மண்புழுக்களின் மரண ஓலம்|கவிதை|முனைவர் ஜெ.ஜெஸி

🐛 மண் நெஞ்சின் ஆழத்தில்

மௌனமாக உழந்தவைகள்

மனிதன் விதைத்த விதைகளுக்கு

மூச்சாக இருந்த உயிர்கள்

கருமண் கன்னத்தில்

காதல் கோடு இழுத்து

பசுமை பிறக்கச் செய்தோம்;

ஆனால் இன்று

நச்சு நீரின் நரகத்தில்

நாங்களே புதைகிறோம்!.

🐛 நேற்று வரை

மழைத்துளி வந்தாலே

மகிழ்ச்சியில் மிதந்தோம்;

இன்று அந்த மழை கூட

அமிலத்தின் கண்ணீராய்

எங்கள் உடலை உருக்குகிறது.

பூமித்தாய் கருவறையில்

பொன்னாய் இருந்த மண்

இன்று விஷமாய் மாற,

எங்கள் சிறு உயிர்கள்

ஒன்றொன்றாய்

ஒலியின்றி அழிகின்றன.

🐛 நெல் வயலின் நரம்புகளில்

நாங்கள் ஓடிய நாட்கள்

நினைவாகி விட்டன.

உழவனின் காலடியில்

உறவாய் இருந்தோம்;

அவன் வியர்வையில்

வாழ்க்கையை கண்டோம்.

ஆனால் இன்று

இயந்திரத்தின் இரும்புக் குரல்

எங்கள் இசையை மிதிக்கிறது;

வேதியியல் மருந்துகள்

எங்கள் மூச்சை நிறுத்துகின்றன.

🐛 “மண்புழு உழவனின் நண்பன்”

எ…மண்புழு உழவனின் நண்பன்”

என்று பாடிய காலம் போயிற்று;

இன்று

நண்பனின் கல்லறைமேல்

நின்று மனிதன்

வளர்ச்சி பாடம் பேசுகிறான்.

வயலின் வாசனை மறைந்து

பிளாஸ்டிக் நஞ்சு பரவ,

மண்ணின் கருப்பை வறண்டு

விதைகள் கூட

விதவைகளாய் நிற்கின்றன.

🐛 எங்கள் உடல் சிறியது;

ஆனால்

பூமியின் இதயத் துடிப்பு

எங்கள் உழைப்பில்தான் இருந்தது.

நாங்கள் சாகும்போது

மண் சாகிறது;

மண் சாகும்போது

மனிதன் சுவாசமும்

சுருங்கத் தொடங்குகிறது.

இதை உணராமல்

உயர்மாடி கட்டிடங்கள் கட்டி

பசுமையின் கல்லறை மீது

நாகரிகம் ஆடுகிறது.

🐛 ஒரு சிறு குழந்தை

வயலில் எங்களைப் பார்த்து

“அம்மா! மண் உயிரோடிருக்கிறது”

என்று சிரித்த நாள் இருந்தது.

இன்று அந்தக் குழந்தை

கைப்பேசி திரையில் மட்டும்

பசுமையைத் தேடுகிறது;

உண்மையான மண்ணின் மணம்

அதன் நினைவிலும் இல்லை.

நாங்கள் இறப்பது

ஒரு இனத்தின் முடிவு மட்டும் அல்ல;

மனித நேயத்தின்

மரண அறிவிப்பும் கூட.

🐛 காலையில் கதிரவன் வந்தால்

மண்ணுக்குள் மறைந்து

மாலை வந்ததும்

உழைப்பைத் தொடர்ந்தோம்.

புகழ் வேண்டவில்லை;

பதக்கம் வேண்டவில்லை;

பூமி பசுமையாய் இருந்தால்

அதுவே எங்கள் பரிசு.

ஆனால் மனிதன்

அளவில்லா ஆசையில்

ஆறுகளைக் கொன்றான்;

காடுகளை வெட்டினான்;

இப்போது

எங்களை மிதித்துக் கொண்டு

முன்னேற்றம் தேடுகிறான்.

🐛 நாங்கள் அழும் சத்தம்

உங்கள் காதுகளுக்கு கேட்காது;

ஏனெனில்

அது மண்ணின் உள்ளிருக்கும்

மௌன ஓலம்.

ஒரு நாள்

வயல்கள் வெறிச்சோடும்போது,

மழை பெய்தும் பயிர் முளைக்காதபோது,

மனிதன் உணரும் —

மண்புழுக்களின் மரணம்

பூமியின் மரணம் என்பதை.

🐛 முடிவோலம்

நாங்கள் சிறு உயிர்கள் தான்;

ஆனால்

பூமியின் பெரும் காவலர்கள்.

எங்கள் மரண ஓலம்

காற்றில் கரைந்தாலும்,

அது ஒருநாள்

மனித மனச்சாட்சியைத் தட்டும்.

அன்றாவது

மண் மீண்டும் சிரிக்கட்டும்;

வயல்கள் மீண்டும் பசுமையடையட்டும்;

மண்புழுக்கள் மீண்டும்

மண்ணின் மார்பில்

சுதந்திரமாக ஊரட்டும்.

🐛 மண்ணின் இருளில் வாழ்ந்தோம்;

ஆனால்

உலகிற்கு வெளிச்சம் தந்தோம்.;

மண் துகள்கள் கூட

எங்களைத் தாயென அணைத்தது.

இன்று

அதே மண்ணின் மார்பில்

நஞ்சுக் காயங்கள்.

ஒவ்வொரு துளியிலும்

வேதியியல் விஷத்தின்

வெறியாட்டம்.

நாங்கள் வலியால் துடிக்க,

மண் அமைதியாக அழுகிறது.

🐛 ஒரு காலத்தில்

கிராமத்தின் காலையிலே

காளைகளின் மணி ஒலி கேட்டது;

வயல்வெளியில்

வாழ்க்கை பாடல் ஒலித்தது.

இன்று

இயந்திரத்தின் இரும்புக் கர்ஜனை மட்டும்;

மனிதன் மண்ணைத் தொடாமல்

விவசாயம் செய்கிறான்.

மண்ணின் மொழி தெரியாதவன்

பயிரின் உயிரை எப்படி அறிவான்?

எங்கள் உடல் கருகும்போது

பூமியின் கருவும் கருகுகிறது.

🐛 காடுகள் வெட்டப்பட்டபோது

முதலில் அழுதது காற்று;

ஆறுகள் வற்றியபோது

அழுதது மீன்கள்;

ஆனால்

மண் விஷமாய்ப் போனபோது

அழுதது மண்புழுக்கள்.

எங்கள் அழுகை

யாருக்கும் கேட்கவில்லை;

ஏனெனில்

அது பணமில்லா உயிரின் குரல்.

செல்வந்த நகரங்கள்

பசுமையை வாங்க முடியாது;

ஒரு மண்புழுவின் உழைப்பை

எந்த தொழிற்சாலையும்

உருவாக்க முடியாது.

🐛 பள்ளி புத்தகங்களில்

எங்களைப் பற்றி ஒரு பாடம் இருக்கும்;

“மண்புழு மண்ணை வளமாக்கும்”

என்று குழந்தைகள் படிப்பார்கள்.

ஆனால்

அந்தக் குழந்தை

உண்மையில் ஒரு மண்புழுவைக் காணுமா?

அல்லது

படங்களிலே மட்டும்

எங்கள் இனத்தைத் தேடுமா?

இயற்கையை அழித்த மனிதன்

இப்போது

அதன் நினைவுச் சின்னங்களை

அருங்காட்சியகத்தில் சேமிக்கிறான்.

🐛 நாங்கள் இறந்த இடங்களில்

மண் இறுகிப் போகிறது;

விதைகள் முளைக்க மறுக்கின்றன;

மழை வந்தாலும்

மனம் இல்லா நிலம் போல

அது அமைதியாக கிடக்கிறது.

ஒரு மண்புழு இல்லாத வயல்

உயிரில்லா உடம்பு போன்றது.

அதன் உள்ளே

உழைப்பின் இரத்த ஓட்டம் இல்லை.

இதைக் காணும் நிலவுக்கூட

மேகத்தின் பின்னால்

மறைந்து அழுகிறது.

🐛 மண்ணின் மணம்

ஒரு கவிதை;

அதை எழுதுவது

மண்புழுக்களின் உழைப்பு.

நாங்கள்

பூமியின் கவிஞர்கள்;

சொற்களால் அல்ல,

உழைப்பால் பாடியவர்கள்.

ஆனால் மனிதன்

அந்தக் கவிதையை கிழித்துவிட்டு

கான்கிரீட் வரிகளை எழுதுகிறான்.

பசுமை இல்லாத நகரங்கள்

பொலிவாய் தெரிந்தாலும்,

அதன் அடியில்

இயற்கையின் சவக்குழிகள் இருக்கின்றன.

🐛 வயல்வெளியில்

உழவன் காலால் மண்ணைத் தொடும் போது

எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி பிறக்கும்;

அவன் வியர்வை

எங்களுக்கு புனித நீர்.

ஆனால் இன்று

மண்ணைத் தொட அஞ்சும் மனிதன்

பூமியின் அர்த்தத்தையும்

மறந்து விட்டான்.

கைகளில் கைபேசி,

இதயத்தில் பேராசை,

கண்களில் செயற்கை உலகம் —

இவை எல்லாம் சேர்ந்தே

எங்கள் மரணத்திற்கு

மௌன சாட்சிகளாக நிற்கின்றன.

🐛 ஒருநாள்

மண்புழுக்கள் இல்லாத பூமி

மரங்களற்ற காட்டைப் போன்றது;

பறவையற்ற வானத்தைப் போன்றது;

மழையற்ற மேகத்தைப் போன்றது.

உயிர் இருந்தும்

உணர்வு இல்லாத உலகம்.

அந்த நாளுக்கு முன்

மனிதா!

மண்ணை காப்பாற்று;

நஞ்சை நிறுத்து;

இயற்கையைத் தாய் போல நேசி.

அப்போதுதான்

எங்கள் மரண ஓலம்

மறுபடியும்

மறுபிறப்பின் பாடலாக மாறும்.

கவிதையின் ஆசிரியர்

முனைவர் ஜெ.ஜெஸி,

உதவிப்பேராசிரியர்,

தமிழ்த்துறை,

எம் ஏ எம் பொறியியல் பள்ளி,

 சிறுகனூர், திருச்சி.

மண்புழுக்களின் மரண ஓலம் PDF