Abstract

         The Sangam Tamil literary tradition vividly reflects the socio-cultural values and lived experiences of ancient Tamil society. Within the Akam (interior) poetic tradition, Udanpokku (elopement) represents a significant cultural motif, illustrating the agency of lovers who defy familial and social constraints to establish conjugal life. This study presents a comparative ethno-literary analysis of Udanpokku as portrayed in classical Tamil sources, including the Tolkappiyam, Nambiyakapporul, and Sangam anthologies, alongside the oral folksongs of the Irula tribal community of the Nilgiri Hills, as compiled in Lakshmanan’s Suppe Kokalu. Employing comparative literary and ethnographic approaches, the study examines the continuity of the Sangam Akam tradition in contemporary Irula oral culture. By analysing thematic parallels such as parental grief, social resistance, the role of companions, and customary marriage practices, the paper demonstrates that several cultural patterns preserved in Sangam literature continue to survive in the oral traditions of the Irula community. The study argues that Irula folksongs provide valuable ethnographic evidence for understanding the continuity of ancient Tamil cultural traditions beyond the classical literary corpus.

Keywords: Sangam Literature; Akam Tradition; Udanpokku (Elopement); Irula Tribe; Oral Tradition; Ethno-literary Studies; Suppe Kokalu; Tolkappiyam.

“இருளப் பழங்குடிப் பாடல்களில் உடன்போக்கு: சங்க அகமரபுடனான ஓர் ஒப்பாய்வு”

முன்னுரை

         பல்வேறு காலங்களில் பல்வேறு புலவர்களால் இயற்றப்பட்ட கவிதைகள் பின்னாளில் தொகுப்பு மரபினூடாக ‘சங்க இலக்கியம்’ என்ற சொல்லாட்சியுடன் அழைக்கப்பட்டன. சங்க இலக்கியங்கள் தமிழரின் தொன்மையான மொழி, பண்பாடு, சமூக அமைப்பு மற்றும் வாழ்வியல் மரபுகளைப் பிரதிபலிக்கும் அரிய இலக்கியச் செல்வமாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்நூல்கள் வெறும் இலக்கியப் படைப்புகளாக மட்டுமல்லாமல், அக்கால மக்களின் சமூக வாழ்க்கை, பொருளாதார நிலை, அரசியல் அமைப்பு, காதல் மரபு, குடும்ப உறவுகள் மற்றும் பண்பாட்டு விழுமியங்களை அறியக்கூடிய வரலாற்றுச் சான்றுகளாகவும் விளங்குகின்றன.

  சங்க இலக்கியங்கள் அகம் மற்றும் புறம் என இருவகையாகப் பாகுபடுத்தப்பட்டுள்ளன. மாந்தர்களிடையே நிகழும் களவு, கற்பு, பிரிவு, இருத்தல், ஊடல் போன்ற பிறரறியா காதல் ஒழுக்கங்கள் அகத்திணை எனவும், வீரம், கொடை, புகழ், போர், அரசாட்சி, சமூகப் பொறுப்பு போன்ற பொதுவாழ்வுடன் தொடர்புடைய ஒழுக்கங்கள் புறத்திணை எனவும் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இவ்விரு இலக்கியப் பிரிவுகளும் பழந்தமிழரின் வாழ்வியல் நெறிகளையும் பண்பாட்டு விழுமியங்களையும் முழுமையாக வெளிப்படுத்துகின்றன.

          அக இலக்கியங்களில் இடம்பெறும் பல்வேறு பண்பாட்டுக் கூறுகளில் உடன்போக்கு (Elopement) என்பது குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெறுகிறது. தலைவனும் தலைவியும் குடும்பத்தாரின் அல்லது சமூகத்தின் அனுமதியின்றி இணைந்து இல்லற வாழ்க்கையைத் தொடங்கிச் செல்லும் நிகழ்வே உடன்போக்கு எனப் பொருள்படுகிறது. இது வெறும் காதல் நிகழ்வாக மட்டுமல்லாமல், அக்கால சமூக அமைப்பு, குடும்ப உறவுகள், திருமண மரபுகள், பெண்களின் நிலை, சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் பண்பாட்டு மாற்றங்களை வெளிப்படுத்தும் முக்கியமான வாழ்வியல் நிகழ்வாகவும் அமைகிறது.

       உடன்போக்கு பற்றிய செய்திகள் தொல்காப்பியம், நம்பியகப்பொருள் போன்ற இலக்கண நூல்களிலும், குறுந்தொகை, நற்றிணை, ஐங்குறுநூறு, அகநானூறு போன்ற சங்க அகப்பாடல்களிலும் விரிவாகக் காணப்படுகின்றன. இந்நூல்கள் உடன்போக்கின் இலக்கண அமைப்பு, அதனுடன் தொடர்புடைய மாந்தர்களின் உணர்வுகள், சமூகத்தின் எதிர்வினைகள் மற்றும் குடும்ப உறவுகளைப் பல்வேறு கோணங்களில் பதிவு செய்துள்ளன. இதனால் உடன்போக்கு என்பது சங்க இலக்கியத்தில் ஒரு முக்கியமான பண்பாட்டுக் கூறாகக் கருதப்படுகிறது.

        பழந்தமிழரின் பல்வேறு வாழ்வியல் மரபுகள் இன்றும் சில பழங்குடியின மக்களின் வாழ்க்கை முறையில் தொடர்ச்சியாகக் காணப்படுகின்றன என்பது ஆய்வாளர்களின் கருத்தாகும். குறிப்பாக, நீலகிரிப் பகுதியில் வாழும் இருளப் பழங்குடியினரின் வாய்மொழிப் பாடல்கள், அவர்களது திருமண மரபுகள், சமூக உறவுகள் மற்றும் காதல் வாழ்வியலை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒடியன் இலட்சுமணன் தொகுத்துள்ள ‘சப்பெ கொகாலு’ என்னும் நூலில் இடம்பெற்றுள்ள பாடல்களில் உடன்போக்கை மையமாகக் கொண்ட பல செய்திகள் காணப்படுகின்றன. இப்பாடல்கள் சங்க அகப்பாடல்களில் இடம்பெறும் உடன்போக்குச் செய்திகளுடன் பல்வேறு ஒற்றுமைகளைக் கொண்டுள்ளன.

    எனவே, தொல்காப்பியம், நம்பியகப்பொருள் மற்றும் சங்க அகப்பாடல்களில் இடம்பெறும் உடன்போக்குச் செய்திகளை நீலகிரிப் பகுதியில் வாழும் இருளப் பழங்குடியினரின் வாய்மொழிப் பாடல்களுடன் ஒப்பிட்டு, அவற்றிற்கிடையேயான பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சி, சமூக ஒற்றுமைகள் மற்றும் வாழ்வியல் மரபுகளை ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் முதன்மை நோக்கமாகும். இவ்வாய்வு, சங்க இலக்கியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள அகமரபு வெறும் இலக்கியப் புனைவாக அல்லாமல், பழங்குடியின மக்களின் வாய்மொழி மரபுகளிலும் தொடர்ச்சியாக வாழ்ந்து வருவதை எடுத்துக்காட்ட முயல்கிறது.

இலக்கியமும் உலகியல் வழக்கும்  

       இலக்கியம் என்பது மனிதனின் சிந்தனை, உணர்வு, கற்பனை மற்றும் வாழ்வியல் அனுபவங்களை செய்யுள் மற்றும் உரைநடை வடிவங்களில் வெளிப்படுத்தும் கலைவடிவமாகும். அது வெறும் கற்பனைப் படைப்பு மட்டுமல்ல; மனித சமுதாயத்தின் பண்பாடு, ஒழுக்கம், நம்பிக்கை, வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றைப் பிரதிபலிக்கும் சமூக ஆவணமாகவும் விளங்குகிறது. எனவே, இலக்கியத்தின் வழியாக ஒரு சமூகத்தின் வரலாறு, பண்பாடு மற்றும் வாழ்வியல் மரபுகளை அறிந்து கொள்ள இயலும்.

  தமிழ் இலக்கிய மரபில், குறிப்பாகத் தொல்காப்பியமும் சங்க இலக்கியங்களும், இலக்கியத்தின் நோக்கத்தை அறம், பொருள், இன்பம் என்னும் மும்முதற்பொருள்களின் அடிப்படையில் விளக்குகின்றன. முன்னோர் இம்மூன்று கூறுகளையும் மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படைக் கூறுகளாகக் கருதி, அவற்றை எடுத்துரைக்கும் நூல்களையே ‘நூல்’ அல்லது ‘இலக்கியம்’ என்று வரையறுத்துள்ளனர்.

📍 அறம் என்பது மனிதனின் கடமைகள், வாழ்வியல் ஒழுக்கங்கள் மற்றும் சமூகப் பொறுப்புகளை விளக்குவதாகும். தனிமனிதனும் சமூகமும் நெறிப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கை வாழ்வதற்கான வழிமுறைகளை அது எடுத்துரைக்கிறது.

📍 பொருள் என்பது மனித வாழ்விற்குத் தேவையான செல்வம், அதன் ஈட்டல், பயன்பாடு மற்றும் சமூகப் பயன் ஆகியவற்றை விளக்குகிறது. அறத்தையும் இன்பத்தையும் நிலைநிறுத்துவதற்கு பொருளாதார வளம் இன்றியமையாததாகக் கருதப்படுகிறது.

📍 இன்பம் என்பது அன்பு, இல்லறம், குடும்ப உறவுகள் மற்றும் மனித உறவுகளின் மூலம் அடையப்படும் அகமகிழ்ச்சியைக் குறிக்கிறது. குறிப்பாக சங்க அக இலக்கியங்கள், காதல், குடும்ப வாழ்க்கை மற்றும் உணர்வியல் உலகத்தை இன்பத்தின் பரிமாணத்தில் வெளிப்படுத்துகின்றன.

      இதனால், சங்க இலக்கியங்கள் வெறும் புனைவுச் சித்திரிப்புகளாக இல்லாமல், அக்கால மக்களின் உலகியல் வாழ்வை அடியொற்றி உருவான நடப்பியல் சார்ந்த இலக்கியங்கள் என்பதை அறிய முடிகிறது. அவற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள காதல், குடும்பம், திருமண மரபு, சமூக ஒழுக்கம் மற்றும் பண்பாட்டு நடைமுறைகள் அனைத்தும் அக்கால சமூகத்தின் வாழ்வியல் உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. இவ்வாய்வில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் உடன்போக்கு என்னும் பண்பாட்டுக் கூறும் இத்தகைய உலகியல் வாழ்வியலின் வெளிப்பாடாகவே கருதப்பட வேண்டும்.

உடன்போக்கு: இலக்கணக் கோட்பாடுகள்

     உடன்போக்கு என்பது தலைவனும் தலைவியும் தங்களது குடும்பத்தினரின் மற்றும் சுற்றத்தாரின் அனுமதியின்றி, கற்பு வாழ்க்கையை மேற்கொள்ளும் பொருட்டு இணைந்து ஊரையும் சுற்றத்தையும் விட்டு வெளியேறுவதை குறிக்கிறது. சங்க அகமரபில் இது காதல் வாழ்வின் முக்கியமான பண்பாட்டுக் கூறாகக் கருதப்படுகிறது. இந்நிகழ்வு தனிமனித விருப்பம், குடும்ப அமைப்பு, சமூகக் கட்டுப்பாடு மற்றும் திருமண மரபு ஆகியவற்றின் தொடர்பை வெளிப்படுத்துகின்றது.

       உடன்போக்கு பற்றிய கருத்தை முதன்முதலில் இலக்கண அடிப்படையில் விளக்கும் நூலாக தொல்காப்பியம் விளங்குகிறது. தொல்காப்பியர் இதனை “கொண்டுதலைக்கழிதல்” (தொல். அகத். நூற்பா 15) என்றும், “போக்குடன் கிளத்தல்” (தொல். பொருள். நூற்பா 4) என்றும் குறிப்பிடுகிறார். அகத்திணையியலில் இடம்பெறும் “கொண்டுதலைக்கழிதல்” என்ற சொல்லுக்கு உரையாசிரியர் இளம்பூரணர் “உடன் கொண்டு பெயர்த்தல்” என்று விளக்கம் அளிக்கிறார். இவ்விளக்கம், தலைவனும் தலைவியும் இணைந்து புதிய இல்லற வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்காக சமூகக் கட்டுப்பாடுகளை மீறிச் செல்லும் நிகழ்வைக் குறிக்கிறது. சங்க அகப்பாடல்களில் உடன்போக்குச் செய்திகள் பெரும்பாலும் பாலைத் திணையோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. இதற்குக் காரணம், உடன்போக்கு என்பது பிரிவையும், நீண்ட பயணத்தையும், புதிய வாழ்க்கைக்கான மாற்றத்தையும் உள்ளடக்கிய நிகழ்வாக அமைவதேயாகும்.

        “உடன்போக்கு” என்ற கலைச்சொல் நம்பியகப்பொருளில் (நூற்பா 44) முதன்முறையாக நூற்பா வடிவில் இடம்பெறுகிறது. உரையாசிரியர்களும் இதே சொல்லைப் பயன்படுத்தி தலைவனுடன் தலைவி இணைந்து செல்லும் நிகழ்வை உடன்போக்கு என விளக்குகின்றனர். இதன்மூலம் உடன்போக்கு என்ற கருத்து இலக்கண மரபில் தனித்த இடத்தைப் பெற்றிருப்பது புலனாகிறது. உடன்போக்கை மையமாகக் கொண்ட சங்க அகப்பாடல்கள் தந்தைவழிச் சமூக அமைப்பின் உருவாக்கத்தையும், தாய்வழிச் சமூகத்தின் படிப்படியான மாற்றத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. காதல், திருமணம், குடும்பம் மற்றும் சமூக ஒழுங்கு ஆகியவற்றில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை உடன்போக்குச் செய்திகள் பிரதிபலிப்பதாகக் கருதலாம்.

  நம்பியகப்பொருள் உடன்போக்கினை பல்வேறு நிலைகளாக வகைப்படுத்துகிறது. அவற்றுள் களவு வெளிப்படும் சூழலில் நிகழும் உடன்போக்கு, உடன்போக்கில் இருந்து மீண்டு வரைதல், உடன்போய் வரைந்து மீளுதல், உடன்போக்கு இடையீடு போன்ற நிலைகள் குறிப்பிடத்தக்கவையாகும். மேலும், போக்கு அறிவுறுத்தல், போக்கு உடன்படாமை, போக்குடன் உடன்படுதல், போக்கல், விலக்கல், புகழ்தல், தேற்றல் உள்ளிட்ட பல்வேறு பிரிவுகளும் உடன்போக்கின் இலக்கண அமைப்பை விளக்குகின்றன. இதன்மூலம் தமிழ்ச் சமூகத்தின் உலகியல் வழக்குகள் இலக்கிய மற்றும் இலக்கண மரபில் கோட்பாட்டு வடிவம் பெற்றிருப்பது தெளிவாகிறது.

     உடன்போக்குச் சூழலில் இடம்பெறும் கூற்று மரபுகளும் சங்க இலக்கியத்தின் முக்கிய இலக்கிய உத்திகளுள் ஒன்றாகும். குறிப்பாக செவிலி கூற்று, நற்றாய் கூற்று, தோழி கூற்று, கண்டோர் கூற்று ஆகியவை உடன்போக்கினால் உருவாகும் மனநிலைகளையும் சமூக எதிர்வினைகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. தலைவி உடன்போக்குச் சென்ற பின்னர் செவிலி மற்றும் நற்றாய் வருந்திப் புலம்புதல், தோழி தலைவிக்குத் துணைநிற்றல், வழியில் கண்டோர் இருவரையும் கண்டு இரங்குதல் போன்ற நிகழ்வுகள் அகப்பாடல்களில் விரிவாக இடம்பெறுகின்றன. இக்கூற்றுகள் உடன்போக்கை வெறும் காதல் நிகழ்வாக அல்லாமல் சமூக உறவுகளின் பல்வேறு பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்தும் இலக்கியக் கருவியாக அமைக்கின்றன.

சங்க அகப்பாடல்களில் உடன்போக்கு

          சங்க அகப்பாடல்களில் உடன்போக்கை மையமாகக் கொண்ட பாடல்கள் பெரும்பாலும் பாலைத் திணையில் இடம்பெறுகின்றன. உடன்போக்கு என்பது பிரிவு என்ற உரிப்பொருளோடு தொடர்புடையதாகக் கருதப்படுவதால், தலைவன் தலைவியைப் பாலை நிலத்தின் வழியே அழைத்துச் செல்லும் காட்சிகள் அதிகம் காணப்படுகின்றன. இப்பாடல்களில் தலைவன் தலைவியைப் புகழ்தல், அவர்களைக் கண்டோர் இரங்குதல், செவிலி மற்றும் நற்றாய் புலம்புதல் போன்ற பல்வேறு நிகழ்வுகள் இலக்கிய நயத்துடன் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இதற்கு குறுந்தொகையில் 70 பாடல் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். மேலும், குறுந்தொகை 167 போன்ற பாடல்கள் தலைவி உயர்ந்த சமூகப் பின்னணியைச் சேர்ந்தவள் என்பதையும், அவள் தாய்வீட்டில் செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்ததையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இதன்மூலம் உடன்போக்கு என்பது காதல் நிகழ்வை மட்டுமன்றி சமூகப் படிநிலை, குடும்ப உறவு மற்றும் திருமண மரபுகளையும் பிரதிபலிக்கும் பண்பாட்டுக் கூறாக அமைகிறது.

          இன்றைய சமூகத்தில் உடன்போக்கு பல்வேறு சமூகச் சிக்கல்களோடு தொடர்புபடுத்தப்பட்டாலும், சில பழங்குடியின சமூகங்களில் அது சமூக அங்கீகாரம் பெற்ற திருமண முறைகளுள் ஒன்றாகவே தொடர்கிறது. குறிப்பாக நீலகிரிப் பகுதியில் வாழும் இருளப் பழங்குடியினரிடம் உடன்போக்கு மேற்கொண்டவர்களுக்கென தனித்த திருமணச் சடங்குகளும் சமூக அங்கீகாரமும் காணப்படுகின்றன. இதனால் சங்க அகமரபில் காணப்படும் உடன்போக்குச் செய்திகள் வெறும் இலக்கியப் புனைவுகளாக இல்லாமல், வாழ்வியல் மரபுகளின் தொடர்ச்சியாகவும் விளங்குகின்றன.

இருளப் பழங்குடிப் பாடல்களில் உடன்போக்கு – ஒப்பாய்வுப் பகுப்பாய்வு

          நீலகிரிப் பகுதியில் வாழும் இருளப் பழங்குடியினரின் வாய்மொழிப் பாடல்களை இலட்சுமணன் தொகுத்து வெளியிட்டுள்ள சப்பெ கொகாலு என்னும் நூல், அவர்களது சமூக வாழ்க்கை, திருமண மரபு, காதல் உறவுகள் மற்றும் பண்பாட்டு மரபுகளைப் பதிவு செய்கிறது. இந்நூலில் இடம்பெறும் பல பாடல்கள் சங்க அகப்பாடல்களில் காணப்படும் உடன்போக்குச் செய்திகளோடு நெருங்கிய ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளன. குறிப்பாக, குலக் கட்டுப்பாடுகள், ஊரார் எதிர்ப்பு, தோழியின் பங்கு, தாயின் புலம்பல் மற்றும் உடன்போக்கிற்குப் பிந்தைய சமூக ஏற்றுக்கொள்ளல் போன்ற கூறுகள் இரு மரபுகளிலும் தொடர்ச்சியாகக் காணப்படுகின்றன. இவ்வொற்றுமைகள் சங்க அகமரபின் பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியை உணர்த்துகின்றன.

அ) விதி மீறலும் சமூக எதிர்ப்பும்

          சங்க அகப்பாடல்களில் களவொழுக்கம் சமூகத்தில் வெளிப்படும் போது ஊரார் தூற்றுதல் (அலர்) காரணமாக தலைவனும் தலைவியும் உடன்போக்கை மேற்கொள்வது இயல்பான நிகழ்வாகக் காணப்படுகிறது. இதனை குறுந்தொகை 229 மற்றும் நற்றிணை 45 போன்ற பாடல்கள் எடுத்துரைக்கின்றன.

இவனிவள் அம்பால் பற்றவும் இவளிவன்
புன்றலை ஓரி வாங்குநன் பரியவும்
காதற் செவிலியர் தவிர்ப்பவும் தவிர
தேதில் சிறுசெரு வுருப மன்னே.   (குறுந்தொகை 229)

          இதே கருத்து இருளப் பழங்குடியினரின் தணுக்கண் திணைப்பாடலிலும் வெளிப்படுகிறது.

ஒரே மக ஜோகி நந்தம்ம
சென்னம்மே வருகாரு ஜோகி நந்தம்ம
சென்னம்மே வந்துதா ஜோகி நந்தம்ம
திங்கா மாட்டீந்தா ஜோகி நந்தம்ம… (சப்பெ கொகாலு, பாடல் 3)

          ஒரே குலத்தைச் சேர்ந்த ஆணும் பெண்ணும் திருமணம் செய்யக்கூடாது என்ற சமூக விதியை மீறி காதலிப்பதால், ஊரார் அவர்களைத் தூற்றுவதும் தண்டனை விதிப்பதும், அதன் விளைவாக அவர்கள் உடன்போக்கை மேற்கொள்வதும் இப்பாடலில் இடம்பெறுகிறது.

பகுப்பாய்வு
 சங்க காலத்தில் களவொழுக்கம் ‘அலர் அச்சம்’ காரணமாக உடன்போக்கிற்கு வழிவகுக்கிறது. அதே சமூக அழுத்தமும் ஊரார் எதிர்ப்பும் இருளர் சமூகத்திலும் காணப்படுவது, சங்க அகத்திணையின் அடிப்படைக் கருத்துக்கள் வாய்மொழி மரபிலும் தொடர்வதை உறுதிப்படுத்துகிறது.

ஆ) தொழில் சார்ந்த புறக்கணிப்பும் தோழியின் பங்கும்

வள்ளிக்கிழங்கு என்னும் தலைப்பில் அமைந்துள்ள பாடல், வெவ்வேறு குலத்தொழில்களைச் சேர்ந்த தலைவனும் தலைவியும் சமூகத்தால் ஒதுக்கப்படுவதையும், பின்னர் தோழியின் உதவியுடன் உடன்போக்கை மேற்கொள்வதையும் எடுத்துரைக்கிறது.

கருந்தனையொ வள்ளி வெகுக்கும் பெண்ணே
வள்ளி வெதக்கும் பெண்ணே
பத்து மொழ வள்ளி அக்கெகெட்டி
வள்ளி அரிகிகெட்டி
வீசியெரிந்தா வள்ளி செம்மெண்ணெ… (சப்பெ கொகாலு, பாடல் 4)

பகுப்பாய்வு
          சங்க அகமரபில் தோழி தலைவன் தலைவியரின் காதலை இணைத்து வைப்பதிலும், உடன்போக்கை அறிவுறுத்துவதிலும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறாள். இருளர் பாடல்களிலும் தோழியின் உதவியுடன் உடன்போக்கு நிகழ்வது, சங்க இலக்கியத்தில் காணப்படும் பாத்திர அமைப்பும் சமூகச் செயல்பாடுகளும் இன்றளவும் வாய்மொழி மரபில் தொடர்வதை வெளிப்படுத்துகிறது.

இ) தாய் மற்றும் செவிலியின் ஆற்றாமை

        தெக்குமலைப்பிரபு மற்றும் நத்தாலி ஆகிய பாடல்கள், வேலைக்குச் சென்ற இடத்தில் காதலித்து உடன்போக்கு மேற்கொண்ட மகளை நினைத்து தாய் புலம்புவதை எடுத்துரைக்கின்றன.

பச்சப்பட்டு சேலெ கட்டி
பலமயிலு போறபுள்ளெ
அவள நம்பி போகாதய்யா
அவ ரொம்ப மோசமய்யா…  (சப்பெ கொகாலு, பாடல் 5)

        இச்செய்திக்கு ஒத்த சங்கப்பாடல்களாக குறுந்தொகை 44, 45, 164, 171, 184, 311, 349, நற்றிணை 360, அகநானூறு 390 ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடலாம்.

ஈ) நற்றாய் கூற்றும் நினைவுப் பொருட்களும்

       சங்க இலக்கியத்தில் உடன்போக்குச் சென்ற தலைவி விட்டுச் சென்ற விளையாட்டுப் பொருட்களைப் பார்த்து நற்றாய் அல்லது செவிலி புலம்புவது முக்கியமான அகத்துறை ஆகும்.

சென்றனள் மன்றஎன் மகளே
பந்தும் பாவையும் கழங்கும் எமக்கு ஒழித்தே. (ஐங்குறுநூறு 377)

இதே உணர்வை இருளர் நத்தாலி பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது.

மாமிதெ மாமிதெ மாமுநத்தாலியெ
இவ பச்ச புள்ள காரிலகெ மாமுநத்தாலியெ…

                                                                          (சப்பெ கொகாலு, பாடல் 15)

இப்பாடலில் தலைவியை எண்ணி அவளது தாய் வருந்துவதும், பின்னர் தலைவி தாயுடன் மீண்டும் இணைவதும் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

பகுப்பாய்வு
          உடன்போக்குச் சென்ற மகள் விட்டுச் சென்ற பொருட்களைப் பார்த்து நற்றாய் அல்லது செவிலி துயரப்படுவது சங்க அகப்பாடல்களின் முக்கியமான உணர்வியல் கூறாகும். இதே உணர்வு இருளர் வாய்மொழிப் பாடல்களிலும் மாற்றமின்றி காணப்படுவது, பழந்தமிழர் குடும்ப உணர்வுகளும் பண்பாட்டு மரபுகளும் பழங்குடியினரிடையே தொடர்ந்து வாழ்ந்து வருவதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

முடிவுரை

          சங்க இலக்கியங்களில் இடம்பெறும் உடன்போக்கு என்ற பண்பாட்டுக் கூறு வெறும் இலக்கியப் புனைவாக அல்லாமல், பழந்தமிழர் சமூகத்தின் வாழ்வியல் மரபுகளைப் பிரதிபலிக்கும் சமூக–பண்பாட்டுச் சான்றாக விளங்குகிறது. இவ்வாய்வில் சங்க அகப்பாடல்களும், நீலகிரிப் பகுதியில் வாழும் இருளப் பழங்குடியினரின் சப்பெ கொகாலு வாய்மொழிப் பாடல்களும் ஒப்பாய்வு செய்யப்பட்டதன் மூலம், காதல், உடன்போக்கு, தோழியின் பங்கு, நற்றாய் மற்றும் செவிலி புலம்பல், சமூக எதிர்ப்பு போன்ற அகமரபுக் கூறுகள் பழங்குடியினரின் வாய்மொழி மரபிலும் தொடர்ச்சியாக நிலைத்திருப்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மேலும், நவீனச் சமூகத்தில் உடன்போக்கு பல்வேறு சமூக எதிர்ப்புகளை எதிர்கொண்டாலும், இருளப் பழங்குடியினரிடையே உடன்போக்கைத் தொடர்ந்து திருமணச் சடங்குகளின் மூலம் சமூக அங்கீகாரம் வழங்கும் மரபு இன்றளவும் காணப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இது சங்க கால பண்பாட்டு மரபுகளுக்கும் இன்றைய பழங்குடியின வாழ்வியல் மரபுகளுக்கும் இடையே தொடர்ச்சியான பண்பாட்டுத் தொடர்பு இருப்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

          எனவே, சங்க இலக்கியங்களில் பதிவாகியுள்ள அகமரபுகள் வெறும் இலக்கியக் கருத்தாக்கங்களாக மட்டுமல்லாமல், சில பழங்குடியின சமூகங்களின் வாழ்வியல் நடைமுறைகளிலும் தொடர்ச்சியாக வாழ்ந்து வருகின்றன என்பதை இவ்வாய்வு வெளிப்படுத்துகிறது. இத்தகைய ஒப்பாய்வுகள் சங்க இலக்கியம், நாட்டுப்புறவியல் மற்றும் பழங்குடியியல் ஆகிய துறைகளுக்கிடையேயான இடைநிலை ஆய்வுகளுக்கு புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்குகின்றன

பார்வை நூல்கள்:

1.இளம்பூரணர். (உரை.). (1969). தொல்காப்பியம் – பொருளதிகாரம். திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்.

2.இராசமாணிக்கனார், மா. (1999). சங்க கால வாழ்வியல். பூம்புகார் பதிப்பகம்.

3.சாமிநாதையர், உ. வே. (பதிப்பு). (1937). குறுந்தொகை மூலமும் உரையும். கபீர் அச்சுக்கூடம்.

4.ஜோஷி, நி. (2012). பழங்குடியினரின் வாய்மொழி இலக்கியங்கள். நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்.

5.நாற்கவிராச நம்பி. (1970). அகப்பொருள் விளக்கம் (நம்பியகப்பொருள்). கழக வெளியீடு.

6.லட்சுமணன், சி. (2018). சப்பெ கொகாலு (இருளப் பழங்குடியினர் பாடல்கள் தொகுப்பு). சந்தியா பதிப்பகம்.

 References:

• Ilampuranam (Ed.). (1969). Tolkappiyam – Porulathikaram. South India Saiva Siddhanta Works Publishing Society.

• Joshi, N. (2012). Palangudiyinarin Vaimozhi Ilakkiyangal [Oral Literature of Tribals]. New Century Book House.

• Narkavirasa Nambi. (1970). Akapporul Vilakkam (Nambiyakapporul). Kazhagam Publications.

• Rajamanickanar, M. (1999). Sanga Kala Vazhviyal [Sangam Age Lifestyle]. Poompuhar Pathippagam.

• Swaminatha Iyer, U. V. (Ed.). (1937). Kurunthokai Moolamum Uraiyum. Kabir Printing Press.

Lakshmanan, S. (2018). Suppe Kokalu (Irula Tribal Songs Compilation). Santhiya Pathippagam.

ஆய்வுக்கட்டுரையின் ஆசிரியர்

ந.கஸ்தூரி,

உதவி ஆய்வாளர்,

சமூகவியல் துறை,

பிரெஞ்சு ஆய்வு நிறுவனம்,

பாண்டிச்சேரி.

 

 

இருளப் பழங்குடிப் பாடல்களில் உடன்போக்கு: சங்க அகமரபுடனான ஓர் ஒப்பாய்வு PDF