🎯 இன்பம் உன்னுள்ளே!

மாயை வழியில் மனமோடி

மருள்கொண்டு இன்பம் தேடாதே;

ஓயா அலைபோல் பிறர்நெஞ்சில்

ஒளிந்துநின் அன்பை நாடாதே!

நெஞ்சை இரவல் கொடுத்துவிட்டு

நீண்டிருந் தேங்கித் தவிக்காதே;

வஞ்சம் நிறைந்த உலகத்திடம்

வாழ்வினை நீயும் பறிகொடுக்காதே!

உன்னகம் என்னும் திருக்கோயில்

ஒளிவிளக் கேற்றி வைத்திடுவாய்;

அன்னையின் அன்பும்,

அருளின் அமுதும்

அகத்தினில் ஊறக் கண்டிடுவாய்!

பிறரின் இதயம் இரவல் வேண்டி

பிறழ்ந்து நிற்கும் பேதையாதே;

உனதின் உள்ளம் உறைவிடமாக

உலகின் இன்பம் தேடிடாதே!

உன்னில் உறையும் பேரின்பம்

ஊற்றெனப் பொங்கிக் கிடக்கின்றதே;

எண்ணில் அடங்கா இன்பமதை

எங்கும் அலைந்து தேடாதே!

மலரின் மணத்தை மலரைவிட்டு

மலைமேல் சென்று தேடுவாயோ?

மணியின் ஒலியை மனம்விட்டு

மறுபுறம் சென்று கேட்பாயோ?

அதுபோல் உன்னுள் அமுதிருக்க

அயலிடம் சென்று ஏங்காதே;

இதயம் என்னும் இனியாழை

இனிதாய் மீட்டி மகிழ்ந்திடுவாய்!

அற்புதம்! அற்புதம்!—

அருளால் படைத்தான் இறைவனே;

அகத்தினில் அன்பை அணிகலனாய்

அழகுறப் பதித்தான் ஆண்டவனே!

கண்ணில் ஒளியும், கருத்தில் கனியும்,

கனிவில் அன்பும் கலந்ததுவே;

மண்ணில் பிறந்த மானிடர்க்கு

மறையா செல்வம் மனமதுவே!

தன்னைத் தானே நேசித்திடுவாய்;

தாழ்வைத் தள்ளி எழுந்திடுவாய்;

உள்ளம் என்னும் உன்னதத்தை

உணர்ந்து நாளும் களித்திடுவாய்!

தேடாதே, தேடாதே—

தெருவெங்கும் இன்பம் தேடாதே;

நாடாதே, நாடாதே—

பிறர்நெஞ்சில் வாழ்வு நாடாதே!

உனக்குள் உறையும் ஒளியுண்டு,

உயிர்க்குள் ததும்பும் அமுதுண்டு;

அதனை உணர்ந்த நொடிதனிலே

அகிலம் முழுதும் ஆனந்தம்!

மனமே! மனமே! மயங்காதே;

மாயப் பொருளின் பின்னோடாதே;

உனக்குள் இறைவன் தந்திட்ட

உன்னத இன்பம் உணர்ந்திடுவாய்!

அகமே ஆலயம்—

அன்பே அதனின் அருந்தீபம்;

உயிரே ஓர் அரும்பொக்கிஷம்—

உணர்ந்தால் அதுவே பேரின்பம்!

பிறர் தருகின்ற இன்பமெல்லாம்

பிறைநிலவு போல் தேய்ந்திடுமே;

உள்ளம் தருகின்ற பேரின்பம்

உதயசூரியன் போல் நிலைத்திடுமே!

எனவே—

உன்னை நீயே நேசித்திடு;

உள்ளத்தை நாளும் பேணிடு;

இறைவன் தந்த இன்பத்தை

இதயத்திலே தேடிக் களித்திடு!

மனமே! இனிமேல் அழாதே—

மற்றவர் வாசல் நாடாதே;

உனக்குள் இருக்கும் பேரின்பக்

கடலில் மூழ்கிக் களித்திடுவாய்!

🎯 ஓடிக்கொண்டே இரு!

அயர்ந்து விடாதே…

அச்சம் அணுக விடாதே…

அடைந்திடும் வெற்றி

அருகில்தான் நிற்கிறது—

அடங்காத வேகத்தோடு

அதை நோக்கி விரைந்திடு!

ஓடு… ஓடு…

ஓயாது ஓடு!

காற்றினைக் கிழித்துச் செல்லும்

காட்டருவி வேகத்தோடு ஓடு!

விண்ணைத் துளைக்கும்

வெள்ளிப் பாய்மரம்போல் ஓடு;

மண்ணை அதிரவைக்கும்

மாவீரன் குதிரைப்போல் ஓடு!

காலம் கைகொடுக்கும்வரை அல்ல—

காலத்தையே கைக்குள் கொள்ளும் வரை ஓடு!

பாதை முட்களால் நிறைந்தாலும்

பாதம் பின்வாங்காதே;

கல்லும் முள்ளும் குறுக்கிட்டாலும்

கனவு மட்டும் கைவிடாதே!

வெற்றி வரும் வரையிலும்

வீரக் குதிரை போல ஓடு;

வெற்றி வந்து வாசல் தட்டிய பின்னும்

வெற்றியின் வானம் விரியும் வரை

வெண்குதிரை வேகத்தில் ஓடு!

ஏனெனில்—

வெற்றி என்பது

வழியின் முடிவல்ல;

வானத்தை நோக்கிச் செல்லும்

வாசலின் திறவுகோல்!

நேற்றைய வெற்றியில்

நெஞ்சம் நின்றுவிடாதே;

இன்றைய புகழில்

இமைகள் மூடிவிடாதே;

நாளைய இலக்கை நோக்கி

நடைபோடு… விரைந்தோடு!

காற்றை முந்தி ஓடு,

காலத்தை முந்தி ஓடு;

உன் நிழலையே நீ

முந்திச் செல்லும் அளவிற்கு ஓடு!

உழைப்பு உன் புரவியாகட்டும்;

உறுதி உன் கடிவாளமாகட்டும்;

நம்பிக்கை உன் பாதையாகட்டும்;

வெற்றி உன் பயணமாகட்டும்!

ஓடு… ஓயாது ஓடு…

உலகம் வியக்கும் உயரம் வரை ஓடு;

வானம் வியக்கும் வேகம் வரை ஓடு!

இலக்கு தொட்டதும் நின்றுவிடாதே—

இன்னோர் இலக்கை விதைத்திடு;

சிகரம் தொட்டதும் தங்கிவிடாதே—

அடுத்த சிகரத்தை நோக்கி எழுந்திடு!

ஓடிக்கொண்டே இரு…

உன் மூச்சு இருக்கும் வரை அல்ல—

உன் கனவு உயிரோடு இருக்கும் வரை

ஓடிக்கொண்டே இரு!

அப்போது…

உலகின் உச்சம்

உன் காலடியில் குனியும்;

உன் பெயர்

வெற்றியின் வரலாற்றில்

வெண்பொன் எழுத்தாகும்!

🎯 துவண்டு விடாதே!

துவண்டு விடாதே…

துயரத்தில் வீழ்ந்திடாதே…

வாழ்க்கை என்னும் பாதை

வந்ததோடு முடிந்திடாதே!

வாழ்வின் கடைசி நொடியில் கூட

விதியின் கதவு திறக்கலாம்;

மாறிய ஆட்டம் பல உண்டு—

மறைந்த வெற்றி மலரலாம்!

வாழ்நாளின் கடைசி நாளிலும்

வானுயர்ந்த வெற்றி வரலாம்;

வரலாற்றின் ஏடுகளிலே

வண்ணமாய் உன் பெயர் பொறிக்கலாம்!

கடைசிவரை போராடு,

கனவுகளைத் தேடித் தேடு;

அறிவினை நாளும் வளர்த்திடு,

அறியாமை இருளை அகற்றிடு!

நல்ல குணம் கைவிடாதே,

நாணமும் நற்பண்பும் மறந்திடாதே;

நீ விதைக்கும் நன்மையெல்லாம்

நாளை உன்னிடம் பலனாகும்!

ஒரு நாள்…

உலகம் உன்னை உயர்த்திப் பேசும்;

உன் உழைப்பு உனக்குப் புகழ் சேர்க்கும்;

நம்பிக்கை நெஞ்சில் நிறைந்திருந்தால்

நட்சத்திரம் போல நீ உயர்வாய்!

துவண்டு விடாதே…

தொடர்ந்து போராடு…

அறிவை வளர்த்து…

அறத்தை வளர்த்து…

வெற்றி வரும் வரை அல்ல—

வெற்றி உன்னைத் தேடி வரும் வரை

விடாமல் நடந்துகொண்டே இரு!

🎯 விடியல்

மாலைச் செங்கதிர்

மலைமிசை மறைவது கண்டு

மனந்தளரல் வேண்டா.

மறைந்த கதிரென

வான்மதி தோன்றலும் உண்டு;

தோன்றாது இருள்தருதலும் உண்டு.

நிலவொளி நீங்கிய

நெடுங்கங்குல் ஆயினும்,

நிழலே உலகமென

நெடிது கழிதலும் உண்டு.

ஆயினும்—

இருள் தங்கும் வானம் இல்லை;

இரவு நீளும் காலம் இல்லை;

கதிரவன் தோன்றா பொழுதும் இல்லை.

மறைந்தது ஒளியன்று—

மறைந்தது பொழுதே!

விடியல் வருதல் திண்ணம்;

விடிவு வருதல் உறுதி.

ஆதலின்,

மாலை மறைவைக் கண்டு

மனம் மயங்காதே;

இரவின் இருளைக் கண்டு

இமை தளராதே!

கதிர் மறைந்தாலும்

காலம் மறைவதில்லை;

விடியல் மறப்பதில்லை

வாழ்வை.

கவிதையின் ஆசிரியர்

P.தனேஸ்வரி M. A., B. Ed.,

முதுகலை ஆசிரியர்,

அரசு மாதிரி மேல்நிலைப்பள்ளி,

உடுமலைப்பேட்டை.

விடியல் தேடும் பயணம் PDF