியை வெளிப்படுத்தும் விதமாய் பாண்டியர் வரலாறு ஒரு செய்தியை பகர்கின்றது. மதுரை மாநகரை ஆண்டு வந்த அரசன் பொற்கை பாண்டியன். அவன் அறநெறி தவறாது ஆட்சி செய்து வந்தான். ஒரு நாள் அந்தணரின் இல்லக் கதவை தட்டியதன் காரணத்தால் தன் அறநெறியினின்று தவறிவிட்டோம் என்று அறிந்து தன் கையை தானே வெட்டிக் கொண்டார். வெட்டிக் கொண்டதோடு மட்டுமல்லாது பொன்னாலாகிய மற்றொரு கையை செய்து மாட்டிக் கொண்டான் என்பதை சங்கநூற்கதைகளின் வழி நாம் அறிந்து கொள்கிறோம். “வெட்டுண்ட கைக்குப் பதிலாக அரசன் பொன்னால் கை செய்து அமைத்துக் கொண்டான்” என்கிறார் மு.அருணாச்சலம் (தமிழ் இலக்கியம் சொல்லும் கதைகள், பக் ; 22) சான்றோர் செய்யுள்களான எட்டுத் தொகையும் பத்துப்பாட்டும் தங்களுக்குள்ளே பல்வேறு விதமான மக்கள் மொழி கதைகளை பதிவு செய்து வைத்திருக்கின்றன. அக்கதைகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஏதோ ஒரு வகையான அறநெறி முறைகள் பின்பற்றப் பட்டிருக்கும்.
வீடென்றால் அந்த வீட்டில் நல்ல மனையாள் இருக்க வேண்டும். மனையாள் மட்டும் போதாது. அந்த மனையாளுக்கு கல்வியறிவில் சிறந்த புதல்வனும் இருக்க வேண்டும். அப்படி இருந்தால் மட்டும் தான் அந்த வீடு வீடாக இருக்கும் என்பதை பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் ஒன்றான நான்மணிக்கடிகை சான்றாதாரத்துடன் விளக்குகின்றது. அவை.,


“மணிக்கு விளக்கம் மடவாள்; மடவாள்


தனக்குத் தகைசால் புதல்வர் மனக் இனிய


காதல் புதல்வர்க்குக் கல்வியே கல்விக்கு

                                                  
ஓதின் புகழ்சால் உணர்வு”   (நான்மணிக் ; பாடல் – 101)


என்ற பாடலின் வழி அறிய முடிகின்றது. இல்லானகத்தில் ஒரு பெண் முடமானவளாகவாவது இருத்தல் வேண்டும். இல்லையேல் அது வீடாக இருக்காது பிணம் எரியும் சுடுகாடாக இருக்கும் என்னும் அறத்தை நாலடியார் கூறும் செய்யுற் கதை பதிவுசெய்கின்றது.


“மாண்ட மனையாலை இல்லான் தன்னிலகம்


காண்டர்க்கு அறியதோர் காடு”    

(நாலடி ; பாடல் – 361)
நசையில்லாமல் எந்த ஒரு பெண்ணையும் ஆடவன் பின்தொடரக் கூடாது அப்படி பின்தொடர்ந்தால் அவனுக்கு என்ன விதமான தீங்கு நேரும் என்பதை உதயகுமாரன் மரணத்திலிருந்து நமக்கு புலப்படுத்துகின்றது மணிமேகலை காப்பியம்.


“அறமெனப்படுவது யாதெனக் கேட்பின்


மறவாது இதுகேள் மன்னுயிர்க்கு எல்லாம்


                            உண்டியும் உடையும் உறையுளும் அல்லது கண்டது இல்”         (மணி.அடி ; 228-231)


என்பதை அள்ளி அள்ளிக் கொடுக்கும் அமுதசுரபி கதையின் மூலம் மணிமேகலை வெளிப்படுத்தும் அறநெறிமுறைப் பாங்கினை பார்க்கவியலும். தெய்வ நம்பிக்கையைப் பற்றுதலோடு பற்றிக் கொண்டிருந்தால் என்றாவது ஒரு நாள் கடவுள் காட்சி கொடுப்பான் என்பதை சுந்தரரின் வரலாற்றுக் கதையின் மூலம் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. இதிலும் ஒருவகையான அறம் பின்பற்றப்பட்டுள்ளது. கிழவனாக வந்து இறைவன் ஆட்கொண்டவற்றை திருவெண்ணெய்நல்லூர் திருப்பதிகம் பத்தும் திறம்பட எடுத்துரைக்கின்றது.


“நாயேன் பல நாளும் நினைப்பு இன்றி மனத்து உன்னை


பேயாய்த் திரிந்து எய்தேன் பெலாகா அருள் பெற்றேன்”

                                                                                                  
(ஏழாம் திருமுறை.வெண்ணைநல்லூர் பதிகம் ; பாடல் – 02)
             

   தான் கொண்ட கொள்கையில் நேர்மையும் பய பக்தியும் கொண்டால் தெய்வத்தையே கணவனாக ஏற்கலாம் என்ற ஆண்டாளின் கதை வழி அறம் வெளிப்படுகின்றது. அதை.,


“மைத்துனன் நம்பி மதுசூதன் வந்து என்னைக்


கைத்தலம் பற்றக் கனாக் கண்டேன் தொழீ!நான்”

                                                                                                                                             
(நாச்சியார் திருமொழி ; பாடல் – 58)
             

   பெரியாழ்வார் பெற்றெடுத்த பொற்கொடி ஆண்டாளின் வாழ்க்கை வரலாற்றுக் கதையின் வழி அறம் கொண்டு நிற்பதை காண முடிகின்றது. அது கற்பனையாயினும் அதன் உள்ளே ஒரு அறம் பொதிந்து கிடப்பதை காண முடிகின்றது. மாலவனே வந்து மாலை சூட்டுவான் எனும் மகத்தான ஒரு நெறி கொண்ட கொள்கையில் நேர்மையும் பற்றும் கொண்டு எந்த ஒரு பெண்ணிருக்கிறாளோ அவளுக்கே அது சாத்தியமாகும் என்பதை திறம்பட திருப்பாவையும், நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தமும் உரைக்கிறது.
  

              எட்டு மகளிரை மணந்தாலும் கூட கடைசியில் அவனுக்கும் நிலை பெற்றது வீடுபேறு நிலை தான் என்பதை ஐம்பெருங்காப்பியங்களில் ஒன்றான சீவக சிந்தாமணி குறிப்பிடுகின்றது. காதலைக் கூட அறத்தின் வழியில் இட்டுச் செல்கின்ற தமிழில் காப்பியக் கதைகள். என்னிலை ஆயினும் கடைசியில் வீடுபேறு நிலைதான் என்கிறார் மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி. அறநெறியை சொல்லும் முதற்காப்பியமான சிலப்பதிகாரம் அம்மானைப் பாட்டில் கோவிலன் கதை என்று வழங்கப்பட்டுள்ளது. அவற்றை ஆராய்ந்து கி.வா.ஜெகந்நாதன் அவர்கள் மேற்கோள் இட்டுக் காட்டுகின்றார். அவை.,
 “சிலப்பதிகாரக் கதை பிற்காலத்தில் பல படியாக வேறுபட்டு வழங்குவதாயிற்று கோவலன் கோவிலனாகவும், கண்ணகி கர்ணகையாகவும், மாதவி மாதகியாகவும், மாசாத்துவான் மாச்சோட்டானாகவும் ஆயினர். கதையும் அங்காங்கே பல மாறுபாடுகளை அடைந்துள்ளது. கண்ணகி துர்கையின் அவதாரம் என்று கதை தொடங்குகிறது. கோவிலன் கதை என்று அம்மானைப் பாட்டில் ஏற்றப்பட்ட நூலால் இவை தெரிகின்றன”. (தமிழ்க் காப்பியங்கள்,பக் – 155) பலவகைப்பட்ட கதைகளின் மூலம் அறநெறிமுறைகள் காணப்பட்டிருப்பினும்., பிற்காலத்தில் தோன்றிய ஆத்திச்சூடி, கொன்றைவேந்தன், மூதுரை, நல்வழி, வெற்றிவேற்கை, விவேக சிந்தாமணி, உலகநீதி போன்ற அறநூல்கள் பலவாறாக அறத்தைக் கதைக்குள் புகுத்தி மக்களிடம் சென்றுள்ளன.
              

  ஔவையாரின் மூதுரை ஒரு கதை சொல்கின்றது. நெல்லுக்கு பாய்ச்சும் நீரானது நெல்லோடு இணைந்து வளரும் புல்லுக்கும் பாய்வதைப்போல் நல்லவர் ஒருவர் இம்மண்ணுலகில் இருந்தாலே அவரால் எல்லாருக்கும் மழை பொழியும் என்ற உயறிய அறத்தை மூதுரை கூறுகின்றது.அப்பாடல்.,


“நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் வாய்க்கால் வழியொடிப்


புல்லுக்கும் ஆங்கே பொசியுமாம் – தொல்லுலகில்


நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர்பொருட்டு


எல்லார்க்கும் பெய்யும் மழை”     (மூதுரை : பாடல் – 10)


       பெற்ற பிள்ளை வயதில் மூத்து விட்டால் அப்பாவின் சொல்லைக் கேட்க வேண்டு, மனைவியானவள குடும்ப அதிகாரப் பொறுப்பிற்கு வந்து விட்டால் அவள் தனது கணவன் என்று கருதிப் போற்றுதல் வேண்டும். தன்னிலையில் இருந்து உயர்ந்த இடத்திற்கு வந்துவிட்டால் பணிவைக் கையாளுதல் வேண்டும் இல்லையேல் அது பாழாய் போனதே என்று விவேக சிந்தாமணி கூறுகின்றது. அப்பாடல்.,


“பிள்ளைதான் வயதில் மூத்தான் பிதாவின் சொற்புத்திக் கேளான்


கள்ளினற் குழலாள் கணவனைக் கருதிப் பாராள்


தெள்ளற வித்தை கற்றால் சீடனும் குருவைத் தேடான்


உள்ளநோய் பிணிகள் தீர்ந்தால் உலகர் பண்டிதரைத் தேடார்”

                                                                                                                                     (விவேகசிந்தாமணி : பாடல் – 03)


என்ற பாடலின் வழி அறியமுடிகின்றது. கதைகள் பலவகைப்பட்டன. அக்கதைகளில் ஏதோ ஓர் அறம் உயர்த்திப் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும். முன்னோர் சொல்லும் நன்னெறிக் கதைகள், ஐந்து தந்திரக் கதைகள் என கதைகள் பொருண்மைப் புலப்பாட்டிற்கேற்ப வழிவழியாக அறநெறிக் கதைகள் கடத்தப்பட்டும் கடைபிடிக்கப்பட்டும் உள்ளன.


முடிவுரை
               

      அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நான்கின் மெய்பொருளைக் கதைகளின் மூலம் மக்களுக்கு எடுத்துரைப்பவை தமிழ் இலக்கியங்கள். அவற்றில் அறநெறிகளைச் சொல்லும் இலக்கியங்கள் அற இலக்கியங்கள் என்னும் தொகுதியில் அடங்குவன. அறநெறி முதற்றே அரசின் கொற்றம் என்னும் சான்றோர் செய்யுட்கள் தொடங்கி சமகால அறக்கதைகள் வரை மானுடம் உய்க்கும் பொருட்டு அறநெறிமுறைகள் வழுவாது காத்துள்ளவற்றை பதிவு செய்யும் நோக்கில் இக்கட்டுரையானது அமைக்கப்பட்டுள்ளது.


உசாத்துணை


1.இசைவாணர் கதைகள், மயிலை சீனி.வேங்கடசாமி, இரண்டாம் பதிப்பு ; பிப் –  2022, தமிழ்நாடு பாடநூல் மற்றும் கல்வியியல் பணிகள் கழகம், சென்னை –  600006


2.தமிழ் காப்பியங்கள், கி.வா.ஜெகந்நாதன், முதல் பதிப்பு 2016, வெளியீடு : தமிழ் வளர்ச்சி இயக்ககம், எழும்பூர், சென்னை – 600 008


3.மு.அருணாச்சலம் (தமிழ் இலக்கியம் சொல்லும் கதைகள், பக் ; 22)


4.நான்மணிக் : பாடல் – 101)


5.(நாலடி ; பாடல் – 361)


6.(மணி.அடி ; 228-231)


7.(ஏழாம் திருமுறை.வெண்ணைநல்லூர் பதிகம் ; பா – 02)


8.(நாச்சியார் திருமொழி : பா – 58)


9.(மூதுரை : பாடல் – 10),


10.(விவேகசிந்தாமணி : பாடல் – 03)

ஆய்வுக்கட்டுரையின் ஆசிரியர்

முனைவர் பெ.இளையாப்பிள்ளை

தேர்வுக்கட்டுப்பாட்டு அலுவலர்,

கலைப்புல முதன்மையர்,

பேராசிரியர் – இலக்கியத்துறை

தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர் – 613010

மின்னஞ்சல் : pelayapillai@gmail.com

      ஆய்வுக்குரிய களத்துக்கே நேரடியாகச் சென்று தகவல்களைத் திரட்டி நிகழ்த்தப்படுகின்ற ஆய்வைக் கள ஆய்வு என்று குறிப்பிடுகிறோம்.


கள ஆய்வு ஏற்பாடுகள்
           

      கள ஆய்வுக்குப் புறப்படும் முன்பு ஆய்வுக்குரிய ஏற்பாடுகளைச் செம்மையாகச் செய்து கொள்ள வேண்டும். அந்த ஏற்பாடுகளில் குறைவு ஏற்பட்டால் ஆய்வுக்கு அது இடையூறாக அமையும். ஆய்வுப் பொருளுக்கும் ஆய்வுத் தன்மைக்கும் ஏற்றபடி கள் ஆய்வுக்குரிய கருவிகள் வேறுபடலாம். பொதுவாகச் சொல்லப் போனால் ஆய்வுக்குரிய கருவிகளாகப் பின்வருவனவற்றைக் குறிப்பிடலாம்.


1.சுவடிகள்


2. எழுதுகோல்கள்


3. தகவல் திரட்டுவதற்கு ஏற்ற வகையில் ஒலி இழைப்பதிப்பான்


4.இன்றியமையாத படங்களை எடுப்பதற்கு நிழற் படக் கருவி.


5. தலைவலி போன்ற பொது இடையூறுகளைத் தவிர்க்கத் தக்க மருந்துகள்.


6. நேரச் செலவில்லாமல் எளிய வகையில் பயன்படுத்தத் தக்க உணவு வகைகள்,


7.அன்றாட வாழ்வில் பொதுவாக நாம் பயன்படுத்த வேண்டிய பொருள்கள்.


நாம் இவற்றையெல்லாம் முறையாக ஏற்பாடு செய்து கொண்டு கள ஆய்வுக்குப் புறப்பட வேண்டும்.


தகவலாளர் தெரிவு அல்லது தேர்ந்தெடுப்பு
           

       நமது ஆய்வுக்குப் பயன்படத்தக்க வகையில் நாம் பொருத்தமான தகவலாளர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். தகவலாளர்கள் பொருத்தமான முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட வில்லையானால் சரியாகவும் முறையாகவும் தகவல்களைத் திரட்ட முடியாது. எடுத்துக்காட்டாகச் சொன்னால் நாம் மொழியியல் ஆய்வு செய்வதாகக் கொள்வோம். மொழியியல் ஆய்வு செய்யும் பொழுது பேச்சுக் குறைபாடு இல்லாதவராகப் பார்த்து நாம் தகவலாளரைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். பேச்சுக் குறைபாடு உள்ளவரைத் தேர்ந்தெடுத்தால் நம்முடைய தகவல் பதிவு தவறாக முடிந்துவிடும்.


            இன்னொரு எடுத்துக்காட்டு சொன்னால் நாட்டுப்புறத் தரவுகளைப் பதிவு செய்ய விரும்புகிற ஒருவர் நாட்டுப்புறத் தரவுகளில் நன்கு பழக்கமுள்ள வயது முதிர்ந்த ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதுதான் பொருத்தமாக இருக்கும். இவ்வாறு பழமொழிகளைப் பற்றி ஆய்வு செய்கின்ற ஒருவர் வயது முதிர்ந்த ஒருவரைப் பழமொழிகளைப் பற்றி நன்கு தெரிந்த ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இக்காலச் சூழலில் இளைஞர்கள் பொதுவாகப் பழமொழியைக் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்குப் பயன்படுத்துவதில்லை. இளைஞர்களுக்குப் பழமொழிகளும் சரியாகத் தெரியும் என்று சொல்ல முடியவில்லை. இப்படிப்பட்ட சூழலில் வயது முதிர்ந்தவர்கள் தான் பழமொழிகளை நமக்குச் சரியான முறையில் வழங்கத் தக்கவர்களாக இருப்பார்கள். இப்படித் தகவலாளர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும்போது சரியான முறையில் சரியான அடிப்படையில் நாம் அவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக்  கொள்ள வேண்டும்.
            தகவலாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொழுது இரண்டு மூன்று பேரையாவது நமக்குப் பயன்படத் தக்கவர்களை மனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஒருவர் நிலைக்கு ஆளாக்கப்பட்டுவிட்டால் அல்லது நமது ஆய்வு நமக்கு ஆய்வு நிகழும்போது இடையில் உதவமுடியாத உதவ முடியாமல் போனால் நாம் இன்னொருவரின் உதவியை நாட வேண்டியிருக்கும். ஆகவே தகலாளர்களை முதன் முறையாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொழுது இரண்டு மூன்று பேரையாவது மனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.


தகவல் களச் சூழலும் பழகு முறையும்
           

      தகவல் களத்துக்கு ஆய்வாளர் ஓரிரு முறை சென்று வந்து அந்தச் சூழலை நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அந்தச் சூழலில் வாழும் வாழ்க்கை முறை பற்றியும் அவர்களது பழக்க வழக்கங்களைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதற்கு ஏற்றபடி தகவல் களச் சூழலில் ஆய்வுத் தகவல்களைச் சிறப்பாகத் தொகுக்கின்ற ஆற்றல் பெற்றவராக ஆய்வாளர் தம்மை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். தகவல் களச் சூழலை உணர்ந்து கொண்டால்தான் அந்தக் களத்தில் உள்ள மற்ற மக்களோடு முறையாகவும். எளிதாகவும் பழகித் தகவல்களைத் தொகுத்துக் கொள்ள முடியும். தகவல் களச் சூழலைப் புரிந்து கொள்வதும் அந்தச் சூழலில் வாழும் மக்களைப் புரிந்து கொள்வதும் கள ஆய்வுக்கு மிக இன்றியமையாதவை என்றே குறிப்பிட வேண்டும்.


தகவல் திரட்டும் முறை
           

         கள ஆய்வில் தகவல்களைத் திரட்டும் பொழுது செய்திகளை முறையாகச் சுவடிகளில் அல்லது தனித் தாள்களில் குறித்துக் கொள்ளலாம். தகவலாளர்களை இயல்பாகப் பேசவிட்டு அந்தப் பேச்சை ஒலிப்பதிவுக் கருவியில் முறையாகப் பதிவு செய்துகொண்டு ஒவ்வொரு நாளும் அந்த ஒலிப்பதிவுக் கருவியின் துணைகொண்டு தகவல்களை முறையாகச் சுவடியில் அல்லது தனித்தாளில் எழுதிக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு சில குறிப்பிட்ட சூழல் களில் நிழற்படக் கருவியைப் பயன்படுத்திப் படங்களை எடுத்துப் படங்களையும் தகவல் தொகுதியில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். தன்னிச்சையாகப் பேசவிட்டுச் செய்திகளைத் தொகுப்பது ஒரு பக்கம் இருக்க, நேர்காணல் மூலமும் தகவல்களைத் திரட்ட வேண்டியிருக்கும். வினா நிரல் மூலமும் தகவல்களைத் திரட்ட வேண்டியிருக்கும். நேர்காணல் மூலம் தகவல்களைத் திரட்டும் போது திட்டமிட்டு நேர்காணலாம், அல்லது தன்னிச்சையாகவும் நேர்காணலாம்.


சரிபார்ப்பும் சீர் அமைப்பும்
           

      தொகுக்கப்பட்ட தகவல்கள் எல்லாவற்றையும் சரி என்று நம்பிவிட முடியாது. சில இடங்களில் தகவல்கள் முன்னுக்குப் பின் முரண்பட்டவையாக அமையக்கூடும். அப்படிப்பட்ட சூழலில் அந்தத் தகவல்களைச் சரியாக நாம் சீரமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். சரிபார்த்த தகவல்களை முறைப்படி மீண்டும் சீரமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இப்படிச் சரிபார்க்கவும் சீரமைக்கவும் ஆய்வாளன் பல்வேறு உத்திகளைக் கையாள வேண்டியிருக்கும். சூழலுக்கு ஏற்றபடி ஆய்வாளனே அத்தகைய உத்திகளை அமைத்துக் கொண்டு தகவல்களைச் சரிபார்க்க வேண்டும். சீரமைத்துச் செம்மைப் படுத்த வேண்டும்.


கள ஆய்வில் எதிர்பார்க்கும் சிக்கல்களும் தீர்வுகளும்
           

     பொதுவாகக் கள ஆய்வில் ஈடுபடுகின்ற ஒருவர் அந்தக் களச் சூழலைப் புரிந்து கொண்ட பிறகு எப்படிப் பட்ட சிக்கல்கள் ஏற்படக்கூடும், அவற்றுக்கு எப்படிப்பட்ட தீர்வுகள் அமைய வேண்டும் என்பன பற்றிக் கருத்து வகையில் தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஆய்வாளர் அந்தக் களச் சூழலைப் புரிந்து கொண்ட நிலையில் அவரால் ஓரளவுக்கு அங்கே தோன்றுகின்ற சிக்கல்களை உணர முடியும். அவற்றைத் தீர்ப்பதற்குரிய வழிமுறைகளையும் கண்டு கொள்ள முடியும். இவை ஒருபுறம் இருக்கத் தான் தெரிந்து வைத்துக் கொண்ட தகவலாளர் தனக்குச் சரியாக முழுமையாக உதவாமல் போனால் அதற்கு அவர் மாற்று வேண்டும். அதனால்தான் ஏற்பாடு செய்து கொள்ள தகவலாளரைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் போதே இரண்டு மூன்று பேரை அவர் மனத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்று முதலிலேயே குறிப்பிட்டுள்ளோம். தான் தொகுத்த தகவல்களைக் கொண்ட தாள்கள் ஒருகால் காணாமல் போய்விட்டால் அவர் ஆய்வு தடைப்படக் கூடாது. ஆகவே ஆய்வுத் தகவல்களை முதலில் ஒரு சுவடியில் குறித்துக் கொண்டால் அதன் பிறகு தகவல் அட்டையில் எழுதி முறைப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.
        

    சில நேரங்களில் கள ஆய்வின்போது நாம் சேகரித்த தகவல்களில் நமக்கே ஐயம் இருக்குமானால் ஒவ்வொரு நாளும் அவற்றைப் பரிசோதித்து ஐயத்தை மறுநாளில் தீர்த்துக் கொள்ளவேண்டும். இல்லையென்றால் இப்படி ஐயப்பாட்டிற்குரிய செய்திகள் எல்லாவற்றையும் தொகுத்து அதற்காகவே ஒரு தனிக் கள ஆய்வை அமைத்துக் கொண்டு அந்த ஐயங்களைப் போக்கிக் கொள்ள வேண்டும். இப்படி ஆய்வில் ஏற்படுகின்ற சிக்கல்களுக்கெல்லாம் ஆய்வாளனே தீர்வு கண்டாக வேண்டும். கள ஆய்வு என்பது ஆய்வாளன் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்ட ஆய்வுக்கு ஏற்றபடி எளிதாகவும் அமையலாம்: மிகவும் சிக்கல் வாய்ந்ததாகவும் அமையலாம். எப்படி இருப்பினும் களஆய்வைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றுவது ஆய்வாளனுக் குரிய தனிப் பொறுப்பு.


நூல் : ஆராய்ச்சி நெறிமுறைகள்


ஆசிரியர் : டாக்டர் பொற்கோ


பதிப்பகம் : ஐந்திணைப் பதிப்பகம், சென்னை – 600 005.