Volume : 06 Issue:03| E-ISSN : 3048 – 5495 | ABCD Index Journal| Peer Reviewed Journal | DoI No :

 Abstract

          Migration is not a new phenomenon in human history. However, within patriarchal social structures, the migration of women is never merely a geographical relocation; rather, it is inextricably intertwined with gender discrimination, cultural confinement, economic exploitation, and violence. Spanning from the ancient Tamil societal convention codified in the Tolkappiyam which decreed that ‘the custom of seafaring voyages excludes women’ (Munnīr valakkam makatūuvotu illai) to the indentured coolie labor of the colonial era and modern literary representations, the migration of women encompasses multifaceted dimensions. Drawing upon fictional works including Pudhumaipithan’s Thunbakkani (The Well of Sorrow) and Pa. Singaram’s Kadalukku Appal (Beyond the Ocean) and Puyalile Oru Thoni (A Boat in the Tempest), alongside historical documentation of Tamil women’s migration to the Sri Lankan Upcountry (Malaiyaham), South Africa, and the Fiji Islands, this paper methodically investigates the socio-economic determinants of women’s migration and the compounded gendered and labor exploitations they endured.

Keywords

   Migration, Tolkappiyam, Thunbakkani, Indentured Labor, Gender Discrimination, Pillai Maduvam (Plantation Infant Creche), Labor Exploitation, Feminism.

“பெண்கள் புலம்பெயர்தலும் காரணங்களும் : ஒரு பெண்ணிய – வரலாற்று இலக்கியப் பார்வை”

முன்னுரை

          மனித இனத்தின் வாழ்வியல் தேவைகளும் நெருக்கடிகளும் இடப்பெயர்வை அவசியமாக்குகின்றன. பசி, வறுமை, பண்பாட்டு ஒடுக்குமுறை, போர் மற்றும் குடும்ப வன்முறைகள் மனிதனைப் பூர்வீக நிலத்திலிருந்து புதிய நிலங்களுக்கு இடம்பெயரச் செய்கின்றன. ஆனால், இவ்வகையான புலம்பெயர்தல் நிகழ்வுகளில் பாலினம் மற்றும் வர்க்கம் சார்ந்த அனுபவங்கள் ஒரே மாதிரியானவையாக அமைவதில்லை. ஆண்களின் புலம்பெயர்வு என்பது பெரும்பாலும் புதிய வாழ்வாதார வாய்ப்பாகவும், சமூக அந்தஸ்தை உயர்த்தும் நிகழ்வாகவும், அதிகார விரிவாக்கமாகவும் பார்க்கப்படும் சூழலில், பெண்களின் புலம்பெயர்வு அவர்களின் மீதான இரட்டைச் சுமையாகவும், உழைப்பு மற்றும் உடல்சார் சுரண்டலாகவுமே முடிகிறது. வரலாற்று ரீதியாக, பெண்களின் இயக்கம் எப்போதுமே குடும்பம், சமூகம் மற்றும் அரச அதிகாரங்களால் கண்காணிக்கப்பட்டும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டும் வந்துள்ளது. பெண்களின் உடலும் உழைப்பும் ஆணாதிக்க அதிகார மையங்களின் உடைமையாகக் கருதப்பட்டதால், அவர்கள் எல்லையைக் கடப்பது என்பது பண்பாட்டு மீறலாகவே சித்தரிக்கப்பட்டது. ஆயினும், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் உலகளாவிய முதலாளித்துவப் பேரரசு விரிவடைந்தபோது, மனித உடல்கள் உழைப்புச் சரக்குகளாக மாற்றப்பட்ட வரலாற்றுக் கட்டத்தில் தமிழ்ப் பெண்கள் எல்லை தாண்டிப் பயணிக்க நேர்ந்தது. இக்கட்டுரை, பண்டைத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் இலக்கணத் தடைகளிலிருந்து தொடங்கி, நவீன இலக்கியப் புனைகதைகள் மற்றும் காலனிய ஆவணங்கள் வழியே பெண்களின் புலம்பெயர்வு வாழ்வின் பன்முகப் பரிமாணங்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது.

சங்க மரபும் தொல்காப்பிய விதிகளும்

   பண்டைய தமிழ்ச் சமூகத்தில் பெண்களின் கடல்சார் புலம்பெயர்வுக்குக் கடுமையான பண்பாட்டுத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது. சங்க இலக்கியத்திற்கு முந்தைய தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரம் பின்வருமாறு வரையறுக்கிறது:

“முந்நீர் வழக்கம் மகடூஉ வோடு இல்லை”

                                       (தொல். பொருள். அகத்திணையியல்: 37)

      பொருள் ஈட்டுவதற்காகவும் கல்வி, தூது மற்றும் வணிகத்தின் பொருட்டும் கடல் கடந்து செல்லும் வழக்கமானது ஆடவருக்கு மட்டுமே உரியது; தலைவிக்கு அதில் அனுமதியில்லை என்பதை இந்நூற்பா அறுத்தறுத்துரைக்கிறது. இளம்பூரணர் தமது உரையில், “கடல்மீது போதல் மகடூஉவோடு இல்லை என்றவாறு; என்னை? அவளைக் கொண்டு போனால் இன்பத்திற்கு இடையூறாதலானும், கடலின் கண் ஏதம் பல உளவாதலாலும் என்க” என்று குறிப்பிடுகிறார். நச்சினார்க்கினியரும் இதே கருத்தை வலியுறுத்துகிறார். இதன்மூலம் தமிழ்ப் பண்பாட்டில் அகம் – புறம் என்ற வெளிப் பாகுபாடு எவ்வாறு பாலின ஒடுக்குமுறையாகக் கட்டமைக்கப்பட்டது என்பது புலனாகிறது. புறவெளியான வீரம், பொருள் ஈட்டல், வணிகப் பயணம் அனைத்தும் ஆண்களுக்குரியதாகவும்; அகவெளியான இல்லம், பிள்ளை வளர்ப்பு, கற்புப் பேணல் ஆகியவை பெண்களுக்குரியதாகவும் முடக்கப்பட்டன. தலைமகன் பிரிந்து செல்ல, தலைவி இல்லத்தில் தனிமையில் அழுது காத்திருக்கும் முல்லை மற்றும் நெய்தல் திணைப் பாடல்கள் தமிழ்ச் சமூகத்தில் நிலவிய பாலின அடிப்படையிலான இடப்பெயர்வுப் பாகுபாட்டை அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் காலவோட்டத்தில், பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியத்தின் கீழ் தமிழ்ப் பெண்கள் குடும்பமாகவும் தனித்தும் கடல் கடந்து ஒப்பந்தக் கூலிகளாகப் புலம்பெயர்ந்தமை மாபெரும் வரலாற்று முரணாகும்.

ஆய்வின் நோக்கங்கள்

          இவ்வாய்வு பின்வரும் முதன்மை நோக்கங்களைக் கொண்டு முன்னெடுக்கப்படுகிறது:

1. பெண்கள் புலம்பெயர்வதற்கான முதன்மைப் பொருளாதார, சமூக மற்றும் பண்பாட்டுக் காரணிகளைப் பெண்ணிய நோக்கில் இனங்காணுதல்.

2. நவீன இலக்கியப் படைப்புகள் (புதுமைப்பித்தன், பா.சிங்காரம்) பெண்களின் புலம்பெயர்வு வாழ்வை எவ்வாறு ஆவணப்படுத்தியுள்ளன என்பதை விரிவாக ஆராய்தல்.

3. காலனித்துவ தோட்டப் பயிர்ச்செய்கை முறைமையில் (இலங்கை மலையகம், பிஜி, தென்னாப்பிரிக்கா) தமிழ்ப் பெண்கள் எதிர்கொண்ட பாலினக் கூலிப்பாகுபாடு, உடல்சார் வன்முறை மற்றும் பாலியல் சுரண்டல்களை வரலாற்று ஆவணங்களின் துணையுடன் வெளிக்கொணருதல்.

4. புலம்பெயர் களங்களில் பெண்கள் எதிர்கொண்ட குடும்ப-குழந்தை வளர்ப்புச் சிக்கல்களையும் (பிள்ளை மடுவம்), அவர்களது கல்வி மற்றும் தொழிற்சங்க விழிப்புணர்வுகளையும் பகுப்பாய்வு செய்தல்.

ஆய்வு முறையியல்

          இவ்வாய்வு முதன்மை மற்றும் துணைமைத் தரவுகளைக் கொண்டு பின்வரும் பல்துறை அணுகுமுறைகளின் ஊடாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது:

1.பெண்ணிய ஆய்வு அணுகுமுறை: ஆணாதிக்க அதிகாரம், குடும்ப வன்முறையிலிருந்து தப்பித்தல், கூலிப்பாகுபாடு, பெண்களைப் பண்டமாக்குதல் மற்றும் பாலியல் சுரண்டல் ஆகியவற்றை விமரிசன நோக்கில் பகுப்பாய்வு செய்ய இவ்வணுகுமுறை மையக் கோட்பாடாகக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. கிம்பர்லே கிரென்ஷாவின் இடைநிலைப்பட்ட பெண்ணியக் கோட்பாடும் இங்குத் துணைக் கொள்ளப்படுகிறது.

2.வரலாற்று – சமூகவியல் அணுகுமுறை: காலனித்துவ ஆட்சிக்காலத்தின் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்கள், மலையக நூலகத் தரவுகள், தென்னாப்பிரிக்கக் கரும்புத்தோட்ட ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் ஆவணங்கள் வழியே வரலாற்றுச் சான்றுகள் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டுள்ளன.

புலம்பெயர்வுக்கான உந்து காரணிகள்   

          பெண்களின் புலம்பெயர்வுக்குப் பொருளாதார நெருக்கடி மட்டுமே காரணம் என்று ஒற்றைப் பரிமாணத்தில் கூறிவிட முடியாது. ஆணாதிக்கக் குடும்ப வன்முறை, சாதிய ஒடுக்குமுறை மற்றும் பண்பாட்டுத் தளைகளிலிருந்து விடுபடும் விழைவும் அதில் மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. இந்திய நிலப்பிரபுத்துவப் பண்பாட்டு வெளியில், கணவனானவன் எவ்விதக் கொடுமைகளைச் செய்தாலும், குடித்துவிட்டு அடித்தாலும் அவனுடன் வாழ்வதே பெண்ணின் “கற்புநெறி” என மத மற்றும் சமூக அமைப்புகளால் வற்புறுத்தப்பட்டது. கணவனை இழந்த பெண்கள் விதவைக் கோலத்திற்குத் தள்ளப்பட்டு, குடும்பத்தினராலும் சமுதாயத்தினராலும் தீண்டத்தகாதவர்களாக ஒதுக்கப்பட்டனர். இத்தகைய நரக வேதனைகளிலிருந்தும் குடும்ப வன்முறையிலிருந்தும் தப்பித்துச் சுதந்திரமாக வாழ நினைத்த பெண்களுக்கு, அந்நிய தேசங்களுக்கான புலம்பெயர்வு ஒரு விடுதலை வாசலாகத் தெரிந்தது.

          புதுமைப்பித்தனின் ‘துன்பக்கேணி’ நாவலில் வரும் ‘மருதி’ பாத்திரம் இதற்குச் சிறந்த இலக்கியச் சான்றாகும். மருதி தொடக்கத்தில் வறுமையின் காரணமாகவும், ஊரில் ஏற்பட்ட நிலமற்ற கூலி உழைப்பின் வறட்சியினாலும் கொழும்பு தேயிலைத் தோட்டத்திற்குக் கங்காணியின் ஆசை வார்த்தைகளை நம்பிப் புலம்பெயர்கிறாள். ஆனால், அவளது கணவன் அவளைக் கைவிட்டுவிட்டுப் போன துயரமும் அவளது உழைப்பை உள்ளூரிலேயே சுரண்டிய சூழலும் அவளை இடம்பெயரத் தூண்டுகின்றன. பின்னாளில் ஊருக்குத் திரும்பும் வாய்ப்பு வரும்போதும், அங்குள்ள கலாச்சாரக் கேள்விகளுக்கும் அவதூறுகளுக்கும் அஞ்சி, அவமதிப்பை விட அந்நிய மண்ணின் அடிமைத்தனமே மேல் எனக் கருதி மீண்டும் அங்கேயே தங்கிவிடுகிறாள்.

1.தாது வருஷப் பஞ்சமும் நிலமற்ற கூலி வாழ்க்கையும்

          1876-1878 காலப்பகுதியில் பிரித்தானிய இந்தியாவில் ஏற்பட்ட கொடும் ‘தாது வருஷப் பஞ்சம்’  லட்சக்கணக்கான கிராமப்புற ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வை அடியோடு அழித்தது. உணவு தானியங்கள் அனைத்தையும் பிரித்தானிய அரசு ஏற்றுமதி செய்த சூழலில், தென்தமிழகத்தின் கிராமங்களில் தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் விளிம்புநிலை உழவுக்குடிப் பெண்கள் பட்டினியால் மடிந்தனர். கங்காணிகள் கிராமங்களுக்குச் சென்று, “சிலோனிலும் மலாயாவிலும் பொன்னும் வெள்ளியும் கொட்டிக்கிடக்கிறது; அங்கு சென்றால் அரச வாழ்வு வாழலாம்” என்று ஆசைவார்த்தை கூறி பெண்களை ஏமாற்றினர். ஒருவேளைக் கஞ்சிக்காகக் குழந்தைகளைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டு தாய்மார்கள் கப்பலேறினர்.

2.சாதியப் பாகுபாடும் தீண்டாமைக் கொடுமையும்

          தமிழகக் கிராமங்களில் நிலவிய கடுமையான தீண்டாமை மற்றும் சாதிய ஒடுக்குமுறைகள் விளிம்புநிலைப் பெண்களைப் பொதுக் குளங்களில் நீர் எடுக்கக் கூட அனுமதிக்கவில்லை. கடல்கடந்து சென்றுவிட்டால் சாதியத் தீண்டாமையிலிருந்து விடுபட்டுவிடலாம் என்ற தவறான நம்பிக்கையும் பெண்களைப் புலம்பெயரச் செய்த மற்றொரு காரணியாகும்.

வர்க்க வேறுபாடுகளும் பெண்கள் பண்டமாக்கப்படுதலும் 

          புலம்பெயர்வின் வலிகளும் அனுபவங்களும் பெண்களின் வர்க்க நிலைக்கு ஏற்ப முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தன என்பதை நவீன தமிழ் நாவல்கள் நுட்பமாகப் பதிவு செய்துள்ளன.

1.வர்க்க அடிப்படையிலான புலம்பெயர்வு வேறுபாடுகள் (மரகதம் மற்றும் மருதி)

          பொருளாதாரத்தில் மேம்பட்ட வணிகச் சமூகத்து மேல்தட்டுப் பெண்களின் புலம்பெயர்வில் விளிம்புநிலைப் பெண்கள் எதிர்கொண்ட அவலங்கள் நிகழ்வதில்லை. பா.சிங்காரத்தின் ‘கடலுக்கு அப்பால்’ நாவலில் வரும் மரகதம் மற்றும் அவளது தாயார் பினாங்கிற்குப் (மலேசியா) புலம்பெயர்கின்றனர். மரகதத்தின் குடும்பம் அங்குள்ள செட்டியார் வணிகச் சமூகத்தின் நிதி பலத்தோடு வாழ்கிறது. அவர்கள் கப்பலில் முதல் வகுப்பிலோ அல்லது பாதுகாப்பான சூழலிலோ பயணிக்கின்றனர்; பாரம்பரிய வாழ்க்கை முறையிலிருந்து சற்றும் பிறழாமல் கோவில் திருவிழாக்கள், சீர்வரிசைகள், ஆசார அனுஷ்டானங்களுடன் இயல்பாகவே வாழ்கின்றனர்.

          இதற்கு நேர்மாறாக, புதுமைப்பித்தனின் ‘துன்பக்கேணி’ மருதி, மாட்டு வண்டிகளிலும் கால்நடையாகவும் நடந்து, தனுஷ்கோடி-தலைமன்னார் வழியாகக் கப்பலின் கீழ்த்தளத்தில் ஆடுமாடுகளைப் போல அடைக்கப்பட்டு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறாள். இதன்மூலம் புலம்பெயர்வின் கொடூரமான துயரங்களும் உடலுழைப்புச் சுரண்டல்களும் எளிய விளிம்புநிலை உழைக்கும் வர்க்கத்துப் பெண்களையே மிகத் தீவிரமாகத் தாக்கியுள்ளன என்பது தெளிவாகிறது. வர்க்கப் பாதுகாப்பு உள்ள பெண்களுக்குப் புலம்பெயர்வு ஒரு செளகரியமான மாற்றமாகவும், உழைக்கும் பெண்களுக்கு அது வாழ்வா-சாவா போராட்டமாகவும் அமைந்தது.

2.பெண்கள் பண்டமாக்கப்படுதல் – மனித வணிகம்

          ஆணாதிக்கச் சமூகம் பெண்களின் புலம்பெயர்வை ஒரு வணிக அடிமைத்தனமாகவே பயன்படுத்திய வரலாற்று அவலத்தை பா.சிங்காரத்தின் ‘புயலிலே ஒரு தோணி’ நாவல் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. இந்நாவலில் வரும் விடாகண்டன் செட்டியார் என்பவர் ‘ஒரு லகரம்’ (ரூபாய் ஒரு லட்சம் அல்லது பெருந்தொகை) கொடுத்து மலையாளப் பெண் ஒருத்தியை விலைக்கு வாங்கி வந்து தன்னுடனே வைத்திருந்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது:

           “விடாகண்டன் செட்டியார் ஒரு லகரம் கொடுத்து ஒரு மலையாளத்துப் பெண்ணை விலைக்கு வாங்கிக் கொண்டு வந்தார்… அவளைத் தன் வைப்பாட்டியாக வைத்திருப்பது அவரது சமூக அந்தஸ்தின் அடையாளமாகப் பேசப்பட்டது.” பெண்களை இவ்வாறு சந்தைப் பொருளாக, விலைக்கு வாங்கப்படும் பண்டமாக மாற்றுவது அன்றைய செல்வந்த ஆண்களின் கௌரவமாகவும் பார்க்கப்பட்டது. குடும்ப அமைப்பிற்கு வெளியே கொண்டுவரப்படும் பெண்கள் மீதான பாலியல் மற்றும் உடல்சார் உரிமைகள் முழுமையாகப் பறிக்கப்பட்டன. புலம்பெயர் சூழலில் பெண்களின் உடல் என்பது முதலீட்டிற்கும் நுகர்விற்குமான ஒரு பண்டமாகத் தரமிறக்கப்பட்டதை இந்நாவல் வரலாற்று உண்மையுடன் சான்றளிக்கிறது.

கப்பல் பயணக் கட்டுப்பாடுகளும் போலி மணவாழ்வும்

          பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் காலனித்துவக் காலத்திலும் கூட, பெண்கள் சுயமாகவும் தன்னிச்சையாகவும் கப்பலில் ஏறிப் புலம்பெயர்வது சட்டரீதியாகவும் சமூகரீதியாகவும் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. பிரித்தானியக் குடியேற்றச் சட்டங்களின்படி, வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும் பெண்கள் ஓர் ஆணின் பாதுகாப்போடு (கணவன், தந்தை அல்லது சகோதரன்) மட்டுமே கப்பலில் பயணிக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். தனித்துப் பயணிக்கும் பெண்கள் “ஒழுக்கங்கெட்டவர்கள்” அல்லது “விலைமாதர்கள்” என்று முத்திரை குத்தப்பட்டுத் துறைமுக டிப்போக்களிலேயே தடுத்து நிறுத்தப்பட்டனர்.

1.போலித் திருமணங்கள் அல்லது நாடகத் திருமணங்கள்

          தங்கள் ஊரில் கணவனின் வன்முறையிலிருந்து தப்பித்தோ அல்லது தனித்து வாழ வழியின்றியோ புலம்பெயர விரும்பிய பெண்களுக்கு இச்சட்டக் கட்டுப்பாடு பெரும் முட்டுக்கட்டையாக அமைந்திருக்கின்றது. எனவே, இக்கட்டுப்பாட்டைத் தகர்க்கும் நோக்கில், துறைமுகத் தடுப்பு முகாம்களில் விசித்திரமானதும் அவலமானதுமான ஒரு வழக்கம் உருவானது.

    கப்பலேறத் துடிக்கும் பெண்கள், அதே கப்பலில் உடன் பயணிக்கும் முன்பின் அறியாத ஆண்களில் ஒருவரைக் ‘கணவனாக’ நடிக்கச் செய்து கப்பலேறும் அவல நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். இதற்கு வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் ‘டிப்போட் கணவன்’ என்று பெயரிட்டனர். தங்களுக்கு ஒரு விடிவு கிடைக்காதா என ஏங்கும் பெண்களின் சுயாட்சியை இக்கட்டுப்பாடுகள் முடக்கியதோடு மட்டுமல்லாமல், கப்பல் பயணத்தின் போதும் புதிய தேசத்தை அடைந்த பின்னரும் அந்தப் போலி கணவன்மார்களின் வன்முறைக்கும் ஆதிக்கத்திற்கும் அப்பெண்கள் இரையாகும் சூழலையும் உருவாக்கியது.

2.கப்பல் பயணத்தில் நிகழ்ந்த பாலியல் சீண்டல்கள்

          சென்னை மற்றும் கல்கத்தா துறைமுகங்களிலிருந்து இலங்கை, பிஜி, தென்னாப்பிரிக்கா மற்றும் டிரினிடாட் நோக்கிச் சென்ற கப்பல்கள் இரண்டு முதல் மூன்று மாதங்கள் வரை கடலில் மிதந்தன. கப்பலின் கீழ்த்தளங்களில் காற்றோட்டமின்றி, மலசலக்கூட வசதிகளற்ற நெரிசலான சூழலில் பெண்கள் அடைக்கப்பட்டனர். கப்பல் மாலுமிகள், மருத்துவர்கள் மற்றும் பிரித்தானியக் கண்காணிப்பாளர்களால் தமிழ்ப் பெண்கள் தொடர்ச்சியான பாலியல் சீண்டல்களுக்கும் வல்லுறவுகளுக்கும் ஆளாக்கப்பட்டனர். கடலில் நோயுற்ற பெண்கள் உயிரோடு கடலில் வீசப்பட்ட கொடூரங்களும் பிரித்தானியக் கப்பல் பதிவேடுகளில் பதிவாகியுள்ளன.

புலம்பெயர் களங்களில் கூலிப்பாகுபாடும் உழைப்புச் சுரண்டலும்

          பிரித்தானிய காலனித்துவ அரசு தனது சாம்ராஜ்யத்தின் மூலதனக் குவிப்பிற்காகத் தோட்டப்பயிர்ச் செய்கையை உருவாக்கியது. இதில் தமிழ்ப் பெண்கள் சந்தித்த உழைப்புச் சுரண்டல் வரலாற்றில் ஈடு இணையற்றது.

1.பாலின அடிப்படையிலான கூலிப்பாகுபாடு

          தோட்டப்பயிர்ச் செய்கைகளில் ஆணுக்கு இணையான நேரமும், சில வேளைகளில் ஆணை விடக் கடுமையான உடல் உழைப்பையும் பெண்கள் சிந்தினர். குறிப்பாக, பனி கொட்டும் மலைச்சரிவுகளில் அதிகாலை 6 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை 12 மணிநேரம் அட்டைக் கடிகளுக்கு மத்தியில் நின்று தேயிலைக் கொழுந்து பறிக்கும் பணி முழுக்க முழுக்கப் பெண்களின் விரல்களாலேயே சாத்தியமானது. ஆயினும் அவர்களுக்குச் சம ஊதியம் ஒருபோதும் வழங்கப்படவில்லை.   தென்னாப்பிரிக்காவின் நடால் கரும்புத் தோட்டங்களுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்ட இந்திய ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களில், ஆணுக்கு மாதம் 10 ரூபாயும், பெண்ணுக்கு மாதம் 8 ரூபாயும் மட்டுமே ஊதியமாக வழங்கப்பட்டது. இலங்கைத் தேயிலைத் தோட்டங்களிலும் பெண்களுக்கு ஆண்களை விட மூன்றில் இரண்டு பங்கு ஊதியமே வழங்கப்பட்டது. பெண்களின் உழைப்பு ‘இரண்டாந்தர உழைப்பாக’ மதிப்பிடப்பட்டு, அவர்களது உழைப்பு உபரி முதலாளிகளால் உறிஞ்சப்பட்டது.

2.பட்டித்தொட்டிகள் – அடிமை வாழ்க்கை

          தென்னாப்பிரிக்காவின் கரும்புத் தோட்டங்களில் தமிழ்ப் பெண்கள் ஆடுமாடுகள் அடைக்கப்படுவது போல மிகக் குறுகிய ‘பட்டித்தொட்டிகளில்’ அடைக்கப்பட்டனர். கழிவறை வசதிகள் அற்ற, ஒரே அறையில் பல குடும்பங்கள் தங்கும் இக்கொடுமையை தென்னாப்பிரிக்காவின் புகழ்பெற்ற சமூகவியலாளரும் மனித உரிமைப் போராளியுமான டாக்டர் பாத்திமா மீர் தனது வரலாற்று ஆவணங்களில் ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். தனிமனித அந்தரங்கமோ, பெண் உடலுக்கான கண்ணியமோ அங்கே முற்றிலும் மறுக்கப்பட்டது.

ஏகாதிபத்தியப் பொருளாதாரச் சுரண்டல்

          பிரித்தானிய எஜமானர்கள் லண்டனின் உயர்தர கிளப்புகளில் அமர்ந்து இதமாக அருந்திய தேநீருக்காக, இலங்கையின் அடர்ந்த மலைக்காடுகளில் தமிழ்ப் பெண்கள் ரத்தமும் கண்ணீரும் சிந்தி கொழுந்து பறித்தனர்; அத்தேநீருக்குச் சுவையூட்டும் வெள்ளைச் சர்க்கரைக்காக பிஜி தீவுகளின் வெப்பமண்டலக் கரும்புத் தோட்டங்களில் பெண்கள் கரும்பு வெட்டித் தள்ளினர். உலகளாவிய ஏகாதிபத்திய முதலாளித்துவத்தின் மாபெரும் செல்வக் குவிப்பிற்குப் பெண்களின் மலிவான உழைப்பே அடித்தளமாக அமைந்தது.

தாய்மை மீதான தாக்குதல்: “பிள்ளை மடுவம்”

     தோட்ட நிர்வாகங்கள் பெண்களின் உழைப்பை ஒரு துளி கூட வீணடிக்க விரும்பவில்லை. ஈன்றெடுத்த தாய்மார்கள் தங்கள் பச்சிளம் குழந்தைகளை மடியில் வைத்துக்கொண்டு தேயிலைக் கொழுந்து பறிக்க இயலாது; குழந்தைக்குப் பாலூட்டச் சென்றால் உழைப்பு நேரம் வீணாகும் என்று கருதிய பிரித்தானியத் தோட்ட எஜமானர்கள், தாய்மையின் ஆகப்பெரும் உரிமையான பாலூட்டும் உரிமையைப் பறிக்கும் விதமாக உருவாக்கிய கொடூரமான அமைப்பே “பிள்ளை மடுவம்” ஆகும்.

    தேயிலைத் தோட்டங்களின் ஒரு மூலையில், சுகாதாரமற்ற, குளிர்காற்று வீசும் ஒரு சிறிய கொட்டகையில் நூற்றுக்கணக்கான பச்சிளம் குழந்தைகள் கொசுக்களுக்கும் ஈக்களுக்கும் மத்தியில் கிடத்தப்பட்டனர். வேலை செய்ய முடியாத வயோதிகப் பெண் ஒருவரின் பொறுப்பில் அக்குழந்தைகள் விடப்பட்டனர். அழுது துடிக்கும் குழந்தைகளுக்கு மயக்கமூட்டும் கஞ்சா அல்லது ஓபியம் புகட்டப்பட்ட அவலங்களும் நிகழ்ந்தன. தாய்மார்கள் காலை 6 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை மழையிலும் பனியிலும் கொழுந்து பறித்துவிட்டுத் திரும்பும் போது, பல குழந்தைகள் பசியாலும் குளிராலும் மாண்டு போயிருந்தன.

     இதனைத் தொடர்ந்து, குழந்தைகள் நடமாடத் தொடங்கியதும் தேயிலைத் தளிர்களைக் கிள்ளி நாசம் செய்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே தோட்ட நிர்வாகங்களால் ஆரம்பப் பள்ளிகள் தொடங்கப்பட்டன. இது கல்வியளிக்கும் நோக்கில் தொடங்கப்பட்டவை அல்ல; மாறாக முதலாளியின் தேயிலைக் கொழுந்துகளைப் பாதுகாக்கும் உத்தியாகவே அமைந்தது. பின்னாளில் இரா. சிவலிங்கம், வி.டி. சம்பூர்ணம் போன்ற மலையகத் தொழிற்சங்க, சமூகத் தலைவர்களின் தியாகப் போராட்டங்களினால் இப்பள்ளிகள் உண்மையான கல்விக்கூடங்களாக மாற்றப்பட்டுப் பல்கலைக்கழகக் கல்வி வரை மலையக மக்கள் உயர வழிவகுத்தது.

பாலியல் வன்முறையும் உடலரசியலும்

          சொந்த நிலமும் குடும்பப் பாதுகாப்பும் அற்ற ஏழைத் தமிழ்ப் பெண்கள், புகலிடங்களில் கங்காணிகள், தோட்டக் கண்காணிப்பாளர்கள் மற்றும் வெள்ளைத் துரைமார்களின் கட்டுப்பாடற்ற பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாக்கப்பட்டனர். உடன்பட மறுக்கும் பெண்கள் மீது கசையடிகளும், வேலைநீக்கமும், ரேஷன் அரிசி நிறுத்தமும் ஏவப்பட்டன.  புதுமைப்பித்தனின் ‘துன்பக்கேணி’யில் வரும் மருதி, தோட்டத் துரையின் காம வெறிக்குப் பலியாகிச் சீரழிக்கப்படுகிறாள். அதன் விளைவாக அவள் கொடிய பாலியல் தொற்றான ‘பரங்கிப்புண்’ நோயால் தாக்கப்பட்டு உடலும் மனமும் அழுகிப் போகிறாள். இறுதியில் அவளுக்குப் பிறக்கும் மகள் செல்லம்மாவும் அதே தோட்டத்திற்கு உழைக்க வரும்போது, கங்காணியின் காமப் பார்வை அவளது மகள் மீதும் விழுகிறது. தன் மகளுக்கும் அதே கதி நேர்வதை சகிக்க முடியாத தாய் மருதி, ஆத்திரத்தின் உச்சத்தில் தன் மகளைச் சீரழிக்க முயன்ற காமுகனைக் கொடுவாளால் வெட்டிக் கொல்கிறாள். இது தனிநபர் பழிவாங்கல் மட்டுமல்ல; உழைக்கும் விளிம்புநிலைப் பெண்ணின் ஒட்டுமொத்த வர்க்க மற்றும் பாலினக் கிளர்ச்சியின் வெளிப்பாடாகும்.

பிஜி கிரிமிட் தீவுகளின் பாலின விகிதக் கொடுமை

          1879 முதல் 1916 வரை பிஜி தீவுகளின் கரும்புத் தோட்டங்களுக்கு 60,000-க்கும் மேற்பட்ட இந்தியத் தொழிலாளர்கள் ‘கிரிமிட்’ (Girmit – Agreement என்பதன் கொச்சை வடிவம்) ஒப்பந்தத்தின் கீழ் லியோனிடாஸ் போன்ற கப்பல்களில் கொண்டு செல்லப்பட்டனர். இதில் 25 முதல் 30 விழுக்காட்டினர் தமிழ்நாட்டின் வடஆற்காடு, தென்ஆற்காடு, செங்கல்பட்டு மற்றும் சேலம் மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த தமிழர்களாவர். பிரித்தானிய அரசு இயற்றிய குடியேற்ற விதிகளின்படி, 100 ஆண்களுக்கு 40 பெண்கள் (40:100 Ratio) மட்டுமே அழைத்துச் செல்லப்பட வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இருந்தது. இந்தச் சமச்சீரற்ற பாலின விகிதம் பிஜி தீவுகளில் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாத மாபெரும் சமூகப் பேரழிவை ஏற்படுத்தியது. குறைவான எண்ணிக்கையிலான பெண்களை வைத்துக்கொண்டு பல ஆண்கள் போட்டியிட்ட சூழலில், குடும்ப அமைப்புகள் சிதைந்தன; பெண்கள் மீதான கொலைகளும், பாலியல் வன்முறைகளும் நாள்தோறும் அரங்கேறின.

   பிஜி கரும்புத் தோட்டங்களில் பெண்கள் எதிர்கொண்ட கொடுமைகளை வரலாற்றாசிரியர் பிரிஜ் வி. லால் ஆவணப்படுத்தியுள்ளார். பெண்கள் வயல்களில் கரும்பு வெட்டும் வேலையைச் செய்ய வேண்டும். மாலையில் சமையல் செய்து ஆண்களுக்குப் பரிமாற வேண்டும்; இரவில் மேற்பார்வையாளர்களின் காம இச்சைக்கு அடிபணிய வேண்டும். இத்தகைய சொல்லொணாத் துயரங்களைத் தாங்க முடியாத நூற்றுக்கணக்கான தமிழ்ப் பெண்கள் கரும்புத் தோட்ட மரங்களிலும், ஆற்றுப் படுகைகளிலும் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்துகொண்டனர். தோனா நாராயணி போன்ற வீராங்கனைகள் தங்களை வன்புணர்வு செய்ய முயன்ற வெள்ளைய அதிகாரிகளை எதிர்த்து ஆற்றில் குதித்துத் தற்கொலைக்கு முயன்ற சாட்சியங்கள், பிரித்தானிய இந்தியாவில் சி.எஃப். ஆண்ட்ரூஸ் மற்றும் பாரதியார் போன்ற கவிஞர்களின் கவனத்திற்குச் சென்று மாபெரும் போராட்டமாக வெடித்தது. பாரதியார் தமது “கரும்புத் தோட்டத்திலே” என்ற புகழ்பெற்ற கவிதையில்,

“கையி லேவளை குலுங்கவு மில்லை – வெறும்

காற்றுக் கறையிலே நிற்குது மாடம்!

ஐயகோ! எங்கள் பெண்களின் மானம் – அங்கு

அந்நியர் காலடித் தூளென லாச்சோ!”

   என்று தமிழ்ப் பெண்களின் கற்பும் மானமும் காலடியில் மிதிக்கப்படுவதைக் கண்ணீருடன் பாடினார். இதன் விளைவாகவே 1920-இல் இக்கொடூர ஒப்பந்தக் கூலி முறைமை முழுமையாக ரத்து செய்யப்பட்டது.

முடிவுரை

          தொல்காப்பியக் காலத்தின் “முந்நீர் வழக்கம் மகடூஉவோடு இல்லை” என்ற இலக்கணச் சமூக விலக்கிலிருந்து தொடங்கி, காலனித்துவக் காலத்தின் கொத்தடிமைத் தோட்ட உழைப்பு மற்றும் நவீன இலக்கியப் பதிவுகள் வரை பெண்களின் புலம்பெயர்வு என்பது வெறும் நிலவியல் இடப்பெயர்ச்சியைத் தாண்டி, ஓர் அதிகார-பாலின-வர்க்கப் போராட்டமாகவே நீடிக்கிறது. வறுமை, சாதியத் தீண்டாமை, சமூக-குடும்ப வன்முறைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து தப்பித்து ஒரு விடிவை நோக்கிப் புலம்பெயர்ந்த பெண்கள், புகலிடங்களிலும் புதிய ஆணாதிக்க வடிவங்களாலும், குறைவான கூலியாலும், பிள்ளை மடுவத்தில் தாய்மை பறிக்கப்பட்ட அவலத்தாலும், பாலியல் அச்சுறுத்தல்களாலும் தொடர்ந்து ஒடுக்கப்பட்டனர். நவீன இலக்கியப் புனைகதைகளும் வரலாற்று ஆவணங்களும் இப்பெண்களின் இரட்டைச் சுரண்டலைத் தெளிவாகப் பதிவு செய்துள்ளன.  எனவே, புலம்பெயர் பெண்களை வெறும் மலிவான உழைப்புச் சக்தியாக மட்டுமே நோக்காமல், அவர்களின் மனித உரிமை, சம உழைப்பிற்குச் சம ஊதியம், உடல்சார் கண்ணியம், தாய்மைப் பாதுகாப்பு மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பை உத்தரவாதம் செய்யும் சட்டப்பூர்வக் சர்வதேசக் கட்டமைப்புகளும் பெண்ணிய விழிப்புணர்வும் உருவாக்கப்படுவதே இப்பிரச்சினைகளுக்கான நிரந்தரத் தீர்வாகும். இத்தகைய விளிம்புநிலைப் பெண்களின் போராட்ட வரலாறுகளைத் தமிழியல் ஆய்வுகள் தொடர்ந்து வெளிக்கொணர்வது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

துணைநூற் பட்டியல்

1. அந்தோனி ஜீவா. (1998). மலையக இலக்கியத் தடம். கொழும்பு: குமரன் புத்தக இல்லம்.

2. கைலாசபதி, க. (1978). தமிழ் நாவல் இலக்கியம். சென்னை: பாரி நிலையம்.

3. குமாரி ஜெயவர்த்தன. (2002). இலங்கையில் தோட்டத் தொழிலாளர் இயக்கமும் பெண்களும். சென்னை: விடியல் பதிப்பகம்.

4. சிவலிங்கம், இரா. (2004). மலையகக் கல்வி வளர்ச்சி: நேற்று, இன்று, நாளை. கொழும்பு: குமரன் புத்தக இல்லம்.

5. தொல்காப்பியர். (2007). தொல்காப்பியம்: பொருளதிகாரம் (இளம்பூரணர் உரை). சென்னை: திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்.

6. பா. சிங்காரம். (2012). கடலுக்கு அப்பால். சென்னை: தமிழினி பதிப்பகம்.

7. பா. சிங்காரம். (2013). புயலிலே ஒரு தோணி. சென்னை: தமிழினி பதிப்பகம்.

8. பாரதியார். (1982). பாரதியார் கவிதைகள். சென்னை: வானதி பதிப்பகம்.

9. புதுமைப்பித்தன். (2000). துன்பக்கேணி (புதுமைப்பித்தன் கதைகள் முழுத் தொகுதி). சென்னை: காலச்சுவடு பதிப்பகம்.

10. வேலுப்பிள்ளை, சி.வி. (1970). வாழ்வற்ற வாழ்வு. கண்டி: மலையக வெளியீடு.

ஆங்கில நூல்கள் மற்றும் ஆய்விதழ்கள்

11. Andrews, C. F., & Pearson, W. W. (1916). Indian Indentured Labour in Fiji. Perth: The Worker Print.

12. Crenshaw, Kimberlé. (1991). “Mapping the Margins: Intersectionality, Identity Politics, and Violence against Women of Color”. Stanford Law Review, 43(6), 1241–1299.

13. Lal, Brij V. (1983). Girmitiyas: The Origins of the Fiji Indians. Canberra: The Journal of Pacific History.

14. Lal, Brij V. (2000). Chalo Jahaji: On a journey through Indenture in Fiji. Canberra: ANU E Press.

15. Meer, Fatima. (1980). Documents of Indentured Labour: Natal 1851-1917. Durban: Institute for Black Research.

16. Spivak, Gayatri Chakravorty. (1988). “Can the Subaltern Speak?”. In C. Nelson & L. Grossberg (Eds.), Marxism and the Interpretation of Culture (pp. 271–313). Urbana: University of Illinois Press.

17. Tinker, Hugh. (1974). A New System of Slavery: The Export of Indian Labour Overseas 1830-1920. London: Oxford University Press.

18. Wesumperuma, D. (1986). Indian Immigrant Plantation Workers in Sri Lanka: A Historical Perspective 1880-1910. Kelaniya: Vidyalankara Press.

ஆய்வுக்கட்டுரையின் ஆசிரியர்

ந.கஸ்தூரி,

உதவி ஆய்வாளர்,

சமூகவியல் துறை,

பிரெஞ்சு ஆய்வு நிறுவனம்,

பாண்டிச்சேரி.

 

 

பெண்கள் புலம்பெயர்தலும் காரணங்களும் : ஒரு பெண்ணிய – வரலாற்று இலக்கியப் பார்வை PDF