ஆய்வுச் சுருக்கம்

          தமிழக வரலாற்றில் வைகை நதிப் பள்ளத்தாக்கு மனித நாகரிகத்தின் முதன்மைத் தொட்டில்களுள் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. தேனி மாவட்டம் ஆண்டிபட்டி வட்டத்திற்குட்பட்ட வைகை அணையின் நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியில் அண்மைக்காலத்தில் நீர்மட்டம் சரிந்தபோது மேற்கொள்ளப்பட்ட மேற்பரப்புக் களஆய்வில் (Surface Exploration), 3,000 ஆண்டுகள் பழமையான 50-க்கும் மேற்பட்ட பெருங்கற்காலக் கல்வட்டங்கள் (Stone Circles), 14 அடி நீளமுடைய அபூர்வமான இரு-அறை கற்பதுக்கை (Double-Chambered Cist), மற்றும் இரும்பு உருக்குத் தொழில் சான்றுகள் கண்டறியப்பட்டு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இக்கட்டுரை, இவ்வாய்வுத் தரவுகளைக் கொண்டு பண்டைய வைகைப் படுகை மனிதர்களின் வாழ்வியல், நிலவியல் அமைவு, பண்பாட்டு நம்பிக்கைகள், வானியல் அறிவு, மானிடவியல் கூறுகள் மற்றும் சங்க இலக்கியச் சான்றுகளோடு ஒப்பிட்டு விரிவாக ஆராய்கிறது.

அறிமுகம்

          தமிழகத் தொல்லியலில் பெருங்கற்காலம் (Megalithic Period – கி.மு. 1000 முதல் கி.பி. 300 வரை) என்பது இரும்பு நுட்பத்தையும், நிலையான சமூக அமைப்பையும், சிக்கலான ஈமச் சடங்குகளையும் மனித சமூகம் எட்டிய மிக முக்கியப் பண்பாட்டுக் கட்டமாகும். வைகை நதியின் தோற்றுவாயான மூல வைகைப் பகுதியிலிருந்து (வருசநாடு – வெள்ளிமலைத் தொடர்) மதுரை சமவெளி வரையிலான ஆற்றுப் படுகை, பழங்கற்காலம் தொட்டே தொடர்ந்து மனித நாகரிகங்களின் வாழ்விடமாக விளங்கியுள்ளது. வைகை அணை நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியில் பெருங்கற்கால ஈமச்சின்னங்கள் அமைந்திருப்பது குறித்து முதன்முதலில் ‘ஆவணம்’ இதழ் 24 (2013)-இல் மூத்த தொல்லியலாளர் முனைவர் சொ. சாந்தலிங்கம் அவர்களால் பதிவு செய்யப்பட்டது. அதன் தொடர்ச்சியாக, தற்போதைய களஆய்வில் வெளிப்பட்டுள்ள புதிய சான்றுகள், வைகைப் படுகையின் பண்டைய தொழிற்பாடுகள் மற்றும் வழிபாட்டு முறைகள் குறித்த புதிய வரலாற்றுப் பரிமாணங்களை நமக்குத் தருகின்றன.

களஆய்வுத் தரவுகளும் தொல்பொருள்களும் (Field Findings)

கல்வட்டங்களும் பரிமாணங்களும் (Stone Circles)

          நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியில் பரந்த நிலப்பரப்பில் 13 அடி முதல் 30 அடி வரையிலான விட்டமுடைய 50-க்கும் மேற்பட்ட கல்வட்டங்கள் செறிவாக அமைந்துள்ளன. இவை இயற்கை வண்டல் மண் படிவுகளுக்கு இடையே வெளிப்பட்டுள்ளன.

இரு-அறை கற்பதுக்கை (Double-Chambered Cist)

         இப்பெருங்கற்கால ஈமக்காட்டின் மையப்பகுதியில் 14 அடி நீளமும், 4½ அடி அகலமும் கொண்டு, இரு அறைகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட பிரம்மாண்ட கற்பதுக்கை கண்டறியப்பட்டுள்ளது. 30 அடி விட்டம் கொண்ட கல்வட்டத்தின் நடுவில் கிழக்கு மேற்காக அடுக்கப்பட்ட கற்பலகைகளின் நடுவே தடுப்புப் பலகை அமைக்கப்பட்டு இரண்டு தனியறைகளாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இது அன்றைய சமூகத்தில் வாழ்ந்த குறுநிலத் தலைவனுக்கோ அல்லது இனக்குழு மூத்தோனுக்கோ அமைக்கப்பட்ட முதன்மை நினைவிடமாகக் கருதப்படுகிறது.

தொழிற்கூடச் சான்றுகள் (Industrial Remains)

          இப்பகுதியில் திரளான இரும்பு உருக்குக் கசடுகள் (Iron Slags), வெள்ளைக் குவார்ட்ஸ் (Quartz) படிகக் கற்கள் மற்றும் பளிங்குக் கற்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. மேலும், கருப்பு-சிவப்பு பானை ஓடுகள் (Black and Red Ware), கிண்ணக் துண்டுகள் ஆகியவையும் மேற்பரப்பில் சிதறிக் கிடக்கின்றன.

நிலவியல் மற்றும் வாழ்வியல் சூழல் (Geo-environmental Context)

          பெருங்கற்கால மனிதர்கள் தங்கள் ஈமச்சின்னங்களை அமைப்பதற்கு நிலவியல் ரீதியாகச் சில குறிப்பிட்ட விதிகளைப் பின்பற்றியுள்ளனர்:

வேளாண்மையற்ற மேட்டு நிலம்: ஈமச்சின்னங்கள் விளைநிலங்களில் அமைக்கப்படாமல், ஆற்றுக்கு அருகில் உள்ள கரடுமுரடான மேட்டு நிலப்பகுதியிலேயே அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

இயற்கை வளக் கிடைக்கும் தன்மை: மலை மற்றும் குன்றுகளிலிருந்து பாறைகளைப் பிளந்து கற்பலகைகளாக மாற்றும் தொழில்நுட்பமும், ஆற்றுப் படுகையின் களிமண் வளமும், இரும்புத் தாதுக் கிடைக்கும் தன்மையும் இத்தளத்தை அமைப்பதற்கு முதன்மை காரணங்களாக இருந்துள்ளன. வைகை அணை கட்டுவதற்கு முன்பு இப்பகுதியில் அமைந்திருந்த பண்டைய கிராமங்கள் மற்றும் ஆற்றோர வாழ்விடங்களின் எச்சங்களாகவே இத்தளம் திகழ்கிறது.

வானியல் மற்றும் திசையமைப்பு அறிவு (Archaeoastronomy)

          பெருங்கற்கால மக்கள் இயற்கையையும் விண்மீன்களையும் கூர்ந்து கவனிக்கும் வானியல் அறிவைப் பெற்றிருந்தனர். வைகை அணைக் கற்பதுக்கை மற்றும் கல்வட்டங்கள் குறிப்பிட்ட திசையமைப்பில் (North-South / East-West Orientation) துல்லியமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. இறந்தவர்களின் உடல்கள் அல்லது நினைவெச்சங்களைப் புதைக்கும் போது, சூரியனின் உதிப்பு மற்றும் மறைவு திசைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு கற்பதுக்கையின் கதவுத் துளைகள் (Port-holes) அல்லது கட்டமைப்புகள் அமைக்கப்பட்டிருப்பது, அவர்களது மறுபிறப்பு நம்பிக்கையையும் வானியல் அறிவையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

மானிடவியல் மற்றும் பண்பாட்டுப் பரிமாணம் (Anthropological Perspectives)

          பெருங்கற்கால ஈமச்சின்னங்கள் வெறும் மயானங்கள் மட்டுமல்ல; அவை அன்றைய சமூக அமைப்பின் பிரதிபிம்பங்கள் ஆகும். சமூக அடுக்குமுறை (Social Hierarchy): சாதாரணக் கல்வட்டங்களுக்கு இடையே 14 அடி நீளத்தில் இரு-அறை கற்பதுக்கை அமைக்கப்பட்டிருப்பது, அப்போதைய சமூகத்தில் ‘தலைமைத்துவம்’ (Chiefdom) மற்றும் சமூக அடுக்குமுறை உருவெடுத்திருந்ததை உணர்த்துகிறது.

தொழில் பிரிவினை: இரும்பு உருக்குக் கசடுகள் அதிகளவில் கிடைப்பது, விவசாயிகளோடு சேர்ந்து இரும்பு ஆக்குநர்கள், கற் தச்சர்கள் போன்ற கைவினைஞர் சமூகத்தினர் தனியாக இயங்கியதைக் காட்டுகிறது.

இலக்கியச் சான்றுகளும் சமூக ஒப்பீடும் (Sangam Literary Evidences)

          சங்க இலக்கியங்கள் பெருங்கற்கால ஈம முறைகளை விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளன. வைகை அணைக் கண்டுபிடிப்புகள் இலக்கியக் கூற்றுகளோடு அப்படியே பொருந்தி வருகின்றன:

கல்வட்டம் மற்றும் கற்பதுக்கை

“சிலை ஏறட்ட கணைவீழ் வம்பலர்

உயர்பதுகை இவர்ந்த அதர் கொடி அதிரல்

 நெடுநிலை நடுகல்” (அகநானூறு: 289)

“பரலுடை மருங்கிற் பதுக்கை சேர்த்தி” (புறநானூறு 264)

          ஈமப் படுக்கை மற்றும் கற்பதுக்கையை நடுகல் போல அமைத்துப் போற்றிய செய்தியைச் சங்கப் பாடல்கள் உரைக்கின்றன.

ஈமப் பழக்கவழக்கம்

“சுடுவோர் இடுவோர் தொடு குழிப் படுப்போர்”

                                   (மணிமேகலை: சக்கரவாளக்கோட்டம் உரைத்த காதை)

          இறை அடக்கம் செய்தல், தாழியில் இடுதல், கற்பதுக்கையில் வைத்தல் போன்ற பலவகை ஈம முறைகள் தமிழகத்தில் நிலவியதை மணிமேகலை சுட்டுகிறது. வைகை அணையில் கல்வட்டம், கற்பதுக்கை, தாழிச் சான்றுகள் ஒரே இடத்தில் கிடைப்பது இதன் தொடர்ச்சியாகும்.

தமிழக அகழாய்வுகளுடனான ஒப்பீடு (Comparative Archaeology)

          அகழாய்வுத் தளம்   கண்டறியப்பட்ட சான்றுகள்       வைகை அணைத் தளத்துடனான ஒப்பீடு – மயிலாடும்பாறை (கிருஷ்ணகிரி) –   இரும்பின் காலம் கி.மு. 2172 என அறிவியல் பூர்வமாக உறுதிப்படுத்தல்.          வைகை அணையில் கிடைத்த இரும்பு உருக்குக் கசடுகள் வைகைப் படுகையின் பழமையான இரும்புத் தொழில்நுட்பத்தை உறுதி செய்கின்றன.

      கொடுமணல் (ஈரோடு)      தொழிற்கூடங்கள், கல்வட்டங்கள், பாசி மணிகள். கொடுமணலைப் போலவே வைகை அணைக் களமும் ஈமக்காடாகவும், இரும்புச் தொழில் மையமாகவும் இணைந்து செயல்பட்டுள்ளது. கீழடி (சிவகாங்கை)  நகர்ப்புற வாழ்வியல் தளம் (கி.மு. 6-ஆம் நூற்றாண்டு).          கீழடி வாழ்வியல் தளத்தின் தொடர்ச்சியான, உற்பத்தி மற்றும் ஈமப் பண்பாட்டு மையமாக வைகை அணைப் பகுதி திகழ்கிறது. ஆதிச்சநல்லூர் (தூத்துக்குடி)  திரளான ஈமத் தாழிகள் மற்றும் உலோகம்.        பெருமளவிலான பெருங்கற்கால ஈமக் கட்டமைப்புடன் ஒப்பிடத்தக்கது.

முடிவுரை மற்றும் கோரிக்கைகள் (Conclusion & Recommendations)

          வைகை அணை நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதி, வைகைப் படுகையின் 3,000 ஆண்டுகாலத் தொடர்ச்சியான பண்பாட்டு வரலாற்றைப் பறைசாற்றும் முதன்மைச் சான்றாகும்.

முன்னெடுக்கப்பட வேண்டிய நடவடிக்கைகள்

          ட்ரோன் மற்றும் ஜி.பி.எஸ் அளவீடு: அணையில் நீர் மட்டம் மீண்டும் உயருவதற்கு முன்பாக, முழுப் பகுதியையும் ட்ரோன் (Drone Survey) மற்றும் ஜி.பி.எஸ் (GPS) தொழில்நுட்பம் மூலம் முப்பரிமாண (3D) முறையில் டிஜிட்டல் ஆவணப்படுத்தல் செய்ய வேண்டும்.

தூர்வாரும் முன் அகழாய்வு: வைகை அணையைத் தூர்வாரும் பணிகள் திட்டமிடப்படும் சூழலில், இயந்திரங்கள் மூலம் வரலாற்றுத் தடயங்கள் சிதையாமல் இருக்க, தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை உடனடியாக அறிவியல் பூர்வமான அகழாய்வை (Scientific Excavation), மேற்கொள்ள வேண்டும்.

துணைநூல் பட்டியல் / மேற்கோள்கள் (References)

1.சாந்தலிங்கம், சொ. & சந்திரவாணன், சி. (2013). “வைகை அணைப் பகுதியில் பெருங்கற்காலச் சின்னங்கள்”, ஆவணம் (இதழ் 24), தமிழ்நாடு தொல்லியல் கழகம், தஞ்சாவூர், பக். 18-21.

2.ராஜன், கா. (2018). தொல்லியல் களஆய்வு முறைகளும் ஆவணப்படுத்தலும், தஞ்சாவூர்: தமிழ் பல்கலைக்கழக வெளியீடு.

3.Francis, W. (1906). Madura District Gazetteers, Madras: Government Press.

4.Nelson, J.H. (1868). The Madura Country: A Manual, Madras: Asylum Press.

5.Rajan, K. (2015). Early Writing System: A Journey from Graffito to Brahmi, Pandya Nadu Centre for Historical Research, Madurai.

6.செல்வம், மூ. (2026). “வைகை அணை நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியில் பெருங்கற்கால ஈமச்சின்னங்கள் மற்றும் கற்பதுக்கை”, தொல் தடம் (ஆய்விதழ் பதிவேற்றம்).

ஆய்வாளர்:

மூ. செல்வம், M.A., M.Ed., M.Phil.,

முதுகலை ஆசிரியர் & தொல்லியல் ஆய்வாளர்,

வருசநாடு, தேனி மாவட்டம், தமிழ்நாடு.

வைகை அணை நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியின் பெருங்கற்கால பண்பாட்டுச் எச்சங்கள்: ஒரு பன்முகத் தொல்லியல் ஆய்வு PDF