🧚♀️பிறந்த நாளிலிருந்தே
அவளுக்கென்று
அதிர்ஷ்டம் காத்திருக்கவில்லை.
🧚♀️அவள் விரும்பியவை
அவளை விட்டு விலகின;
அவள் நம்பியவர்கள்
அவளை விட்டு விலகிச் சென்றார்கள்.
🧚♀️திறக்க நினைத்த கதவுகள்
மூடியே கிடந்தன;
ஓட நினைத்த பாதைகள்
முட்களாகவே இருந்தன.
🧚♀️மற்றவர்கள்
வெற்றியைப் பரிசாகப் பெற்றபோது,
அவள் மட்டும்
தோல்விகளைச் சுமந்து வளர்ந்தாள்.
🧚♀️சில இரவுகளில்
அவள் அழுதாள்!
யாருக்கும் தெரியாமல்.
🧚♀️சில காலைகளில்
அவள் சிரித்தாள்!
தனக்கே தெரியாமல்.
🧚♀️ “ஏன் எனக்கு மட்டும்?”
என்று கேட்கத் தோன்றிய
ஒவ்வொரு முறையும்,
🧚♀️ “இன்னும் முடிந்துவிடவில்லை…”
எனத் தன்னைத் தானே
தேற்றிக்கொண்டாள்.
🧚♀️அவளிடம்
அதிர்ஷ்டம் இல்லை.
ஆனால்,
அவளிடம்
முயற்சி இருந்தது.
🧚♀️அவளிடம்
நம்பிக்கை இருந்தது.
அதனால்தான்
ஒவ்வொரு தோல்விக்குப் பிறகும்
அவள் மீண்டும் எழுந்தாள்.
🧚♀️ஒரு நாள்…
தான் கடந்த பாதையைத்
திரும்பிப் பார்த்து,
🧚♀️ “இத்தனை வலிகளுக்கும்
இந்த ஒரு நாள்தானா
விலை?” என்று
கண்ணீரோடு சிரிப்பாள்.
🧚♀️அன்று
அவள் வாழ்க்கை
அதிர்ஷ்டத்தால் மாறியிருக்காது—
🧚♀️அவள் விடாமல் முயன்றதற்காக
வாழ்க்கையே
அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்கும்.
🧚♀️அந்த நாளுக்காகத்தான்
இன்றும்
அவள் விழுந்தாலும் எழுகிறாள்.
🧚♀️ஏனெனில்,
அவளின் சிறந்த நாள்..!
