Abstact

     Sangam literature is a rare document that records the ancient life of the Tamils. It discusses politics, economics, social life, religion and arts in detail. The art forms of music, dance and drama, which were integrated into a common performing art at that time, were referred to by the word ‘koothu’. Koothu was not just an entertainment event, but was an artistic tradition that was intertwined with religious worship, festivals, court happiness and folk life. This article attempts to examine the origin, types, the context in which it was performed and the social status of the koothu, based on the references to koothu found in the Tolkappiyam and the Ettutoka, Patuppattu books and the Silappadhikaram of the Sangam era.

Keywords: Sangam Literature, Koothu, Performing Arts, Tamil Culture, Folk Theatre, Music, Dance, Drama, Tolkappiyam, Ettuthokai, Pattuppāṭṭu, Silappatikaram, Koothar, Viraliyar, Religious Worship, Festivals, Royal Court Performances, Social History, Traditional Arts….,

“சங்க இலக்கியத்தில் கூத்து”

முன்னுரை

      சங்க இலக்கியம் தமிழரின் தொன்மையான வாழ்வியலைப் பதிவு செய்யும் அரிய ஆவணமாகும். அதில் அரசியல், பொருளியல், சமூக வாழ்வு, சமயம் ஆகியவற்றுடன் கலைகளும் விரிவாகப் பேசப்படுகின்றன. இசை, நடனம், நாடகம் ஆகிய கலை வடிவங்கள் ஒருங்கிணைந்த ஒரு பொது நிகழ்த்துக் கலையாக அக்காலத்தில் விளங்கியது ‘கூத்து’ எனும் சொல்லால் குறிக்கப்பட்டது. கூத்து என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சியாக மட்டும் இல்லாமல், சமய வழிபாட்டோடும், விழாக்களோடும், அரசவை மகிழ்ச்சியோடும், நாட்டுப்புற வாழ்வோடும் பின்னிப் பிணைந்திருந்த ஒரு கலை மரபாகும். இக்கட்டுரை தொல்காப்பியம் முதற்கொண்டு எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு நூல்களிலும், சங்கம் மருவிய காலத்து சிலப்பதிகாரத்திலும் கூத்து பற்றிக் காணப்படும் குறிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, கூத்தின் தோற்றம், வகைகள், நிகழ்த்தப்பட்ட சூழல், கூத்தரின் சமூக நிலை ஆகியவற்றை ஆராய முற்படுகிறது.

‘கூத்து’ – சொல்லமைப்பும் பொருண்மையும்

       ‘கூத்து’ என்ற சொல் ஆடல், பாடல், இசை மூன்றும் இணைந்த ஒரு கலை நிகழ்வைக் குறிக்கும் பழந்தமிழ்ச் சொல். இதனை ஆற்றுபவரைக் ‘கூத்தர்’ என்றும், நிகழ்த்திடும் இடத்தை ‘கூத்தாடு களம்’ அல்லது ‘ஆடுகளம்’ என்றும், பார்வையாளர் அமரும் இடத்தை ‘கூத்தாட்டு அவை’ என்றும் சங்க இலக்கியம் குறிப்பிடுகிறது. திருவள்ளுவர் அவையில் அமர்ந்து கூத்துப் பார்த்த வரலாறு பிற்கால நூல்களில் பேசப்படுவதாகக் கூறப்படினும், சங்க கால ஆடுகளம், கூத்தாட்டவை பற்றிய குறிப்புகள் தனித் தன்மை வாய்ந்தவை.  இவ்வாறு கூத்து, கூத்தர், கூத்தாடு களம் என்னும் மூன்று சொற்களும் ஒரு முழுமையான நிகழ்த்துக் கலை மரபு அக்காலத்தில் வளர்ந்திருந்தமையை உணர்த்துகின்றன.

தொல்காப்பியம் காட்டும் கூத்து மரபு

      சங்க இலக்கியங்களுக்கு இலக்கண நூலாக விளங்கும் தொல்காப்பியம், கூத்தையும் கூத்தரையும் பற்றிய முதன்மையான குறிப்புகளைத் தருகிறது. பொருளதிகாரப் பகுதியில் கூத்தர் வேறுபடுத்திக் காட்டப்பட்டுள்ளனர்; பாணர், பொருநர், விறலியர் ஆகியோருடன் கூத்தரும் ஒரு தனிப் பிரிவினராகக் குறிக்கப்படுகின்றனர்.  மேலும், தொல்காப்பியர் பொருளதிகாரத்தில் அமைத்துள்ள ‘மெய்ப்பாட்டியல்’ எனும் இயல், மனிதரின் அக உணர்ச்சிகள் மெய்யில் வெளிப்படும் தன்மையை விளக்குகிறது. அச்சம், மருட்கை, இளிவரல், அழுகை, வெகுளி, உவகை, பெருமிதம், நகை ஆகிய எட்டு மெய்ப்பாடுகளும், அவை தோன்றுமிடங்களும் விளக்கப்படுகின்றன.   இம்மெய்ப்பாட்டு இலக்கணமே பிற்காலக் கூத்து மற்றும் நாடக மரபிற்கு அடிப்படையாக அமைந்தது எனலாம்; ஏனெனில் உணர்ச்சிகளை உடல் அசைவின் வழி வெளிப்படுத்தும் தன்மையே கூத்தின் உள்ளீடாகும். சங்க காலத்திலும், சங்கம் மருவிய காலத்திலும் நாடகம் எனும் கலை வடிவம் ‘கூத்து’ என்றும் ‘ஆடல்’ அல்லது ‘ஆட்டம்’ என்றும் பெயர் பெற்று வழங்கியது. இக்கலை வடிவங்கள் காலப்போக்கில் நிகழ்ச்சி அமைப்பில் பல மாற்றங்களைப் பெற்று வளர்ந்தமை சங்க இலக்கியக் குறிப்புகள் வழி அறியலாகிறது.

சங்க இலக்கியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்ட கூத்து வகைகள்

வெறியாட்டு -குறிஞ்சி நிலக் கூத்து

      குறிஞ்சி நிலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் முருகக் கடவுளை வழிபடும் முறையாக ‘வெறியாட்டு’ எனும் கூத்தினை நிகழ்த்தினர். தலைவியிடம் காணப்படும் காமநோய் நிலையை அணங்கு (தெய்வத் தொடர்பு) எனக் கருதி, அதைப் போக்கும் நோக்கில் வேலன் என்னும் பூசாரி வெறியாட்டு நிகழ்த்துவான். வெறியாடல் என்பது அணங்கு நிலையை மையமாகக் கொண்ட ஒரு பழந்தமிழ் நம்பிக்கை முறையாகும்; இது குறித்து அமெரிக்க அறிஞர்கள் சங்க இலக்கியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆய்வுகள் மேற்கொண்டுள்ளனர்.  இறைவனே வேலன் மீது வந்தமர்ந்து வாய்மொழியாக அருள்வாக்குக் கூறுவதாக குறிஞ்சி நில மக்கள் நம்பினர். இந்நிகழ்வு ‘வேலன் வெறியாட்டு’ எனப் பெயர் பெற்றது. இது சங்க இலக்கியத்தில் அகப்பொருள் பாடல்களில் அடிக்கடி குறிப்பிடப்படும் ஒரு தொன்மையான சடங்குக் கூத்தாகும். வெறியாட்டம் நிகழ்த்திய மணற்களத்தை குறுந்தொகைப் பாடல் ஒன்று பின்வருமாறு விவரிக்கிறது.

“வெண்மணல் வேலன் புனைந்த வெறியயர் களம்தொறும்”

(குறுந்தொகை, பாடல் 53)

      வெறியாடலுக்கென தனியே சீர்படுத்தப்பட்ட மணல் முற்றத்தையும், அதன்மேல் விதைக்கப்பட்ட கழங்குகளையும் நற்றிணைப் பாடல் ஒன்று குறிப்பிடுகிறது.

“பெய்ம்மணல் முற்றம் கடிகொண்டு மெய்ம்மலி கழங்கின்…”

(நற்றிணை, பாடல் 268)

     இவ்விரு வரிகளும், வெறியாட்டுக் களம் தனியே மணலால் சீர் செய்யப்பட்டு, குறிப்பிட்ட சடங்குப் பொருள்களுடன் அமைக்கப்பட்டதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

குரவைக் கூத்து

     பல பெண்கள் கூடி, குலவை ஓசை எழுப்பிய பின், பாடிக்கொண்டு வட்டமாக நின்று கைகோர்த்து ஆடும் கூட்டு நடன வடிவமே குரவைக் கூத்து ஆகும். வெற்றியையும் மகிழ்ச்சியையும் கொண்டாடும் நிகழ்வுகளில் இக்கூத்து பெரும்பாலும் இடம்பெற்றது.  முல்லை நிலப் பெண்கள் (ஆயர் குலப் பெண்கள்) ஆநிரை மீட்ட வெற்றியைக் கொண்டாடும் வகையில் ஆடிய ‘ஆய்ச்சியர் குரவை’ இதன் ஒரு சிறப்பு வடிவமாகும். மலைநாட்டு மக்கள் ஆடிய ‘குன்றக் குரவை’ எனும் இன்னொரு வகையும் பிற்கால நூல்களால் சுட்டப்படுகிறது; இதன் வேர்கள் சங்க கால மலைநாட்டு வாழ்வியலிலேயே காணப்படுகின்றன.

துணங்கைக் கூத்து

    மகளிர் பலர் ஒன்றிணைந்து கைகோர்த்துக்கொண்டு, இசையின் துணையுடன் ஆடிய நடன வடிவமே துணங்கைக் கூத்து ஆகும். இது குரவைக் கூத்தை ஒத்த கூட்டு நடன அமைப்பினைக் கொண்டிருப்பினும், அசைவு முறையிலும் பாடல் அமைப்பிலும் தனித் தன்மை பெற்றிருந்தது.  போர் வெற்றியையும், விழாக்களையும் முன்னிட்டு பெண்கள் குழுவாக இக்கூத்தினை ஆடினர் என அறியமுடிகிறது.

கழைக் கூத்து

      உயரமான கழை (மூங்கில் அல்லது கம்பு) மீது ஏறி நிகழ்த்தப்படும் சாகச நடன வகையே கழைக் கூத்து ஆகும். இது தனி ஆற்றல் வேண்டும் ஒரு கலையாக இருந்தது. வறுமையிலிருந்து விடுபடும் நோக்கிலும், மக்களை மகிழ்விக்கும் நோக்கிலும் இக்கூத்தினை நிகழ்த்தியோர் இருந்தனர் என சங்க இலக்கியக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.  இக்கூத்து பிற்காலத்தில் ‘கயிற்றின் மேல் கூத்து’ எனும் நிகழ்த்துக் கலையாக வளர்ச்சி பெற்றிருக்கலாம் என ஆய்வாளர் கருதுகின்றனர்.

கூத்தும் கூத்தரும் -சமூகப் பங்கு

     சங்க இலக்கியப் புறப்பாடல்களில் பாணர், பொருநர், விறலியருடன் கூத்தரும் அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகின்றனர். இவர்கள் அரசவைகளிலும், மக்கள் கூடும் திருவிழாக்களிலும் தம் கலையை நிகழ்த்தி வாழ்வாதாரம் தேடினர். புறநானூற்றில் அரசர்களும் தலைவர்களும் பாணரையும் கூத்தரையும் போற்றிப் பரிசில் அளித்த குறிப்புகள் பல இடங்களில் காணப்படுகின்றன; ஈகையின் சிறப்பையும் கொடையாளர் பண்பையும் விளக்கும் பாடல்களில் இக்கலைஞர் குழுவினரின் பெயர்கள் இடம்பெறுகின்றன.  இதன் வழி கூத்தர் என்போர் ஒரு தனிப் பொருளாதாரக் குழுவாகவும், சமூக அங்கீகாரம் பெற்ற கலைஞர் பிரிவாகவும் விளங்கினர் எனத் தெரிகிறது.பரிசில் பெற்ற பாடினியும் பாண்மகனும் பற்றி புறநானூறு பின்வருமாறு பாடுகிறது.

“புறம்பெற்ற வய வேந்தன் மறம் பாடிய பாடினியும்மே,

ஏர் உடைய விழுக் கழஞ்சின் சீர் உடைய இழை பெற்றிசினே”

(புறநானூறு, பாடல் 11)

          வேந்தன் போரில் புறம் பெற்ற மகிழ்ச்சியில், தன் வீரத்தைப் பாடிய பாடினிக்குச் சிறந்த பொன் அணிகலன் அளித்ததை இவ்வடிகள் காட்டுகின்றன.  கலைஞர் குழுவினருக்கு வேந்தரும் தலைவரும் அளித்த இத்தகைய கொடைகள், கூத்தும் அதனுடன் தொடர்புடைய பிற கலைகளும் பெற்றிருந்த சமூக மதிப்பையே எடுத்துக்காட்டுகின்றன. மன்னரும் தலைவரும் இவர்களைப் போற்றிப் புரந்ததன் மூலம், கூத்து கேவலமான பொழுதுபோக்காக அன்றி, மதிப்புமிக்க ஒரு கலையாகக் கருதப்பட்டது என்பது புலனாகிறது.

அரசவைக் கூத்தும் நகர வாழ்வும் – மதுரைக்காஞ்சி

     பத்துப்பாட்டு நூல்களுள் ஒன்றான மதுரைக்காஞ்சி, மாங்குடி மருதனார் என்னும் புலவரால் பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனைப் போற்றிப் பாடப்பட்டது. 782 அடிகள் கொண்ட இப்பெரும் பாடல், ஒரு இரவு முழுவதும் மதுரை நகரில் நிகழும் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளை விரிவாக விளக்குகிறது.  இப்பாடலில் நீதிமன்றம், பேரங்காடி, விழாக்கோலம் பூண்ட தெருக்கள் ஆகியவற்றுடன் கூத்தாடும் மகளிர் பற்றிய குறிப்புகளும் இடம்பெறுகின்றன. நகர மக்கள் இரவு நேரத்திலும் விழாக்கோலத்துடன் கூத்து முதலிய கலை நிகழ்ச்சிகளில் திளைத்திருந்தனர் என்பது இப்பாடலின் வழி விளங்குகிறது. இது சங்க கால நகர வாழ்வில் கூத்து எத்துணை இன்றியமையாத ஓர் அங்கமாக இருந்தது என்பதை உணர்த்துகிறது. இதே போன்று பரிபாடல் பாடல்களிலும் வையை ஆற்றில் நீர் விழாக் காணச் சென்ற இளைஞர் கூட்டம், ஆடல் பாடலுடன் மகிழ்ந்த குறிப்புகள் விரிவாகச் சொல்லப்படுகின்றன. வையை நீரில் நிகழ்ந்த ஆடல் விழாவை பரிபாடல் பின்வருமாறு வர்ணிக்கிறது.

“ஆடல் தலைத்தலை சிறப்ப,

கூடல் உைதர வந்தன்று,

வையை நீர்” (பரிபாடல், பாடல் 11, அடி 30–31)

          ஆடல் நிகழ்ச்சிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மிகுந்த சிறப்புடன் நடைபெற்று, அதைக் காண மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வையைக் கரையை நோக்கி வந்ததை இவ்வடிகள் காட்டுகின்றன.  இவ்வாறு நீர் விழா, ஆற்றங்கரை விளையாட்டு போன்ற பொது நிகழ்வுகளிலும் கூத்தும் ஆடலும் இன்றியமையாத அங்கமாக விளங்கின.

சங்கம் மருவிய இலக்கியத் தொடர்ச்சி — சிலப்பதிகாரம்

     சங்க காலத்திற்குப் பிந்தைய சங்கம் மருவிய காலத்தில் தோன்றிய சிலப்பதிகாரம், கூத்து மரபின் தொடர்ச்சியையும் விரிவையும் காட்டும் முக்கிய நூலாகும். இந்நூலின் அரங்கேற்று காதையில் பதினொரு வகையான கூத்துகள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன – குரவைக்கூத்து, ஆய்ச்சியர் குரவை, குன்றக் குரவை, அல்லியம், கொடுகொட்டி, குடைக்கூத்து, குடக்கூத்து, பாண்டரங்கம், துணங்கை, கொம்மை (கும்மி), குஞ்சிதம் என்பன அவை.  இப்பட்டியல், சங்க காலத்திலேயே தோன்றி வளர்ந்த குரவை, துணங்கை போன்ற கூத்து வடிவங்கள் சங்கம் மருவிய காலத்திலும் தொடர்ந்து பேணப்பட்டு, மேலும் புதிய வடிவங்களுடன் விரிவடைந்தமையை உணர்த்துகிறது.

    இளங்கோவடிகள் இப்பதினொரு கூத்துகளையும் விரிவாக விளக்கியுள்ளமை, சங்க கால எளிய நிகழ்த்துக் கலை மரபு, காலப்போக்கில் ஒரு முறைப்படுத்தப்பட்ட நுட்பமான கலை மரபாக வளர்ச்சியடைந்தமையைக் காட்டுகிறது. அடியார்க்குநல்லார் உரை இக்கூத்து வகைகளுக்கு விரிவான விளக்கவுரை அளித்து, ஒவ்வொரு கூத்தும் நிகழ்த்தப்பட்ட சூழல், அணிந்த உடை, கருவிகள் ஆகியவற்றையும் விளக்குகிறது.

கூத்தும் இசைக் கருவிகளும்

     கூத்து என்பது தனித்து நிகழ்த்தப்படும் கலையன்று; பாடலும் இசையும் அதனுடன் இணைந்தே நிகழ்ந்தன. முழவு, தண்ணுமை, பறை போன்ற தோற்கருவிகளும், யாழ் போன்ற நரம்புக் கருவிகளும் கூத்திற்குத் துணையாக இசைக்கப்பட்டன. பாணரும் பொருநரும் பாடலையும் யாழிசையையும் ஏற்று நடத்த, கூத்தரும் விறலியரும் ஆடலை நிகழ்த்தினர்.

        இவ்வாறு பல கலைஞர் குழுக்கள் ஒன்றிணைந்து செயல்படும் ஒரு கூட்டு நிகழ்த்துக் கலையாகவே கூத்து அமைந்திருந்தது.  தாளக் கருவிகளின் ஒலிக்கு ஏற்ப அடிகளை மாற்றி ஆடும் முறை, மெய்ப்பாட்டு இலக்கணத்தில் தொல்காப்பியர் விளக்கும் உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டு நெறியுடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டது. ஒரு பக்கம் தாளமும் இசையும், மறுபக்கம் உடல் அசைவும் முக பாவமும் இணைந்து இயங்கும் இந்நுட்பமே, சங்க கால கூத்தை ஒரு முழுமையான நிகழ்த்துக் கலையாக உயர்த்திற்று.  திருமணம், அறுவடை விழா, வெற்றிக் கொண்டாட்டம் ஆகிய குடும்ப, சமூக நிகழ்வுகளிலும் இக்கலைக் கூட்டணி இன்றியமையாததாக இருந்தது; இதனால் கூத்து வெறும் அரசவைக் கலையாக மட்டும் சுருங்கிவிடாமல், பாமர மக்களின் அன்றாட வாழ்வியலிலும் வேரூன்றி நின்றது எனலாம்.

ஐந்திணை வாழ்வும் கூத்தின் வேறுபாடும்

        சங்க இலக்கியம் நிலம் சார்ந்த ஐவகைத் திணைகளை (குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை) அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைந்தது. இந்நில வேறுபாட்டிற்கு ஏற்பவே கூத்தின் வடிவங்களும் மாறுபட்டன. மலை சார்ந்த குறிஞ்சி நிலத்தில் வேலன் வெறியாட்டும், காடு சார்ந்த முல்லை நிலத்தில் ஆயர் மகளிரின் ஆய்ச்சியர் குரவையும் சிறப்பாக விளங்கின.  வயல் வளம் மிக்க மருதநிலத்தில் நீர்விழா, ஊர்க்கூட்டம் சார்ந்த ஆடல்களும், கடல் சார்ந்த நெய்தல் நிலத்தில் மீனவர் வாழ்வியல் சார்ந்த ஆடல்களும் இடம்பெற்றிருக்கக் கூடும் என அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். வறண்ட பாலை நிலத்தில் கழைக்கூத்து போன்ற வாழ்வாதாரம் தேடும் நிகழ்த்துக் கலைகள் மேலோங்கி இருந்தன.

     இவ்வாறு, கூத்து என்பது ஒரே சீரான ஒரு கலை வடிவமாக இராமல், ஒவ்வொரு நிலப்பகுதியின் தொழில், பழக்கவழக்கம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப வேறுபட்ட வடிவங்களில் வளர்ந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இத்தகைய பன்முகத் தன்மையே, பிற்காலத்தில் சிலப்பதிகாரம் பட்டியலிடும் பதினொரு கூத்து வகைகளுக்கும் அடிப்படையாக அமைந்திருக்கலாம் என்பது ஆய்வாளர் கருத்தாகும்.

முடிவுரை

        சங்க இலக்கியத்தில் கூத்து என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அது சமய நம்பிக்கை, சமூக கொண்டாட்டம், அரசவை மகிழ்ச்சி, நகர வாழ்வு ஆகிய பல்வேறு தளங்களுடன் இணைந்திருந்த ஒரு முழுமையான கலை மரபு. வெறியாட்டு போன்ற சடங்குக் கூத்துகளிலிருந்து, குரவை, துணங்கை போன்ற கூட்டு நடனங்கள் வரையிலும், கழைக் கூத்து போன்ற சாகசக் கலைகள் வரையிலும் அதன் வீச்சு பரந்திருந்தது. தொல்காப்பியம் அமைத்த மெய்ப்பாட்டு இலக்கணமும், சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் சிதறிக்கிடக்கும் குறிப்புகளும், சிலப்பதிகாரத்தில் முறைப்படுத்தப்பட்ட பதினொரு கூத்து வகைகளும், இம்மூன்றும் இணைந்து தமிழரின் நிகழ்த்துக் கலை மரபின் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சிப் பாதையை நமக்குக் காட்டுகின்றன. கூத்தர் என்னும் கலைஞர் குழுவினர் பெற்றிருந்த சமூக அங்கீகாரமும், அரசர்களால் அவர்கள் பெற்ற ஆதரவும், தமிழ்ச் சமூகம் கலைகளுக்கு அளித்த மதிப்பையே எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இன்றும் தமிழ்நாட்டின் நாட்டுப்புறக் கூத்து மரபுகளிலும், கூத்து, தெருக்கூத்து போன்ற வழக்குகளிலும் இச்சங்க கால மரபின் எச்சங்களைக் காணமுடிகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

சான்று நூல்கள் / மேற்கோள் தொகுப்பு

1.தொல்காப்பியம் – பொருளதிகாரம் (மெய்ப்பாட்டியல்).

2.புறநானூறு – பல்வேறு பாடல்கள் (பாணர், கூத்தர் தொடர்பான குறிப்புகள்).

3.மதுரைக்காஞ்சி -மாங்குடி மருதனார், பத்துப்பாட்டு.

4.பரிபாடல் -பாடல்கள் 11–22 (வையை நீர் விழா).

5.சிலப்பதிகாரம்- அரங்கேற்று காதை, இளங்கோவடிகள்; அடியார்க்குநல்லார் உரை.

6.ஜெயஸ்ரீ சதானந்தன், ‘சங்க காலத்தில் கூத்து’, சங்க இலக்கியப் பதிவு-51, 2025.

7.’சங்க இலக்கியங்களில் கூத்தும் கூத்தரும்’, ஆடல் ஆய்வுக்களம்.

8.தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம் ‘நாடகக் கலை வடிவங்கள்’.

9.தமிழ் விக்கிப்பீடியா ‘தொல்காப்பியம்’, ‘மெய்ப்பாடு’, ‘மதுரைக் காஞ்சி’ கட்டுரைகள்.

ஆய்வுக்கட்டுரையின் ஆசிரியர்

திரு மு.கண்ணன்

பகுதி நேர முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்,

தமிழ் உயராய்வுத் துறை,

வி. இ.டி கலை மற்றும் அறிவியல் (இருபாலர்) கல்லூரி,

திண்டல், ஈரோடு- 638 012.

நெறியாளர்

முனைவர் த. தினேஷ்

தமிழ் உதவிப் பேராசிரியர்,

தமிழ் உயராய்வுத் துறை,

வி. இ.டி கலை மற்றும் அறிவியல் (இருபாலர்) கல்லூரி,

திண்டல், ஈரோடு- 638 012.

சங்க இலக்கியத்தில் கூத்து PDF