மாலை ஆறு மணி. வேலை முடித்துக் களைப்புடன் ரமேஷும் கலைவாணியும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர். வழக்கமாக வாசலிலேயே ஓடி வந்து பேசும் பூஜா, அன்று வரவேற்பறையில் நின்றபடியே நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

“அம்மா… சீக்கிரம் வாங்க…!”

          அவளது குரலில் இருந்த பதற்றம் இருவரையும் ஓட வைத்தது. கண்ணாடித் தொட்டியின் முன் நின்றிருந்த பூஜா, கண்ணீருடன் உள்ளே காட்டினாள்.

“ரிச்சி… அசையவே மாட்டேங்குது…”

          ரமேஷ் தொட்டிக்குள் பார்த்தார். சிவப்பும் பொன்னிறமும் கலந்த ஃப்ளவரான் மீன், நீரின் அடியில் அசைவின்றிக் கிடந்தது. வழக்கமாக யாராவது அருகில் சென்றாலே துள்ளி வந்து நீந்தும் ரிச்சி, இன்று உயிரற்ற ஓவியம்போல் அமைதியாக இருந்தது.

“ரிச்சி…” என்று கலைவாணி மெதுவாக அழைத்தாள். பதில் இல்லை.

          அந்த அமைதி, அந்த வீட்டின் சுவர்களையே கனக்கச் செய்தது. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு…

“அப்பா… நமக்கும் ஒரு ஃப்ளவரான் வாங்கலாமா?”

          பூஜாவின் ஆசை அது. முதலில் ரமேஷ் மறுத்தார்.

“ஒரு உயிரை வாங்குவது எளிது. அதைப் பராமரிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.”

          ஆனால் பூஜா விடவில்லை. இறுதியில் சம்பளம் வந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை, குடும்பமே மீன் கடைக்குச் சென்றது. பல மீன்களுக்கு நடுவே கம்பீரமாக நீந்திக்கொண்டிருந்த ஒரு ஃப்ளவரான், பூஜாவின் மனதை கவர்ந்தது. அன்றே அதை வாங்கி வந்தார்கள்.

“இதுக்கு என்ன பெயர் வைக்கலாம்?” என்று அப்பா கேட்டபோது,

“ரிச்சி!” என்று சிரித்தபடி சொன்னாள் பூஜா.

          அந்த நாளிலிருந்து வீட்டின் காலையெல்லாம் ரிச்சியைப் பார்த்துதான் தொடங்கியது. பூஜா உணவு வைத்தாள். சுரேஷ் தொட்டியைச் சுத்தம் செய்தான். கலைவாணி தண்ணீரை மாற்றிக் கொடுத்தாள். ரமேஷ் புதிய அலங்காரக் கற்களையும் செடிகளையும் வாங்கி வைத்தார். ஒரு மீனுக்காக அல்ல… குடும்பத்தின் புதிய உறுப்பினருக்காக

“அப்பா… ரிச்சி…”

          பூஜாவின் அழுகை ரமேஷை நிகழ்காலத்திற்குக் கொண்டுவந்தது. அவர் மெதுவாகத் தொட்டியைத் தட்டினார். சில விநாடிகள்…  எதுவும் நடக்கவில்லை.

பிறகு மெதுவாக ரிச்சியின் வால் அசைந்தது. அது மெதுவாக மேலே எழுந்து ஒரு சுற்று நீந்தியது.

“அம்மா…! ரிச்சி!” என்று பூஜா மகிழ்ச்சியில் அழுதாள். ரமேஷ் ஆழமாக மூச்சுவிட்டார்.

“நல்ல வேளை…” கலைவாணி பூஜாவின் தோளில் கை வைத்தாள்.

“பார்த்தாயா… அன்பு கொடுத்த உயிர் நம்மை இவ்வளவு பயமுறுத்திவிட்டது.”

பூஜா கண்ணாடித் தொட்டியைப் பார்த்துக்கொண்டே மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“ரிச்சி… நீ ஒரு மீன் இல்லை… எங்கள் குடும்பத்தில் பேசத் தெரியாத ஒரு குழந்தை.”  தொட்டிக்குள் ரிச்சி அமைதியாக நீந்திக் கொண்டிருந்தது. அந்த மாலை, அந்தக் குடும்பம் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தது. உயிரின் அளவு முக்கியமல்ல; அதற்கு நாம் அளிக்கும் அன்பின் அளவுதான் முக்கியம்.

சிறுகதையின் ஆசிரியர்

முனைவர் து. சரஸ்வதி,

 உதவிப் பேராசிரியர்,

 தமிழ்த் துறை (சுயநிதி பிரிவு )

 ஸ்ரீமதி தேவ் குன்வர் நானாலால் பட்

மகளிர் வைணவக்கல்லூரி,

குரோம்பேட்டை, சென்னை -44.

ஃப்ளவரான்|சிறுகதை PDF